نَا مُحَمَّدُ بْنُ الْقَاسِمِ بْنِ زَكَرِيَّا ، نَا هِشَامُ بْنُ يُونُسَ , نَا مُحَمَّدُ بْنُ يَعْلَى , عَنْ عُمَرَ بْنِ صُبَيْحٍ , عَنْ مُقَاتِلِ بْنِ حَيَّانَ , عَنْ صَفْوَانَ بْنِ سُلَيْمٍ , عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيِّبِ , أَنَّهُ قَالَ : " لَمَّا حَجَّ عُمَرُ حَجَّتَهُ الأَخِيرَةَ الَّتِي لَمْ يَحُجَّ غَيْرَهَا غُودِرَ رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ قَتِيلا فِي بَنِي وَادِعَةَ , فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ عُمَرُ وَذَلِكَ بَعْدَ مَا قَضَى النُّسُكَ , فَقَالَ لَهُمْ : هَلْ عَلِمْتُمْ لِهَذَا الْقَتِيلِ قَاتِلا مِنْكُمْ ؟ ، قَالَ الْقَوْمُ : لا , فَاسْتَخْرَجَ مِنْهُمْ خَمْسِينَ شَيْخًا فَأَدْخَلَهُمُ الْحَطِيمَ , فَاسْتَحْلَفَهُمْ بِاللَّهِ رَبِّ هَذَا الْبَيْتِ الْحَرَامِ , وَرَبِّ هَذَا الْبَلَدِ الْحَرَامِ , وَرَبِّ هَذَا الشَّهْرِ الْحَرَامِ ، أَنَّكُمْ لَمْ تَقْتُلُوهُ , وَلا عَلِمْتُمْ لَهُ قَاتِلا , فَحَلَفُوا بِذَلِكَ , فَلَمَّا حَلَفُوا , قَالَ : أَدُّوا دِيَتِهِ مُغَلَّظَةً فِي أَسْنَانِ الإِبِلِ , أَوْ مِنَ الدَّنَانِيرِ وَالدَّرَاهِمِ دِيَةً وَثُلُثًا , فَقَالَ رَجُلٌ مِنْهُمْ ، يُقَالُ لَهُ : سِنَانٌ ، يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ، أَمَا تَجْزِينِي يَمِينِي مِنْ مَالِي ؟ ، قَالَ : لا , إِنَّمَا قَضَيْتُ عَلَيْكُمْ بِقَضَاءِ نَبِيِّكُمْ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ , فَأَخَذَ دِيَتَهُ دَنَانِيرَ دِيَةً وَثُلُثَ دِيَةٍ " ، عُمَرُ بْنُ صُبَيْحٍ ، مَتْرُوكُ الْحَدِيثِ
Saʼid ibn Musayyab aytdi: Umar oxirgi hajjini — undan keyin boshqa haj qilmagan hajini — qilganda, musulmonlardan bir kishi Bani Vodiʼada oʻldirilgan holda tashlab ketilgan edi. Umar manosikni ado etganidan soʻng ularga odam yubordi va ularga: «Bu oʻldirilgan kishining qotilini oʻzlaringizdan biladigan boʻlsangiz (ayting)», dedi. Qavm: «Yoʻq», deyishdi. Shunda u ulardan ellik keksani ajratib chiqarib, Hatimga kiritdi va ularni: bu Harom Uyning Robbi, bu Harom Shaharning Robbi, bu Harom Oyning Robbi boʻlmish Alloh bilan — uni oʻldirmaganlariga va uning qotilini bilmasliklariga qasam ichishga majbur qildi. Ular shunga qasam ichdilar. Qasam ichishgach, u: «Uning diyatini ogʻirlashtirilgan holda — tuyalarning (belgilangan) yoshlaridan yoki dinor va dirhamdan bir diyat va yana uchdan bir diyat qilib toʻlanglar», dedi. Ulardan Sinon deb ataladigan bir kishi: «Ey moʻminlar amiri, qasamim molimni (toʻlashdan) kifoya qilmaydimi?» dedi. U: «Yoʻq. Men sizlarga faqat Nabiyingiz ﷺning hukmi bilan hukm qildim», dedi va uning diyatini dinorlarda — bir diyat va diyatning uchdan biri qilib oldi. Umar ibn Sabih — hadisi matrukdir.Саъид ибн Мусайяб айтди: Умар охирги ҳажжини — ундан кейин бошқа ҳаж қилмаган ҳажини — қилганда, мусулмонлардан бир киши Бани Водиъада ўлдирилган ҳолда ташлаб кетилган эди. Умар маносикни адо этганидан сўнг уларга одам юборди ва уларга: «Бу ўлдирилган кишининг қотилини ўзларингиздан биладиган бўлсангиз (айтинг)», деди. Қавм: «Йўқ», дейишди. Шунда у улардан эллик кексани ажратиб чиқариб, Ҳатимга киритди ва уларни: бу Ҳаром Уйнинг Робби, бу Ҳаром Шаҳарнинг Робби, бу Ҳаром Ойнинг Робби бўлмиш Аллоҳ билан — уни ўлдирмаганларига ва унинг қотилини билмасликларига қасам ичишга мажбур қилди. Улар шунга қасам ичдилар. Қасам ичишгач, у: «Унинг диятини оғирлаштирилган ҳолда — туяларнинг (белгиланган) ёшларидан ёки динор ва дирҳамдан бир дият ва яна учдан бир дият қилиб тўланглар», деди. Улардан Синон деб аталадиган бир киши: «Эй мўминлар амири, қасамим молимни (тўлашдан) кифоя қилмайдими?» деди. У: «Йўқ. Мен сизларга фақат Набийингиз ﷺнинг ҳукми билан ҳукм қилдим», деди ва унинг диятини динорларда — бир дият ва диятнинг учдан бири қилиб олди. Умар ибн Сабиҳ — ҳадиси матрукдир.