أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْهَاشِمِيُّ ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ يَعْنِي ابْنَ سَعْدٍ ، عَنْ الزُّهْرِيِّ ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَعْدِ بْنِ زُرَارَةَ ، أَنَّهَا سَمِعَتْ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، تَقُولُ : جَاءَتْ أُمُّ حَبِيبَةَ بِنْتُ جَحْشٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَكَانَتْ اسْتُحِيضَتْ سَبْعَ سِنِينَ، فَاشْتَكَتْ ذَلِكَ إِلَيْهِ، وَاسْتَفْتَتْهُ فِيهِ، فَقَالَ لَهَا : " إِنَّ هَذَا لَيْسَ بِالْحِيضَةِ، إِنَّمَا هَذَا عِرْقٌ، فَاغْتَسِلِي، ثُمَّ صَلِّي "، قَالَتْ عَائِشَةُ : وَكَانَتْ أُمُّ حَبِيبَةَ تَغْتَسِلُ لِكُلِّ صَلَاةٍ، وَتُصَلِّي، وَكَانَتْ تَجْلِسُ فِي الْمِرْكَنِ فَتَعْلُو حُمْرَةُ الدَّمِ الْمَاءَ، ثُمَّ تُصَلِّي
Amra bint Abdurrahmon ibn Saʼd ibn Zurora Nabiy ﷺning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)ning shunday deganini eshitdi: Ummu Habiba bint Jahsh Rasululloh ﷺning huzurlariga keldi — u yetti yil istihoza koʻrgan edi — va buni u zotga shikoyat qilib, bu haqda fatvo soʻradi. U zot unga: «Bu hayz emas, bu faqat bir tomirdir. Gʻusl qil, soʻng namoz oʻqi», dedilar. Oisha aytdi: Ummu Habiba har namoz uchun gʻusl qilib, namoz oʻqirdi. U togʻorada oʻtirar, qonning qizilligi suv yuzasiga chiqar, soʻng u namoz oʻqirdi.Амра бинт Абдурраҳмон ибн Саъд ибн Зурора Набий ﷺнинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг шундай деганини эшитди: Умму Ҳабиба бинт Жаҳш Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келди — у етти йил истиҳоза кўрган эди — ва буни у зотга шикоят қилиб, бу ҳақда фатво сўради. У зот унга: «Бу ҳайз эмас, бу фақат бир томирдир. Ғусл қил, сўнг намоз ўқи», дедилар. Оиша айтди: Умму Ҳабиба ҳар намоз учун ғусл қилиб, намоз ўқирди. У тоғорада ўтирар, қоннинг қизиллиги сув юзасига чиқар, сўнг у намоз ўқирди.