حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ يَزِيدَ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ مَسْعُودٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ وَالْكَهْفِ وَمَرْيَمَ إِنَّهُنَّ مِنَ الْعِتَاقِ الأُوَلِ، وَهُنَّ مِنْ تِلاَدِي. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ {فَسَيُنْغِضُونَ} يَهُزُّونَ. وَقَالَ غَيْرُهُ نَغَضَتْ سِنُّكَ أَىْ تَحَرَّكَتْ.
(Ibn Masʼud (roziyallohu anhu) — Bani Isroil (al-Isro), Kahf va Maryam (suralari) haqida) aytdi: «Albatta ular — eng eski (avvalgi) goʻzal (suralar)dandir; ular — mening qadimgi (yodlab olgan) sarmoyamdandir.» Ibn Abbos: ‹fa-sayungʻizun› (Isro surasi, 51) — boshlarini chaykaydilar (silkitadilar), dedi. Boshqa (rovi): ‹nagʻazat sinnuka› — tishing qimirladi (degani), dedi.(Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) — Бани Исроил (ал-Исро), Каҳф ва Марям (суралари) ҳақида) айтди: «Албатта улар — энг эски (аввалги) гўзал (суралар)дандир; улар — менинг қадимги (ёдлаб олган) сармоямдандир.» Ибн Аббос: ‹фа-саюнғизун› (Исро сураси, 51) — бошларини чайкайдилар (силкитадилар), деди. Бошқа (рови): ‹нағазат синнука› — тишинг қимирлади (дегани), деди.