أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ صَالِحٍ ، حَدَّثَنِي بَكْرٌ هُوَ ابْنُ مُضَرَ ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ ، عَنْ يَزِيدَ مَوْلَى سَلَمَةَ بْنِ الْأَكْوَعِ، عَنْ سَلَمَةَ ، أَنَّهُ قَالَ : لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ : # وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ سورة البقرة آية 184 #، قَالَ : " كَانَ مَنْ أَرَادَ أَنْ يُفْطِرَ وَيَفْتَدِيَ، فَعَلَ، حَتَّى نَزَلَتْ الْآيَةُ الَّتِي بَعْدَهَا، فَنَسَخَتْهَا "
Salama ibn al-Akvaʼ (roziyallohu anhu) aytdi: {(Roʻza tutishga) qodir boʻlganlar zimmasiga (tutmaganliklari uchun) fidya — bir miskinning taomi (vojibdir)} (Baqara, 184) oyati nozil boʻlganida, kim iftor qilib, fidya berishni xohlasa, shunday qilar edi; toki undan keyingi oyat nozil boʻlib, uni nasx (bekor) qildi.Салама ибн ал-Акваъ (розияллоҳу анҳу) айтди: {(Рўза тутишга) қодир бўлганлар зиммасига (тутмаганликлари учун) фидя — бир мискиннинг таоми (вожибдир)} (Бақара, 184) ояти нозил бўлганида, ким ифтор қилиб, фидя беришни хоҳласа, шундай қилар эди; токи ундан кейинги оят нозил бўлиб, уни насх (бекор) қилди.