نَا أَبُو بَكْرٍ النَّيْسَابُورِيُّ ، نَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى , نَا أَبُو نُعَيْمٍ ، نَا سَعِيدُ بْنُ عُبَيْدٍ الطَّائِيُّ , عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ , أَنَّ رَجُلا مِنَ الأَنْصَارِ يُقَالُ لَهُ سَهْلُ بْنُ أَبِي حَثْمَةَ أَخْبَرَهُ ، أَنَّ نَفَرًا مِنْ قَوْمِهِ انْطَلَقُوا إِلَى خَيْبَرَ فَتَفَرَّقُوا فِيهَا , فَوَجَدُوا أَحَدَهُمْ قَتِيلا , فَقَالُوا لِلَّذِينَ وَجَدُوهُ عِنْدَهُمْ قَتَلْتُمْ صَاحِبَنَا ؟ ، فَقَالُوا : مَا قَتَلْنَا وَلا عَلِمْنَا قَاتِلا , فَانْطَلَقُوا إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ , فَقَالُوا : يَا نَبِيَّ اللَّهِ ، انْطَلَقْنَا إِلَى خَيْبَرَ فَوَجَدْنَا أَحَدَنَا قَتِيلا , فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " الْكُبْرَ الْكُبْرَ , فَقَالَ لَهُمْ : تَأْتُونَ بِالْبَيِّنَةِ عَلَى مَنْ قَتَلَ , فَقَالُوا : مَا لَنَا بَيِّنَةٌ , قَالَ : فَيَحْلِفُونَ لَكُمْ , قَالُوا : لا نَرْضَى أَيْمَانَ الْيَهُودِ , وَكَرِهَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُبْطِلَ دَمَهُ , فَوَدَاهُ مِائَةً مِنْ إِبِلِ الصَّدَقَةِ " ، نَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ الْفَارِسِيُّ , نَا أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ الْحَمَّالُ , نَا أَبُو نُعَيْمٍ , نَا سَعِيدُ بْنُ عُبَيْدٍ , بِإِسْنَادِهِ مِثْلَهُ
Sahl ibn Abu Hasma (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Uning qavmidan bir necha kishi Xaybarga yoʻl olib, oʻsha yerda ajralishdi. Soʻng ular ulardan birini oʻldirilgan holda topishdi. Ular uni oʻz oldilarida topgan kishilarga: «Bizning hamrohimizni sizlar oʻldirdingizmi?» deyishdi. Ular: «Biz uni oʻldirganimiz yoʻq va qotilni ham bilmaymiz», deyishdi. Shunda ular Allohning Nabiysi ﷺning oldiga borib: «Ey Allohning Nabiysi, biz Xaybarga borgan edik, birimizni oʻldirilgan holda topdik», deyishdi. Rasululloh ﷺ: «Kattani, kattani!» dedilar. Soʻng ularga: «Kim oʻldirganiga guvoh keltirasizlarmi?» dedilar. Ular: «Bizda guvoh yoʻq», deyishdi. U zot: «Unda ular sizlar uchun qasam ichishadi», dedilar. Ular: «Biz yahudiylarning qasamlariga rozi boʻlmaymiz», deyishdi. Rasululloh ﷺ uning qoni behuda ketishini yoqtirmadilar va uning diyatini sadaqa tuyalaridan yuztasi bilan toʻladilar. Ahmad ibn Saʼid al-Hammol Abu Nuaymdan, u Saʼid ibn Ubayddan oʻz isnodi bilan xuddi shuning oʻzini rivoyat qildi.Саҳл ибн Абу Ҳасма (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Унинг қавмидан бир неча киши Хайбарга йўл олиб, ўша ерда ажралишди. Сўнг улар улардан бирини ўлдирилган ҳолда топишди. Улар уни ўз олдиларида топган кишиларга: «Бизнинг ҳамроҳимизни сизлар ўлдирдингизми?» дейишди. Улар: «Биз уни ўлдирганимиз йўқ ва қотилни ҳам билмаймиз», дейишди. Шунда улар Аллоҳнинг Набийси ﷺнинг олдига бориб: «Эй Аллоҳнинг Набийси, биз Хайбарга борган эдик, биримизни ўлдирилган ҳолда топдик», дейишди. Расулуллоҳ ﷺ: «Каттани, каттани!» дедилар. Сўнг уларга: «Ким ўлдирганига гувоҳ келтирасизларми?» дедилар. Улар: «Бизда гувоҳ йўқ», дейишди. У зот: «Унда улар сизлар учун қасам ичишади», дедилар. Улар: «Биз яҳудийларнинг қасамларига рози бўлмаймиз», дейишди. Расулуллоҳ ﷺ унинг қони беҳуда кетишини ёқтирмадилар ва унинг диятини садақа туяларидан юзтаси билан тўладилар. Аҳмад ибн Саъид ал-Ҳаммол Абу Нуаймдан, у Саъид ибн Убайддан ўз исноди билан худди шунинг ўзини ривоят қилди.