حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ رَجُلاً، كَانَتْ لَهُ يَتِيمَةٌ فَنَكَحَهَا، وَكَانَ لَهَا عَذْقٌ، وَكَانَ يُمْسِكُهَا عَلَيْهِ، وَلَمْ يَكُنْ لَهَا مِنْ نَفْسِهِ شَىْءٌ فَنَزَلَتْ فِيهِ {وَإِنْ خِفْتُمْ أَنْ لاَ تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى} أَحْسِبُهُ قَالَ كَانَتْ شَرِيكَتَهُ فِي ذَلِكَ الْعَذْقِ وَفِي مَالِهِ.
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, bir kishining (qaramogʻ ida) bir yetim (qiz) bor edi; u uni nikohiga oldi. U (qiz)ning bir xurmo (daraxti) bor edi; u (er) uni — oʻ sha (xurmo) sababli — (nikohda) ushlab turardi, holbuki uning oʻ ziga (qizga nisbatan) hech bir (ragʻbat) yoʻq edi. Shunda u haqda ‹Va agar yetim (qiz)lar haqida adolat qila olmaslikdan qoʻrqsangiz...› (Niso surasi, 3) (oyati) nozil boʻ ldi. — (Rovi): «Oʻ ylaymanki, u: ‹(Qiz) oʻ sha xurmoda va uning molida uning sherigi edi› dedi», dedi.(Оиша (розияллоҳу анҳо) ривоят қилди)ки, бир кишининг (қарамоғ ида) бир етим (қиз) бор эди; у уни никоҳига олди. У (қиз)нинг бир хурмо (дарахти) бор эди; у (эр) уни — ў ша (хурмо) сабабли — (никоҳда) ушлаб турарди, ҳолбуки унинг ў зига (қизга нисбатан) ҳеч бир (рағбат) йўқ эди. Шунда у ҳақда ‹Ва агар етим (қиз)лар ҳақида адолат қила олмасликдан қўрқсангиз...› (Нисо сураси, 3) (ояти) нозил бў лди. — (Рови): «Ў йлайманки, у: ‹(Қиз) ў ша хурмода ва унинг молида унинг шериги эди› деди», деди.