حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ، رضى الله عنه وَجَاءَهُ رَجُلٌ فَقَالَ يَا أَبَا عُمَارَةَ أَتَوَلَّيْتَ يَوْمَ حُنَيْنٍ فَقَالَ أَمَّا أَنَا فَأَشْهَدُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ لَمْ يُوَلِّ، وَلَكِنْ عَجِلَ سَرَعَانُ الْقَوْمِ، فَرَشَقَتْهُمْ هَوَازِنُ، وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ آخِذٌ بِرَأْسِ بَغْلَتِهِ الْبَيْضَاءِ يَقُولُ {أَنَا النَّبِيُّ لاَ كَذِبْ، أَنَا ابْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبْ}.
(Abu Ishoq aytdi:) Men Baro (roziyallohu anhu)ni eshitdim — uning oldiga bir kishi kelib: «Ey Abu Umora, Hunayn kuni (jangdan) yuz oʻgirib (qochib) ketdingmi?» dedi. U: «Men esa Paygʻambar ﷺning yuz oʻgirmaganlariga guvohlik beraman; lekin qavmning yengiltaklari (shoshqaloqlari) shoshildi, Havozin esa ularga oʻq yogʻdirdi. Abu Sufyon ibn al-Horis u zotning oq xachirining boshini (jilovini) ushlab turardi; u zot: ‹Men paygʻambarman, yolgʻon yoʻq; men Abdulmuttalibning oʻgʻ liman› derdilar», dedi.(Абу Ишоқ айтди:) Мен Баро (розияллоҳу анҳу)ни эшитдим — унинг олдига бир киши келиб: «Эй Абу Умора, Ҳунайн куни (жангдан) юз ўгириб (қочиб) кетдингми?» деди. У: «Мен эса Пайғамбар ﷺнинг юз ўгирмаганларига гувоҳлик бераман; лекин қавмнинг енгилтаклари (шошқалоқлари) шошилди, Ҳавозин эса уларга ўқ ёғдирди. Абу Суфён ибн ал-Ҳорис у зотнинг оқ хачирининг бошини (жиловини) ушлаб турарди; у зот: ‹Мен пайғамбарман, ёлғон йўқ; мен Абдулмутталибнинг ўғ лиман› дердилар», деди.