Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi: Bani Isroilda qasos bor edi, ammo ularda diyat yoʻq edi. Shunda Alloh taolo bu ummatga: {Sizlarga oʻldirilganlar haqida qasos farz qilindi: hur uchun hur, qul uchun qul, ayol uchun ayol. Kimga oʻz birodaridan biror narsa afv qilinsa} (deb) aytdi. U dedi: Afv — qasddan oʻldirishda diyatni qabul qilishdir. {Bu — Robbingizdan (berilgan) yengillik va rahmatdir} — qasddan oʻldirishda diyatni qabul qilishlaridir. {Bas, maʼruf bilan ergashish} — bu (haq talab qiluvchi) maʼruf bilan talab qiladi, u (toʻlovchi) esa ehson bilan ado etadi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди: Бани Исроилда қасос бор эди, аммо уларда дият йўқ эди. Шунда Аллоҳ таоло бу умматга: {Сизларга ўлдирилганлар ҳақида қасос фарз қилинди: ҳур учун ҳур, қул учун қул, аёл учун аёл. Кимга ўз биродаридан бирор нарса афв қилинса} (деб) айтди. У деди: Афв — қасддан ўлдиришда диятни қабул қилишдир. {Бу — Роббингиздан (берилган) енгиллик ва раҳматдир} — қасддан ўлдиришда диятни қабул қилишларидир. {Бас, маъруф билан эргашиш} — бу (ҳақ талаб қилувчи) маъруф билан талаб қилади, у (тўловчи) эса эҳсон билан адо этади.