Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺ dan rivoyat qiladi. (Nabiy ﷺ) dedilar: «Beshikda faqat uch (kishi) gapirgan: Iso ibn Maryam, Jurayjning sohibi (haligi bola). Jurayj obid kishi edi. U bir ibodatxona qurib, oʻsha yerda turardi. Bir kuni u namoz oʻqiyotganida onasi keldi-da: ‹Ey Jurayj!› dedi. (Jurayj): ‹Yo Robbim! Onammi yoki namozim?› dedi-da, namoziga yuzlandi. Shunda onasi qaytib ketdi. Ertasi kuni u namoz oʻqiyotganida (onasi) yana kelib: ‹Ey Jurayj!› dedi. (Jurayj): ‹Yo Robbim! Onammi yoki namozim?› dedi-da, namoziga yuzlandi. Shunda onasi qaytib ketdi. Ertasi kuni u namoz oʻqiyotganida (onasi) yana kelib: ‹Ey Jurayj!› dedi. (Jurayj): ‹Ey Robbim! Onammi yoki namozim?› dedi-da, namoziga yuzlandi. Shunda onasi: ‹Yo Robbim! Uni fohishalarning yuziga qaramaguncha jonini olma!› dedi. Bani Isroil Jurayjni va uning ibodatini oʻzaro tilga olib yurardi. Goʻzalligi bilan misol keltiriladigan bir fohisha ayol bor edi. U: ‹Agar xohlasangiz, men uni sizlar uchun fitnaga solaman›, dedi. Soʻng u Jurayjga oʻzini koʻrsatdi, ammo u unga qaramadi. Shunda u (ayol) Jurayjning ibodatxonasiga panoh topib turadigan bir choʻpon oldiga keldi-da, oʻzini unga taslim qildi, choʻpon u bilan zino qildi, shunda u homilador boʻldi. Tugʻib boʻlgach: ‹Bu Jurayjdandir›, dedi. Shunda ular uning oldiga kelib, uni (ibodatxonadan) tushirishdi, ibodatxonasini buzishdi va uni ura boshlashdi. (Jurayj): ‹Sizlarga nima boʻldi?› dedi. Ular: ‹Sen mana bu fohisha bilan zino qilibsan, u sendan tugʻibdi›, deyishdi. (Jurayj): ‹Bola qani?› dedi. Uni olib kelishdi. (Jurayj): ‹Meni qoʻyib turinglar, namoz oʻqib olay›, dedi-da, namoz oʻqidi. Namozdan boʻshagach, bola oldiga kelib, qornidan turtdi va: ‹Ey bola! Otang kim?› dedi. (Bola): ‹Falon choʻpon›, dedi. Shunda ular Jurayjga yuzlanib, uni oʻpa boshlashdi va unga (barakat soʻrab) suykalishdi va: ‹Senga ibodatxonangni oltindan qurib beramiz›, deyishdi. (Jurayj): ‹Yoʻq, uni ilgarigidek loydan tiklab beringlar›, dedi. Shunday qilishdi. Bir vaqt bir chaqaloq onasini emayotgan edi. Shu payt bir kishi gʻaroyib (chiroyli) ulov ustida, koʻrkam libosda oʻtib qoldi. (Chaqaloqning) onasi: ‹Yo Robbim! Oʻgʻlimni shunga oʻxshatib qoʻy!› dedi. Shunda (chaqaloq) emishni tashlab, unga yuzlandi-da, unga qaradi va: ‹Yo Robbim! Meni unga oʻxshatma!› dedi. Soʻng yana koʻkrakka yuzlanib, ema boshladi». (Abu Hurayra) dedi: goʻyo men Rasululloh ﷺ ni koʻrayotgandekman, u zot uning (chaqaloqning) emishini koʻrsatib, koʻrsatkich barmoqlarini ogʻizlariga solib, soʻra boshladilar. (Rasululloh ﷺ) dedilar: «Soʻng ular bir choʻri yonidan oʻtishdi, uni urishar va: ‹Sen zino qilding, oʻgʻirlik qilding!› deyishardi. U esa: ‹Menga Alloh kifoyadir, U naqadar yaxshi vakildir!› derdi. Shunda (chaqaloqning) onasi: ‹Yo Robbim! Oʻgʻlimni bunga oʻxshatib qoʻyma!› dedi. Shunda (chaqaloq) emishni tashlab, unga qaradi-da: ‹Yo Robbim! Meni bunga oʻxshat!› dedi. Shu yerda ular ikkovi oʻzaro gaplashishdi. (Onasi): ‹Boshing qirilgur! Koʻrkam holatdagi bir kishi oʻtib qoldi, men: «Yo Robbim! Oʻgʻlimni shunga oʻxshat!» dedim, sen esa: «Yo Robbim! Meni unga oʻxshatma!» deding. Mana bu choʻri yonidan oʻtishdi, uni urishib: «Sen zino qilding, oʻgʻirlik qilding!» deyishardi, men: «Yo Robbim! Oʻgʻlimni bunga oʻxshatma!» dedim, sen esa: «Yo Robbim! Meni bunga oʻxshat!» deding›, dedi. (Chaqaloq): ‹Haqiqatan, ana u kishi zolim edi, shuning uchun men: «Yo Robbim! Meni unga oʻxshatma!» dedim. Mana bunga esa: «Sen zino qilding» deyishadi, holbuki u zino qilmagan, «oʻgʻirlik qilding» deyishadi, holbuki u oʻgʻirlik qilmagan, shuning uchun men: «Yo Robbim! Meni bunga oʻxshat!» dedim›, dedi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺ дан ривоят қилади. (Набий ﷺ) дедилар: «Бешикда фақат уч (киши) гапирган: Исо ибн Марям, Журайжнинг соҳиби (ҳалиги бола). Журайж обид киши эди. У бир ибодатхона қуриб, ўша ерда турарди. Бир куни у намоз ўқиётганида онаси келди-да: ‹Эй Журайж!