حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ أَبِي حَيَّانَ، حَدَّثَنَا عَامِرٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَامَ عُمَرُ عَلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ أَمَّا بَعْدُ نَزَلَ تَحْرِيمُ الْخَمْرِ وَهْىَ مِنْ خَمْسَةٍ الْعِنَبِ وَالتَّمْرِ وَالْعَسَلِ وَالْحِنْطَةِ وَالشَّعِيرِ، وَالْخَمْرُ مَا خَامَرَ الْعَقْلَ.
(Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Umar minbarga chiqib: «Ammo baʼd: xamrning harom (qilinishi haqidagi hukm) nozil boʻ ldi; u — besh (narsa)dan (tayyorlanadi): uzum, xurmo, asal, bugʻ doy va arpa(dan); xamr esa — aqlni qoplab (toʻ sib) qoʻ ygan (har bir narsa)dir» dedi.(Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Умар минбарга чиқиб: «Аммо баъд: хамрнинг ҳаром (қилиниши ҳақидаги ҳукм) нозил бў лди; у — беш (нарса)дан (тайёрланади): узум, хурмо, асал, буғ дой ва арпа(дан); хамр эса — ақлни қоплаб (тў сиб) қў йган (ҳар бир нарса)дир» деди.