حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنِي عِكْرِمَةُ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ هِلاَلَ بْنَ أُمَيَّةَ، قَذَفَ امْرَأَتَهُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِشَرِيكِ بْنِ سَحْمَاءَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْبَيِّنَةَ أَوْ حَدٌّ فِي ظَهْرِكَ " . قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذَا رَأَى أَحَدُنَا رَجُلاً عَلَى امْرَأَتِهِ يَلْتَمِسُ الْبَيِّنَةَ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْبَيِّنَةَ وَإِلاَّ فَحَدٌّ فِي ظَهْرِكَ " . فَقَالَ هِلاَلٌ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ نَبِيًّا إِنِّي لَصَادِقٌ وَلَيُنْزِلَنَّ اللَّهُ فِي أَمْرِي مَا يُبَرِّئُ ظَهْرِي مِنَ الْحَدِّ فَنَزَلَتْ { وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلاَّ أَنْفُسُهُمْ } فَقَرَأَ حَتَّى بَلَغَ { مِنَ الصَّادِقِينَ } فَانْصَرَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَرْسَلَ إِلَيْهِمَا فَجَاءَا فَقَامَ هِلاَلُ بْنُ أُمَيَّةَ فَشَهِدَ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " اللَّهُ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ فَهَلْ مِنْكُمَا مِنْ تَائِبٍ " . ثُمَّ قَامَتْ فَشَهِدَتْ فَلَمَّا كَانَ عِنْدَ الْخَامِسَةِ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ وَقَالُوا لَهَا إِنَّهَا مُوجِبَةٌ . قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَتَلَكَّأَتْ وَنَكَصَتْ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهَا سَتَرْجِعُ فَقَالَتْ لاَ أَفْضَحُ قَوْمِي سَائِرَ الْيَوْمِ . فَمَضَتْ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَبْصِرُوهَا فَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَكْحَلَ الْعَيْنَيْنِ سَابِغَ الأَلْيَتَيْنِ خَدَلَّجَ السَّاقَيْنِ فَهُوَ لِشَرِيكِ بْنِ سَحْمَاءَ " . فَجَاءَتْ بِهِ كَذَلِكَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْلاَ مَا مَضَى مِنْ كِتَابِ اللَّهِ لَكَانَ لِي وَلَهَا شَأْنٌ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا مِمَّا تَفَرَّدَ بِهِ أَهْلُ الْمَدِينَةِ حَدِيثُ ابْنِ بَشَّارٍ حَدِيثُ هِلاَلٍ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinishicha, Hilol ibn Umayya Rasululloh ﷺning huzurlarida xotinini Sharik ibn Sahmo bilan (zino qildi deb) ayblab tuhmat qildi. Shunda Nabiy ﷺ: «Dalil (keltirasan), yo boʻlmasa orqangga had (jazo) bor», dedilar. U: «Ey Rasululloh, birortamiz xotinining ustida bir erkakni koʻrsa, dalil izlab yursinmi?» dedi. Nabiy ﷺ esa: «Dalil (keltir), boʻlmasa orqangga had bor», deyaverdilar. Shunda Hilol: «Seni haq bilan Nabiy qilib yuborgan Zotga qasamki, men albatta rost soʻzlovchiman. Alloh mening ishimda orqamni haddan xalos qiladigan narsani nozil qiladi», dedi. Soʻng {Xotinlariga (zino) tuhmati qilib, oʻzlaridan boshqa guvohlari boʻlmaganlar...