حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أَفْلَحَ، أَخَا أَبِي الْقُعَيْسِ جَاءَ يَسْتَأْذِنُ عَلَيْهَا ـ وَهْوَ عَمُّهَا مِنَ الرَّضَاعَةِ ـ بَعْدَ أَنْ نَزَلَ الْحِجَابُ، فَأَبَيْتُ أَنْ آذَنَ لَهُ، فَلَمَّا جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي صَنَعْتُ، فَأَمَرَنِي أَنْ آذَنَ لَهُ.
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, Abul-Quaysning ukasi Aflah — u (Oisha)ning sut (emizish)dan (boʻ lgan) amakisi edi — hijob (parda) (oyati) nozil boʻ lgandan keyin, uning huzuriga (kirishga) izn soʻrab keldi. (Oisha:) «Men unga izn berishdan bosh tortdim. Rasululloh ﷺ kelgach, men u zotga oʻ zim qilgan (ish)ni xabar berdim. U zot menga — unga izn berishimni — buyurdilar.»(Оиша (розияллоҳу анҳо) ривоят қилди)ки, Абул-Қуайснинг укаси Афлаҳ — у (Оиша)нинг сут (эмизиш)дан (бў лган) амакиси эди — ҳижоб (парда) (ояти) нозил бў лгандан кейин, унинг ҳузурига (киришга) изн сўраб келди. (Оиша:) «Мен унга изн беришдан бош тортдим. Расулуллоҳ ﷺ келгач, мен у зотга ў зим қилган (иш)ни хабар бердим. У зот менга — унга изн беришимни — буюрдилар.»