حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمَّادٍ ، نَا الْحَسَنُ بْنُ عَرَفَةَ , نَا مُحَمَّدُ بْنُ خَازِمٍ , عَنِ الأَعْمَشِ ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ إِيَاسَ , عَنْ أَبِي نَضْرَةَ , عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ، قَالَ : " بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَرِيَّةِ ثَلاثِينَ رَاكِبًا , قَالَ : فَنَزَلْنَا عَلَى قَوْمٍ مِنَ الْعَرَبِ فَسَأَلْنَاهُمْ أَنْ يُضَيِّفُونَا فَأَبَوْا , قَالَ : فَلُدِغَ سَيِّدُ الْحَيِّ فَأَتَوْنَا , فَقَالُوا : أَفِيكُمْ أَحَدٌ يَرْقِي مِنَ الْعَقْرَبِ ؟ ، قَالَ : قُلْتُ : نَعَمْ أَنَا ، وَلَكِنْ لا أَفْعَلُ حَتَّى تُعْطُونَا , فَقَالُوا : فَإِنَّا نُعْطِيكُمْ ثَلاثِينَ شَاءً , قَالَ : فَقَرَأْتُ عَلَيْهِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ سَبْعَ مَرَّاتٍ ، فَبَرَأَ , قَالَ : فَلَمَّا قَبَضْنَاهَا عَرَضَ فِي أَنْفُسِنَا مِنْهَا شَيْءٌ ، قَالَ : فَكَفَفْنَا حَتَّى أَتَيْنَا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، قَالَ : فَذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ , قَالَ : وَمَا عِلْمُكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ , فَاقْسِمُوهَا وَاضْرِبُوا لِي مَعَكُمْ بِسَهْمٍ " ، ثنا مُحَمَّدُ بْنُ الْقَاسِمِ نَا هَارُونُ بْنُ إِسْحَاقَ , نَا أَبُو مُعَاوِيَةَ , وَيَعْلَى بْنُ عُبَيْدٍ , قَالا : نَا الأَعْمَشُ , عَنْ جَعْفَرِ بْنِ إِيَاسَ , عَنْ أَبِي نَضْرَةَ , عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ , عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَهُ ، وَخَالَفَهُ شُعْبَةُ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) dedi: Rasululloh ﷺ bizni oʻttiz otliqdan iborat sariyyada joʻnatdilar. Biz arablardan bir qavmning oldiga tushdik va ulardan bizni mehmon qilishlarini soʻradik, ular esa bosh tortdilar. Shunda qabila boshligʻini chayon chaqib oldi va ular oldimizga kelib: «Sizlarning ichingizda chayon chaqqanni afsun qiladigan biror kishi bormi?» dedilar. Men: «Ha, men bor. Lekin bizga bermagunlaringizcha qilmayman», dedim. Ular: «Biz sizlarga oʻttizta qoʻy beramiz», dedilar. Men unga ‹Alhamdu lillahi Robbil aalamiyn›ni yetti marta oʻqidim, u sogʻayib qoldi. Ularni olganimizdan keyin koʻnglimizga bir narsa keldi va biz Nabiy ﷺ huzurlariga kelgunimizcha tiyilib turdik. Buni u zotga aytdik. U zot: «Uning afsun ekanini qayerdan bilding? Ularni taqsimlanglar va menga ham oʻzlaringiz bilan bir ulush ajratinglar», dedilar. Abu Muoviya va Yaʼlo ibn Ubayd ham Aʼmashdan, u Jaʼfar ibn Iyosdan, u Abu Nazradan, u Abu Said al-Xudriydan, u Nabiy ﷺdan shunga oʻxshashini rivoyat qildilar. Shuʼba esa unga xilof qildi.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) деди: Расулуллоҳ ﷺ бизни ўттиз отлиқдан иборат сарийяда жўнатдилар. Биз араблардан бир қавмнинг олдига тушдик ва улардан бизни меҳмон қилишларини сўрадик, улар эса бош тортдилар. Шунда қабила бошлиғини чаён чақиб олди ва улар олдимизга келиб: «Сизларнинг ичингизда чаён чаққанни афсун қиладиган бирор киши борми?» дедилар. Мен: «Ҳа, мен бор. Лекин бизга бермагунларингизча қилмайман», дедим. Улар: «Биз сизларга ўттизта қўй берамиз», дедилар. Мен унга ‹Алҳамду лиллаҳи Роббил ааламийн›ни етти марта ўқидим, у соғайиб қолди. Уларни олганимиздан кейин кўнглимизга бир нарса келди ва биз Набий ﷺ ҳузурларига келгунимизча тийилиб турдик. Буни у зотга айтдик. У зот: «Унинг афсун эканини қаердан билдинг? Уларни тақсимланглар ва менга ҳам ўзларингиз билан бир улуш ажратинглар», дедилар. Абу Муовия ва Яъло ибн Убайд ҳам Аъмашдан, у Жаъфар ибн Иёсдан, у Абу Назрадан, у Абу Саид ал-Худрийдан, у Набий ﷺдан шунга ўхшашини ривоят қилдилар. Шуъба эса унга хилоф қилди.