نَا أَبُو عِيسَى يَعْقُوبُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْوَهَّابِ الدُّورِيُّ , نَا حَفْصُ بْنُ عَمْرٍو , نَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ , عَنْ هِشَامٍ , عَنْ عِكْرِمَةَ , عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ , أَنَّ هِلالَ بْنَ أُمَيَّةَ قَذَفَ امْرَأَتَهُ عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِشَرِيكِ بْنِ السَّحْمَاءِ , فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " الْبَيِّنَةُ أَوْ حَدٌّ فِي ظَهْرِكَ , فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، إِذَا رَأَى أَحَدُنَا الرَّجُلَ عَلَى امْرَأَتِهِ يَنْطَلِقُ يَلْتَمِسُ الْبَيِّنَةَ , قَالَ : فَجَعَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ , يَقُولُ : الْبَيِّنَةُ وَإِلا فَحَدٌّ فِي ظَهْرِكَ , قَالَ : فَقَالَ هِلالُ بْنُ أُمَيَّةَ : وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنِّي لَصَادِقٌ وَلَيُنْزِلَنَّ اللَّهُ فِي أَمْرِي مَا يُبَرِّئُ بِهِ ظَهْرِي مِنَ الْحَدِّ , قَالَ : فَنَزَلَ جِبْرِيلُ فَأُنْزِلَتْ عَلَيْهِ وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ حَتَّى بَلَغَ وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ , قَالَ : فَانْصَرَفَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِمَا , قَالَ : فَجَاءَ فَقَامَ هِلالُ بْنُ أُمَيَّةَ فَشَهِدَ وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ , يَقُولُ : إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ فَهَلْ مِنْكُمَا مِنْ تَائِبٍ ؟ ، فَقَامَتْ فَشَهِدَتْ فَلَمَّا كَانَ عِنْدَ الْخَامِسَةِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : وَقِّفُوهَا فَإِنَّهَا مُوجِبَةٌ ، قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ : فَتَلَكَّأَتْ وَنَكَصَتْ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهَا سَتَرْجِعُ , ثُمَّ قَالَتْ : لا أَفْضَحُ قَوْمِي سَائِرَ الْيَوْمِ , قَالَ : فَمَضَتْ فَفُرِّقَ بَيْنَهُمَا , قَالَ : وَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : أَبْصِرُوهَا فَإِنْ هِيَ جَاءَتْ بِهِ " ، قَالَ هِشَامٌ : أَحْسَبُهُ قَالَ مثل قَوْلِ مُحَمَّدٍ : " فَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَكْحَلَ الْعَيْنَيْنِ سَابِغَ الأَلْيَتَيْنِ مُدَمَلْجَ السَّاقَيْنِ فَهُوَ لِشَرِيكِ بْنِ سَحْمَاءَ " , قَالَ : فَجَاءَتْ بِهِ كَذَلِكَ ، فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " لَوْلا مَا مَضَى مِنْ كِتَابِ اللَّهِ لَكَانَ لِي وَلَهَا شَأْنٌ "
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Hilol ibn Umayya Nabiy ﷺning huzurida xotinini Sharik ibn as-Sahmoʼ bilan aybladi. Nabiy ﷺ: «Bayyina (keltirasan), yoki orqangda had (boʻladi)», dedilar. U: «Ey Allohning Rasuli, birimiz xotinining ustida bir kishini koʻrsa, borib bayyina qidiradimi?» dedi. (Roviy) aytdi: Nabiy ﷺ: «Bayyina, aks holda orqangda had», deb takrorlayverdilar. (Roviy) aytdi: Shunda Hilol ibn Umayya: «Sizni haq bilan yuborgan Zotga qasamki, men albatta rostgoʻyman va Alloh mening ishimda orqamni haddan xalos qiladigan narsani albatta nozil qiladi», dedi. (Roviy) aytdi: Bas, Jibril tushdi va unga {Ayollarini aybaydiganlar...