Oisha (roziyallohu anho) aytadi: Rasululloh ﷺ tun yarmida chiqib, masjidda namoz oʻqidilar, shunda bir necha kishi u zotning namozlariga (ergashib) namoz oʻqidi. Tong otgach, odamlar bu haqda gaplasha boshlashdi. Uchinchi kechasi masjid ahli koʻpaydi; u zot chiqib namoz oʻqidilar, ular ham u zotning namozlariga (ergashib) oʻqishdi. Toʻrtinchi kechasi boʻlganda, masjid oʻz ahlini sigʻdira olmadi, ammo Rasululloh ﷺ ularning oldiga chiqmadilar. Shunda ulardan baʼzi kishilar: «Namoz!» deya boshladilar. Rasululloh ﷺ esa bomdod namoziga chiqquncha (chiqmay) turdilar. Bomdod namozini oʻqib boʻlgach, turib, yuzlarini ularga qaratdilar, tashahhud aytib, Allohga hamd va sano aytdilar, soʻng: «Ammo baʼd, sizlarning ahvolingiz menga maxfiy emas edi, lekin men tun namozi sizlarga farz qilib qoʻyilishidan, soʻng sizlar undan ojiz qolishingizdan qoʻrqdim», dedilar. Bu — Davraqiy hadisining lafzidir.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтади: Расулуллоҳ ﷺ тун ярмида чиқиб, масжидда намоз ўқидилар, шунда бир неча киши у зотнинг намозларига (эргашиб) намоз ўқиди. Тонг отгач, одамлар бу ҳақда гаплаша бошлашди. Учинчи кечаси масжид аҳли кўпайди; у зот чиқиб намоз ўқидилар, улар ҳам у зотнинг намозларига (эргашиб) ўқишди. Тўртинчи кечаси бўлганда, масжид ўз аҳлини сиғдира олмади, аммо Расулуллоҳ ﷺ уларнинг олдига чиқмадилар. Шунда улардан баъзи кишилар: «Намоз!» дея бошладилар. Расулуллоҳ ﷺ эса бомдод намозига чиққунча (чиқмай) турдилар. Бомдод намозини ўқиб бўлгач, туриб, юзларини уларга қаратдилар, ташаҳҳуд айтиб, Аллоҳга ҳамд ва сано айтдилар, сўнг: «Аммо баъд, сизларнинг аҳволингиз менга махфий эмас эди, лекин мен тун намози сизларга фарз қилиб қўйилишидан, сўнг сизлар ундан ожиз қолишингиздан қўрқдим», дедилар. Бу — Даврақий ҳадисининг лафзидир.