حَدَّثَنَا حِبَّانُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، قَالَ جَلَسْتُ إِلَى مَجْلِسٍ فِيهِ عُظْمٌ مِنَ الأَنْصَارِ وَفِيهِمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي لَيْلَى، فَذَكَرْتُ حَدِيثَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ فِي شَأْنِ سُبَيْعَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ، فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ وَلَكِنَّ عَمَّهُ كَانَ لاَ يَقُولُ ذَلِكَ. فَقُلْتُ إِنِّي لَجَرِيءٌ إِنْ كَذَبْتُ عَلَى رَجُلٍ فِي جَانِبِ الْكُوفَةِ. وَرَفَعَ صَوْتَهُ، قَالَ ثُمَّ خَرَجْتُ فَلَقِيتُ مَالِكَ بْنَ عَامِرٍ أَوْ مَالِكَ بْنَ عَوْفٍ قُلْتُ كَيْفَ كَانَ قَوْلُ ابْنِ مَسْعُودٍ فِي الْمُتَوَفَّى عَنْهَا زَوْجُهَا وَهْىَ حَامِلٌ فَقَالَ قَالَ ابْنُ مَسْعُودٍ أَتَجْعَلُونَ عَلَيْهَا التَّغْلِيظَ، وَلاَ تَجْعَلُونَ لَهَا الرُّخْصَةَ لَنَزَلَتْ سُورَةُ النِّسَاءِ الْقُصْرَى بَعْدَ الطُّولَى. وَقَالَ أَيُّوبُ عَنْ مُحَمَّدٍ لَقِيتُ أَبَا عَطِيَّةَ مَالِكَ بْنَ عَامِرٍ.
(Muhammad ibn Sirin aytdi:) Men ansorning ulugʻlaridan koʻ pi boʻ lgan bir majlisga oʻtirdim — ular ichida Abdurrahmon ibn Abu Laylo (ham) bor edi. Men Abdulloh ibn Utbaning Subayʼa bint Horis (homilador beva) toʻgʻ risidagi hadisini zikr qildim. Abdurrahmon: «Lekin uning amakisi bunday demas edi», dedi. Men: «Agar men Kufa tomonidagi bir kishi haqida yolgʻon (toʻqib) aytsam, men (juda) jurʼatkor (boʻ lgan) boʻ laman», dedim — va u (Abdurrahmon) ovozini koʻtardi. Soʻng men chiqib, Molik ibn Omir — yoki Molik ibn Avf — ni uchratdim. Men: «Ibn Masʼudning — eri vafot etgan homilador (ayol) haqida — soʻzi qanday edi?» dedim. U: «Ibn Masʼud: ‹Sizlar unga (homilador bevaga) ogʻ irlashtirishni (uzun idda)ni qoʻ yasiz-u, unga ruxsat (yengillik)ni qoʻ ymaysizmi? Qisqa Niso surasi (Taloq surasi) uzun (Niso surasi)dan keyin nozil boʻ lgan-ku (yaʼni homilador ayolning iddasi — tugʻ ish)› dedi», dedi.(Муҳаммад ибн Сирин айтди:) Мен ансорнинг улуғларидан кў пи бў лган бир мажлисга ўтирдим — улар ичида Абдурраҳмон ибн Абу Лайло (ҳам) бор эди. Мен Абдуллоҳ ибн Утбанинг Субайъа бинт Ҳорис (ҳомиладор бева) тўғ рисидаги ҳадисини зикр қилдим. Абдурраҳмон: «Лекин унинг амакиси бундай демас эди», деди. Мен: «Агар мен Куфа томонидаги бир киши ҳақида ёлғон (тўқиб) айцам, мен (жуда) журъаткор (бў лган) бў ламан», дедим — ва у (Абдурраҳмон) овозини кўтарди. Сўнг мен чиқиб, Молик ибн Омир — ёки Молик ибн Авф — ни учратдим. Мен: «Ибн Масъуднинг — эри вафот этган ҳомиладор (аёл) ҳақида — сўзи қандай эди?» дедим. У: «Ибн Масъуд: ‹Сизлар унга (ҳомиладор бевага) оғ ирлаштиришни (узун идда)ни қў ясиз-у, унга рухсат (енгиллик)ни қў ймайсизми? Қисқа Нисо сураси (Талоқ сураси) узун (Нисо сураси)дан кейин нозил бў лган-ку (яъни ҳомиладор аёлнинг иддаси — туғ иш)› деди», деди.