Sunan ad-Doraqutniy · HadisСунан ад-Дорақутний · Ҳадис978
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عِيسَى بْنِ السُّكَيْنِ ، ثنا إِسْحَاقُ بْنُ رُزَيْقٍ , ثنا إِبْرَاهِيمُ بْنُ خَالِدٍ , ثنا الثَّوْرِيُّ ، ???ْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ , عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى , عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ , قَالَ : " كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا كَبَّرَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَتَّى نَرَى إِبْهَامَيْهِ قَرِيبًا مِنَ أُذُنَيْهِ "
al-Baroʼ ibn Ozib (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ takbir aytganlarida qoʻllarini koʻtarar edilar, hatto biz bosh barmoqlarini quloqlariga yaqin (kelganini) koʻrardik.ал-Барў ибн Озиб (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ такбир айтганларида қўлларини кўтарар эдилар, ҳатто биз бош бармоқларини қулоқларига яқин (келганини) кўрардик.
Rivoyat qildi:Ривоят қилди: al-Baroʼ ibn Ozib