} (oyati) {...beshinchisi esa, agar u rostgoʻylardan boʻlsa, unga Allohning gʻazabi boʻlishini (aytishidir)} degan joyigacha nozil qilindi. (Roviy) aytdi: Nabiy ﷺ qaytib, ikkoviga (odam) yubordilar. (Roviy) aytdi: U keldi, Hilol ibn Umayya turib guvohlik berdi, Nabiy ﷺ esa: «Alloh biladiki, ikkovingizdan biringiz yolgʻonchidir. Ikkovingizdan tavba qiluvchi bormi?» der edilar. Soʻng ayol turib guvohlik berdi. Beshinchisiga kelganda, Nabiy ﷺ: «Uni toʻxtatinglar, chunki u (azobni) vojib qiluvchidir», dedilar. Ibn Abbos aytdi: Bas, u duduqlanib, orqaga tisarildi, hatto biz uni qaytadi deb oʻyladik. Soʻng u: «Men qavmimni butun umr sharmanda qilmayman», dedi. (Roviy) aytdi: Bas, u (guvohlikni) davom ettirdi va ikkovi ajratildi. (Roviy) aytdi: Nabiy ﷺ: «Uni kuzatinglar; agar u (bola) keltirsa...», dedilar. Hishom aytdi: Oʻylaymanki, u Muhammadning soʻzi kabi: «Agar u koʻzlari surmali, dumbalari toʻla, boldirlari yoʻgʻon (bola) keltirsa, u Sharik ibn Sahmoʼnikidir», dedi. (Roviy) aytdi: Bas, u xuddi shunday (bola) keltirdi. Shunda Nabiy ﷺ: «Allohning Kitobidan oʻtib ketgan (hukm) boʻlmaganida, men bilan uning oʻrtasida (boshqa) ish boʻlar edi», dedilar.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Ҳилол ибн Умайя Набий ﷺнинг ҳузурида хотинини Шарик ибн ас-Саҳмў билан айблади. Набий ﷺ: «Баййина (келтирасан), ёки орқангда ҳад (бўлади)», дедилар. У: «Эй Аллоҳнинг Расули, биримиз хотинининг устида бир кишини кўрса, бориб баййина қидирадими?» деди. (Ровий) айтди: Набий ﷺ: «Баййина, акс ҳолда орқангда ҳад», деб такрорлайвердилар. (Ровий) айтди: Шунда Ҳилол ибн Умайя: «Сизни ҳақ билан юборган Зотга қасамки, мен албатта ростгўйман ва Аллоҳ менинг ишимда орқамни ҳаддан халос қиладиган нарсани албатта нозил қилади», деди. (Ровий) айтди: Бас, Жибрил тушди ва унга {Аёлларини айбайдиганлар...} (ояти) {...бешинчиси эса, агар у ростгўйлардан бўлса, унга Аллоҳнинг ғазаби бўлишини (айтишидир)} деган жойигача нозил қилинди. (Ровий) айтди: Набий ﷺ қайтиб, икковига (одам) юбордилар. (Ровий) айтди: У келди, Ҳилол ибн Умайя туриб гувоҳлик берди, Набий ﷺ эса: «Аллоҳ биладики, икковингиздан бирингиз ёлғончидир. Икковингиздан тавба қилувчи борми?» дер эдилар. Сўнг аёл туриб гувоҳлик берди. Бешинчисига келганда, Набий ﷺ: «Уни тўхтатинглар, чунки у (азобни) вожиб қилувчидир», дедилар. Ибн Аббос айтди: Бас, у дудуқланиб, орқага тисарилди, ҳатто биз уни қайтади деб ўйладик. Сўнг у: «Мен қавмимни бутун умр шарманда қилмайман», деди. (Ровий) айтди: Бас, у (гувоҳликни) давом эттирди ва иккови ажратилди. (Ровий) айтди: Набий ﷺ: «Уни кузатинглар; агар у (бола) келтирса...», дедилар. Ҳишом айтди: Ўйлайманки, у Муҳаммаднинг сўзи каби: «Агар у кўзлари сурмали, думбалари тўла, болдирлари йўғон (бола) келтирса, у Шарик ибн Саҳмўникидир», деди. (Ровий) айтди: Бас, у худди шундай (бола) келтирди. Шунда Набий ﷺ: «Аллоҳнинг Китобидан ўтиб кетган (ҳукм) бўлмаганида, мен билан унинг ўртасида (бошқа) иш бўлар эди», дедилар.