Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu) aytadi: Men Rasululloh ﷺni koʻrdim: u zot minbarga oʻtirdilar va takbir aytdilar, odamlar ham orqalarida takbir aytdilar. Soʻng minbar ustida turgan holda rukuʼ qildilar, soʻng boshlarini koʻtardilar va orqalari bilan tushib minbarning tagida sajda qildilar, soʻng qaytdilar — namozlarining oxiridan boʻshagunlaricha (shunday qildilar). Abu Muhammad aytdi: Bunda imomning oʻz sheriklaridan balandroq boʻlishiga ruxsat bordir; namoz ichidagi shu miqdordagi amalga ham (ruxsat bordir).Саҳл ибн Саъд (розияллоҳу анҳу) айтади: Мен Расулуллоҳ ﷺни кўрдим: у зот минбарга ўтирдилар ва такбир айтдилар, одамлар ҳам орқаларида такбир айтдилар. Сўнг минбар устида турган ҳолда рукуъ қилдилар, сўнг бошларини кўтардилар ва орқалари билан тушиб минбарнинг тагида сажда қилдилар, сўнг қайтдилар — намозларининг охиридан бўшагунларича (шундай қилдилар). Абу Муҳаммад айтди: Бунда имомнинг ўз шерикларидан баландроқ бўлишига рухсат бордир; намоз ичидаги шу миқдордаги амалга ҳам (рухсат бордир).