حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، حَدَّثَنِي عُرْوَةُ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ جَاءَتْ هِنْدٌ بِنْتُ عُتْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَاللَّهِ مَا كَانَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ أَهْلُ خِبَاءٍ أَحَبَّ إِلَىَّ أَنْ يَذِلُّوا مِنْ أَهْلِ خِبَائِكَ، وَمَا أَصْبَحَ الْيَوْمَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ أَهْلُ خِبَاءٍ أَحَبَّ إِلَىَّ أَنْ يَعِزُّوا مِنْ أَهْلِ خِبَائِكَ. ثُمَّ قَالَتْ إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ مِسِّيكٌ، فَهَلْ عَلَىَّ مِنْ حَرَجٍ أَنْ أُطْعِمَ الَّذِي لَهُ عِيَالَنَا قَالَ لَهَا " لاَ حَرَجَ عَلَيْكِ أَنْ تُطْعِمِيهِمْ مِنْ مَعْرُوفٍ ".
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Hind bint Utba ibn Rabia kelib: «Yo Rasululloh, vallohi, yer yuzida — sening xonadoning ahlidan koʻra — xor boʻlishi men uchun sevimliroq boʻlgan biror xonadon (chodir) ahli yoʻq edi; (lekin) bugun yer yuzida — sening xonadoning ahlidan koʻra — aziz boʻlishi men uchun sevimliroq boʻlgan biror xonadon ahli (ham) qolmadi», dedi. Soʻng u: «Albatta, Abu Sufyon — xasis (ziqna) kishi; bas, men uning (mol)idan oilamizga yedirsam (xarajatlasam), menga biror gunoh (harj) boʻladimi?» dedi. U zot unga: «Ularga maʼruf (oʻrtacha, qoidali) ravishda yedirsang, senga hech gunoh yoʻq», dedilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди:) Ҳинд бинт Утба ибн Рабиа келиб: «Ё Расулуллоҳ, валлоҳи, ер юзида — сенинг хонадонинг аҳлидан кўра — хор бўлиши мен учун севимлироқ бўлган бирор хонадон (чодир) аҳли йўқ эди; (лекин) бугун ер юзида — сенинг хонадонинг аҳлидан кўра — азиз бўлиши мен учун севимлироқ бўлган бирор хонадон аҳли (ҳам) қолмади», деди. Сўнг у: «Албатта, Абу Суфён — хасис (зиқна) киши; бас, мен унинг (мол)идан оиламизга едирсам (харажатласам), менга бирор гуноҳ (ҳарж) бўладими?» деди. У зот унга: «Уларга маъруф (ўртача, қоидали) равишда едирсанг, сенга ҳеч гуноҳ йўқ», дедилар.