} oyati nozil boʻldi va u zot {...rost soʻzlovchilardandir} (degan joygacha) oʻqidilar. Soʻng Nabiy ﷺ (odamlardan) burilib, ularning ikkoviga (odam) yubordilar. Ular ikkovi keldi. Hilol ibn Umayya turib guvohlik berdi, Nabiy ﷺ esa: «Alloh ikkovingizdan biringiz yolgʻonchi ekanini biladi. Ikkovingizdan birortangiz tavba qiluvchimi?» derdilar. Soʻng u (ayol) turib guvohlik berdi. Beshinchisiga yetganda — «Agar u (er) rost soʻzlovchilardan boʻlsa, Allohning gʻazabi uning (ayolning) ustiga boʻlsin» (deyish kerak boʻlganda) — unga: «Albatta bu (beshinchisi) vojib qiluvchidir (jazoni vojib qiladi)», deyishdi. Ibn Abbos aytadi: Shunda u (ayol) duduqlanib, orqaga tisarildi, hatto biz uni qaytib oladi (eʼtirof qiladi) deb oʻyladik. Soʻng u: «Men butun umrim davomida qavmimni sharmanda qilmayman», dedi va (liʼonni) davom ettirdi. Nabiy ﷺ: «Uni kuzatib turinglar. Agar u koʻzlari surmali, dumbalari toʻla, boldirlari yoʻgʻon bola tugʻsa, u Sharik ibn Sahmoga (mansub)dir», dedilar. Soʻng u shunday (sifatdagi) bola tugʻdi. Shunda Nabiy ﷺ: «Agar Allohning Kitobida oʻtgan narsa (hukm) boʻlmaganida, men bilan uning oʻrtasida boshqacha ish (jazo) boʻlardi», dedilar. Abu Dovud aytdi: Bu Madina ahli yakka oʻzi rivoyat qilgan narsalardandir. Ibn Bashshorning hadisi — Hilolning hadisidir.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинишича, Ҳилол ибн Умайя Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларида хотинини Шарик ибн Саҳмо билан (зино қилди деб) айблаб туҳмат қилди. Шунда Набий ﷺ: «Далил (келтирасан), ё бўлмаса орқангга ҳад (жазо) бор», дедилар. У: «Эй Расулуллоҳ, бирортамиз хотинининг устида бир эркакни кўрса, далил излаб юрсинми?» деди. Набий ﷺ эса: «Далил (келтир), бўлмаса орқангга ҳад бор», деявердилар. Шунда Ҳилол: «Сени ҳақ билан Набий қилиб юборган Зотга қасамки, мен албатта рост сўзловчиман. Аллоҳ менинг ишимда орқамни ҳаддан халос қиладиган нарсани нозил қилади», деди. Сўнг {Хотинларига (зино) туҳмати қилиб, ўзларидан бошқа гувоҳлари бўлмаганлар...} ояти нозил бўлди ва у зот {...рост сўзловчилардандир} (деган жойгача) ўқидилар. Сўнг Набий ﷺ (одамлардан) бурилиб, уларнинг икковига (одам) юбордилар. Улар иккови келди. Ҳилол ибн Умайя туриб гувоҳлик берди, Набий ﷺ эса: «Аллоҳ икковингиздан бирингиз ёлғончи эканини билади. Икковингиздан бирортангиз тавба қилувчими?» дердилар. Сўнг у (аёл) туриб гувоҳлик берди. Бешинчисига етганда — «Агар у (эр) рост сўзловчилардан бўлса, Аллоҳнинг ғазаби унинг (аёлнинг) устига бўлсин» (дейиш керак бўлганда) — унга: «Албатта бу (бешинчиси) вожиб қилувчидир (жазони вожиб қилади)», дейишди. Ибн Аббос айтади: Шунда у (аёл) дудуқланиб, орқага тисарилди, ҳатто биз уни қайтиб олади (эътироф қилади) деб ўйладик. Сўнг у: «Мен бутун умрим давомида қавмимни шарманда қилмайман», деди ва (лиъонни) давом эттирди. Набий ﷺ: «Уни кузатиб туринглар. Агар у кўзлари сурмали, думбалари тўла, болдирлари йўғон бола туғса, у Шарик ибн Саҳмога (мансуб)дир», дедилар. Сўнг у шундай (сифатдаги) бола туғди. Шунда Набий ﷺ: «Агар Аллоҳнинг Китобида ўтган нарса (ҳукм) бўлмаганида, мен билан унинг ўртасида бошқача иш (жазо) бўларди», дедилар. Абу Довуд айтди: Бу Мадина аҳли якка ўзи ривоят қилган нарсалардандир. Ибн Башшорнинг ҳадиси — Ҳилолнинг ҳадисидир.