حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ اللَّهِ بْنُ الْمُحْرِمِ ، نَا مُحَمَّدُ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ أَبِي شَيْبَةَ , نَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ السَّمُرِيُّ , نَا مَرْوَانُ بْنُ جَعْفَرٍ السَّمُرِيُّ , حَدَّثَنِي أَبِي , أَنَّ الْمُغِيرَةِ بْنَ شُعْبَةَ , وَمَصْقَلَةَ بْنَ هُبَيْرَةَ الشَّيْبَانِيَّ ، تَنَازَعَا بِالْكُوفَةِ فَفَخَرَ الْمُغِيرَةُ بِمَكَانِهِ مِنْ مُعَاوِيَةَ عَلَى مَصْقَلَةَ , فَقَالَ لَهُ مَصْقَلَةُ : وَاللَّهِ لأَنَا أَعْظَمُ عَلَيْهِ حَقًّا مِنْكَ , قَالَ لَهُ الْمُغِيرَةُ " وَلِمَ ؟ " ، قَالَ لَهُ مَصْقَلَةُ : لأَنِّي فَارَقْتُ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلامُ فِي الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ وَوُجُوهِ أَهْلِ الْعِرَاقِ ، وَلَحِقْتُ بِمُعَاوِيَةَ فَضَرَبْتُ مَعَهُ بِسَيْفِي ، وَاسْتَعْمَلَنِي عَلَى الْبَحْرَيْنِ فَأَعْتَقْتُ لَهُ بَنِي سَامَةَ بْنِ لُؤَيِّ بْنِ غَالِبٍ بَعْدَ مَا مُلِكَتْ رِقَابُهُمْ وَأُبِيحَتْ حُرْمَتُهُمْ , وَأَنْتَ مُقِيمٌ بِالطَّائِفِ تُنَاغِي نِسَاءَكَ ، وَتُرَشِّحُ أَطْفَالَكَ طَوِيلُ اللِّسَانِ قَصِيرُ الْيَدِ ، تُلْقِي بِالْمَوَدَّةِ مِنْ مَكَانٍ بَعِيدٍ حَتَّى إِذَا اسْتَقَامَتِ الأُمُورُ غَلَبْتَنَا غَلَبَةً , فَقَالَ لَهُ الْمُغِيرَةُ : " وَاللَّهِ يَا مَصْقَلَةُ مَا زِلْتَ مُنْذُ الْيَوْمِ تُكْثِرُ الْحَزَّ وَتُحْطِي الْمَفَاصِلَ , أَمَّا تَرْكُكَ عَلِيًّا فَقَدْ فَعَلْتَ فَلَمْ تُؤْنِسْ أَهْلَ الشَّامِ ، وَلَمْ تُوحِشْ أَهْلَ الْعِرَاقِ , وَأَمَّا قَوْلُكَ فِي عِتْقِ بَنِي سَامَةَ بْنِ لُؤَيٍّ ، فَإِنَّمَا أَعْتَقَهُمْ ثِقَةُ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بِكَ , أَمَا وَاللَّهِ مَا صَبَرْتَ لَهُمْ نَفْسَكَ وَلا أَعْتَقْتَهُمْ مِنْ مَالِكَ , وَأَمَّا مَقَامِي بِالطَّائِفِ فَقَدْ أَبْلانِي اللَّهُ تَعَالَى فِي الْخَفْضِ مَا لَمْ يُبْلِكَ فِي الظَّعْنِ , وَلِلَّهِ تَعَالَى عَلَيْنَا , فَإِنْ أَنْتَ عَادَيْتَنَا فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ مِنْ وَرَائِكَ "
Jaʼfar as-Samuriy (otasidan) rivoyat qildiki, Mugʻira ibn Shuʼba bilan Masqala ibn Hubayra ash-Shayboniy Kufada tortishib qolishdi. Mugʻira Masqalaga qarshi Muoviya huzuridagi oʻrni bilan faxrlandi. Masqala unga: «Allohga qasamki, men uning huzurida sendan koʻra kattaroq haqqa egaman», dedi. Mugʻira unga: «Nega?» dedi. Masqala: «Chunki men muhojirlar, ansorlar va Iroq ahlining koʻzga koʻringanlari orasida Ali ibn Abu Tolibdan ajraldim va Muoviyaga qoʻshildim, u bilan birga qilichimni urdim. U meni Bahraynga voliy qildi; men esa u uchun Soma ibn Luay ibn Gʻolib avlodini — boʻyinlari qullikka olinib, hurmatlari mubohga aylantirilganidan keyin — ozod qildim. Sen esa Toifda oʻtirib, xotinlaringni erkalar, bolalaringni oʻstirar eding; tili uzun, qoʻli kalta holda uzoqdan muhabbat izhor qilar eding, ishlar oʻnglangach esa bizni yengib qoʻyding», dedi. Shunda Mugʻira unga: «Ey Masqala, Allohga qasamki, bugundan beri sen koʻp kesasan-u, boʻgʻimlarni topolmaysan. Alini tark etganingga kelsak — buni qilding, ammo na Shom ahlini xursand qilding, na Iroq ahlini vahimaga solding. Soma ibn Luay avlodini ozod qilganing haqidagi soʻzingga kelsak — ularni Alining (roziyallohu anhu) senga boʻlgan ishonchi ozod qildi. Allohga qasamki, sen ular uchun oʻzingni sabrga solmading va ularni oʻz molingdan ozod qilmading. Mening Toifda turishimga kelsak — Alloh taolo meni farogʻatda shunday sinadiki, seni koʻchishda unday sinamadi. Alloh taoloning (haqqi) bizning zimmamizdadir. Bas, agar sen bizga adovat qilsang, Alloh azza va jalla sening ortingdadir», dedi.Жаъфар ас-Самурий (отасидан) ривоят қилдики, Муғира ибн Шуъба билан Масқала ибн Ҳубайра аш-Шайбоний Куфада тортишиб қолишди. Муғира Масқалага қарши Муовия ҳузуридаги ўрни билан фахрланди. Масқала унга: «Аллоҳга қасамки, мен унинг ҳузурида сендан кўра каттароқ ҳаққа эгаман», деди. Муғира унга: «Нега?» деди. Масқала: «Чунки мен муҳожирлар, ансорлар ва Ироқ аҳлининг кўзга кўринганлари орасида Али ибн Абу Толибдан ажралдим ва Муовияга қўшилдим, у билан бирга қиличимни урдим. У мени Баҳрайнга волий қилди; мен эса у учун Сома ибн Луай ибн Ғолиб авлодини — бўйинлари қулликка олиниб, ҳурматлари мубоҳга айлантирилганидан кейин — озод қилдим. Сен эса Тоифда ўтириб, хотинларингни эркалар, болаларингни ўстирар эдинг; тили узун, қўли калта ҳолда узоқдан муҳаббат изҳор қилар эдинг, ишлар ўнглангач эса бизни енгиб қўйдинг», деди. Шунда Муғира унга: «Эй Масқала, Аллоҳга қасамки, бугундан бери сен кўп кесасан-у, бўғимларни тополмайсан. Алини тарк этганингга келсак — буни қилдинг, аммо на Шом аҳлини хурсанд қилдинг, на Ироқ аҳлини ваҳимага солдинг. Сома ибн Луай авлодини озод қилганинг ҳақидаги сўзингга келсак — уларни Алининг (розияллоҳу анҳу) сенга бўлган ишончи озод қилди. Аллоҳга қасамки, сен улар учун ўзингни сабрга солмадинг ва уларни ўз молингдан озод қилмадинг. Менинг Тоифда туришимга келсак — Аллоҳ таоло мени фароғатда шундай синадики, сени кўчишда ундай синамади. Аллоҳ таолонинг (ҳаққи) бизнинг зиммамиздадир. Бас, агар сен бизга адоват қилсанг, Аллоҳ азза ва жалла сенинг ортингдадир», деди.