حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، سَمِعْتُ يَحْيَى بْنَ سَعِيدٍ، عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ سُوَيْدِ بْنِ النُّعْمَانِ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى خَيْبَرَ، فَلَمَّا كُنَّا بِالصَّهْبَاءِ دَعَا بِطَعَامٍ فَمَا أُتِيَ إِلاَّ بِسَوِيقٍ، فَأَكَلْنَا فَقَامَ إِلَى الصَّلاَةِ، فَتَمَضْمَضَ وَمَضْمَضْنَا.
(Suvayd ibn an-Nuʼmon (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz Rasululloh ﷺ bilan (birga) Xaybar tomonga chiqdik. Biz Sahboʼda boʻ lganimizda, u zot taom soʻradilar, (lekin) saviqdan boshqa (narsa) keltirilmadi. Biz yedik; soʻng u zot namozga turdilar; (avval) ogʻ izlarini chaydilar, biz ham chaydik.(Сувайд ибн ан-Нуъмон (розияллоҳу анҳу) айтди:) Биз Расулуллоҳ ﷺ билан (бирга) Хайбар томонга чиқдик. Биз Саҳбўда бў лганимизда, у зот таом сўрадилар, (лекин) савиқдан бошқа (нарса) келтирилмади. Биз едик; сўнг у зот намозга турдилар; (аввал) оғ изларини чайдилар, биз ҳам чайдик.