› деди. (Журайж): ‹Ё Роббим! Онамми ёки намозим?› деди-да, намозига юзланди. Шунда онаси қайтиб кетди. Эртаси куни у намоз ўқиётганида (онаси) яна келиб: ‹Эй Журайж!› деди. (Журайж): ‹Ё Роббим! Онамми ёки намозим?› деди-да, намозига юзланди. Шунда онаси қайтиб кетди. Эртаси куни у намоз ўқиётганида (онаси) яна келиб: ‹Эй Журайж!› деди. (Журайж): ‹Эй Роббим! Онамми ёки намозим?› деди-да, намозига юзланди. Шунда онаси: ‹Ё Роббим! Уни фоҳишаларнинг юзига қарамагунча жонини олма!› деди. Бани Исроил Журайжни ва унинг ибодатини ўзаро тилга олиб юрарди. Гўзаллиги билан мисол келтириладиган бир фоҳиша аёл бор эди. У: ‹Агар хоҳласангиз, мен уни сизлар учун фитнага соламан›, деди. Сўнг у Журайжга ўзини кўрсатди, аммо у унга қарамади. Шунда у (аёл) Журайжнинг ибодатхонасига паноҳ топиб турадиган бир чўпон олдига келди-да, ўзини унга таслим қилди, чўпон у билан зино қилди, шунда у ҳомиладор бўлди. Туғиб бўлгач: ‹Бу Журайждандир›, деди. Шунда улар унинг олдига келиб, уни (ибодатхонадан) туширишди, ибодатхонасини бузишди ва уни ура бошлашди. (Журайж): ‹Сизларга нима бўлди?› деди. Улар: ‹Сен мана бу фоҳиша билан зино қилибсан, у сендан туғибди›, дейишди. (Журайж): ‹Бола қани?› деди. Уни олиб келишди. (Журайж): ‹Мени қўйиб туринглар, намоз ўқиб олай›, деди-да, намоз ўқиди. Намоздан бўшагач, бола олдига келиб, қорнидан туртди ва: ‹Эй бола! Отанг ким?› деди. (Бола): ‹Фалон чўпон›, деди. Шунда улар Журайжга юзланиб, уни ўпа бошлашди ва унга (баракат сўраб) суйкалишди ва: ‹Сенга ибодатхонангни олтиндан қуриб берамиз›, дейишди. (Журайж): ‹Йўқ, уни илгаригидек лойдан тиклаб беринглар›, деди. Шундай қилишди. Бир вақт бир чақалоқ онасини эмаётган эди. Шу пайт бир киши ғаройиб (чиройли) улов устида, кўркам либосда ўтиб қолди. (Чақалоқнинг) онаси: ‹Ё Роббим! Ўғлимни шунга ўхшатиб қўй!› деди. Шунда (чақалоқ) эмишни ташлаб, унга юзланди-да, унга қаради ва: ‹Ё Роббим! Мени унга ўхшатма!› деди. Сўнг яна кўкракка юзланиб, эма бошлади». (Абу Ҳурайра) деди: гўё мен Расулуллоҳ ﷺ ни кўраётгандекман, у зот унинг (чақалоқнинг) эмишини кўрсатиб, кўрсаткич бармоқларини оғизларига солиб, сўра бошладилар. (Расулуллоҳ ﷺ) дедилар: «Сўнг улар бир чўри ёнидан ўтишди, уни уришар ва: ‹Сен зино қилдинг, ўғирлик қилдинг!› дейишарди. У эса: ‹Менга Аллоҳ кифоядир, У нақадар яхши вакилдир!› дерди. Шунда (чақалоқнинг) онаси: ‹Ё Роббим! Ўғлимни бунга ўхшатиб қўйма!› деди. Шунда (чақалоқ) эмишни ташлаб, унга қаради-да: ‹Ё Роббим! Мени бунга ўхшат!› деди. Шу ерда улар иккови ўзаро гаплашишди. (Онаси): ‹Бошинг қирилгур! Кўркам ҳолатдаги бир киши ўтиб қолди, мен: «Ё Роббим! Ўғлимни шунга ўхшат!» дедим, сен эса: «Ё Роббим! Мени унга ўхшатма!» дединг. Мана бу чўри ёнидан ўтишди, уни уришиб: «Сен зино қилдинг, ўғирлик қилдинг!» дейишарди, мен: «Ё Роббим! Ўғлимни бунга ўхшатма!» дедим, сен эса: «Ё Роббим! Мени бунга ўхшат!» дединг›, деди. (Чақалоқ): ‹Ҳақиқатан, ана у киши золим эди, шунинг учун мен: «Ё Роббим! Мени унга ўхшатма!» дедим. Мана бунга эса: «Сен зино қилдинг» дейишади, ҳолбуки у зино қилмаган, «ўғирлик қилдинг» дейишади, ҳолбуки у ўғирлик қилмаган, шунинг учун мен: «Ё Роббим! Мени бунга ўхшат!» дедим›, деди».