(Ali (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ bir sariyya (qoʻshin) yubordilar va ularning ustiga ansorlardan bir kishini amir (boshliq) qilib qoʻyib, ularga unga itoat qilishni buyurdilar. (U amir bir narsada) ulardan gʻazablanib: «Paygʻambar ﷺ sizlarga menga itoat qilishni buyurmaganmidilar?» dedi. Ular: «Ha (buyurganlar)», dedilar. U: «Men sizlarga (qatʼiy) buyuraman: oʻtin yigʻib, olov yoqinglar, soʻng unga (oʻtga) kiringlar!» dedi. Bas, ular oʻtin yigʻib, (olov) yoqdilar; (oʻtga) kirmoqchi boʻlganlarida, turib, bir-birlariga qaray boshladilar. Ulardan baʼzisi: «Biz Paygʻambar ﷺga faqat oʻtdan qochib (najot topish uchun) ergashgan edik; endi unga kiramizmi?!» dedi. Ular shu holatda ekanlar, mana, olov soʻndi va u (amir)ning gʻazabi (ham) bosildi. Bu Paygʻambar ﷺga zikr qilinganida, U zot: «Agar ular unga kirganlarida edi, undan hech qachon chiqmasdilar; itoat — faqat maʼrufda (yaxshilikda)dir», dedilar.(Али (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺ бир сарийя (қўшин) юбордилар ва уларнинг устига ансорлардан бир кишини амир (бошлиқ) қилиб қўйиб, уларга унга итоат қилишни буюрдилар. (У амир бир нарсада) улардан ғазабланиб: «Пайғамбар ﷺ сизларга менга итоат қилишни буюрмаганмидилар?» деди. Улар: «Ҳа (буюрганлар)», дедилар. У: «Мен сизларга (қатъий) буюраман: ўтин йиғиб, олов ёқинглар, сўнг унга (ўтга) киринглар!» деди. Бас, улар ўтин йиғиб, (олов) ёқдилар; (ўтга) кирмоқчи бўлганларида, туриб, бир-бирларига қарай бошладилар. Улардан баъзиси: «Биз Пайғамбар ﷺга фақат ўтдан қочиб (нажот топиш учун) эргашган эдик; энди унга кирамизми?!» деди. Улар шу ҳолатда эканлар, мана, олов сўнди ва у (амир)нинг ғазаби (ҳам) босилди. Бу Пайғамбар ﷺга зикр қилинганида, У зот: «Агар улар унга кирганларида эди, ундан ҳеч қачон чиқмасдилар; итоат — фақат маъруфда (яхшиликда)дир», дедилар.