Abu Nasr aytdi: Men Ali (roziyallohu anhu) bilan uchrashdim; men hajga ehrom bogʻlagan, u esa haj bilan umraga ehrom bogʻlagan edi. Men: «Sen qilgandek qila olamanmi?» dedim. U: «Bu, agar umradan boshlagan boʻlsang (boʻlardi)», dedi. Men: «Buni istasam, qanday qilaman?» dedim. U: «Bir idish suv olib, oʻzingga quyasan, soʻng ikkovi bilan birga ehromga kirasan, soʻng ikkovi uchun ikki marta tavof qilasan va ikki marta saʼy qilasan; nahr kunigacha senga ehromdan chiqish halol boʻlmaydi», dedi. Mansur aytdi: Men buni Mujohidga aytdim, u: «Biz faqat bitta tavof bilan fatvo berar edik, endi esa bunday qilmaymiz», dedi. Ahmad ibn Ishoq ibn Buhlul otasidan xabar berdi: Shofiʼiy: «Men ifrodni ixtiyor qildim; tamattuʼ ham yaxshidir, uni makruh sanamaymiz», dedi.Абу Наср айтди: Мен Али (розияллоҳу анҳу) билан учрашдим; мен ҳажга эҳром боғлаган, у эса ҳаж билан умрага эҳром боғлаган эди. Мен: «Сен қилгандек қила оламанми?» дедим. У: «Бу, агар умрадан бошлаган бўлсанг (бўларди)», деди. Мен: «Буни истасам, қандай қиламан?» дедим. У: «Бир идиш сув олиб, ўзингга қуясан, сўнг иккови билан бирга эҳромга кирасан, сўнг иккови учун икки марта тавоф қиласан ва икки марта саъй қиласан; наҳр кунигача сенга эҳромдан чиқиш ҳалол бўлмайди», деди. Мансур айтди: Мен буни Мужоҳидга айтдим, у: «Биз фақат битта тавоф билан фатво берар эдик, энди эса бундай қилмаймиз», деди. Аҳмад ибн Ишоқ ибн Буҳлул отасидан хабар берди: Шофиъий: «Мен ифродни ихтиёр қилдим; таматтуъ ҳам яхшидир, уни макруҳ санамаймиз», деди.