نَا مُحَمَّدُ بْنُ عِبَادَةَ الْوَاسِطِيُّ ، نَا أَبُو أُسَامَةَ ، ثنا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ عَائِشَةَ " أَنَّ وَلِيدَةً سَوْدَاءَ كَانَتْ لِحَيٍّ مِنَ الْعَرَبِ فَأَعْتَقُوهَا ، وَكَانَتْ عِنْدَهُمْ ، فَخَرَجَتْ صَبِيَّةٌ لَهُمْ يَوْمًا عَلَيْهَا وِشَاحٌ مِنْ سُيُورٍ حُمْرٍ ، فَوَقَعَ مِنْهَا ، فَمَرَّتِ الْحُدَيَّاةُ فَحَسِبَتْهُ لَحْمًا فَخَطِفَتْهُ ، فَطَلَبُوهُ فَلَمْ يَجِدُوهُ ، فَاتَّهَمُوهَا بِهِ ، فَفَتَّشُوهَا حَتَّى فَتَّشُوا قُبُلَهَا ، قَالَ : فَبَيْنَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ مَرَّتِ الْحُدَيَّاةُ ، فَأَلْقَتِ الْوِشَاحَ ، فَوَقَعَ بَيْنَهُمْ ، فَقَالَتْ لَهُمْ : هَذَا الَّذِي اتَّهَمْتُمُونِي بِهِ ، وَأَنَا مِنْهُ بَرِيئَةٌ ، وَهَاهُوَ ذِي كَمَا تَرَوْنَ ، فَجَاءَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَسْلَمَتْ ، فَكَانَ لَهَا فِي الْمَسْجِدِ خِبَاءٌ أَوْ حِفْشٌ ، قَالَتْ : فَكَانَتْ تَأْتِيَنِي فَتَجْلِسُ إِلَيَّ ، فَلا تَكَادُ تَجْلِسُ مِنِّي مَجْلَسَةً إِلا قَالَتْ : وَيَوْمُ الْوِشَاحِ مِنْ تَعَاجِيبِ رَبِّنَا إِلا أَنَّهُ مِنْ بَلْدَةِ الْكُفْرِ أَنْجَانِي فَقُلْتُ لَهَا : " مَا بَالُكَ لا تَجْلِسِينَ مِنِّي مَجْلِسًا إِلا قُلْتِ هَذَا ؟ " قَالَتْ : فَحَدَّثَتْنِي الْحَدِيثَ ، قَدْ خَرَّجْتُ ضَرَبَ الْقِبَابِ فِي الْمَسَاجِدِ لِلاعْتِكَافِ فِي كِتَابِ الاعْتِكَافِ "
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, arablardan bir qabilaga qarashli qora tanli bir choʻri bor edi; ular uni ozod qilishdi va u ularning huzurida (yashar) edi. Bir kuni ularning bir qizchasi ustida qizil qayishlardan (yasalgan) tasma bilan chiqdi va u (tasma) undan tushib qoldi. Shu payt kalxat oʻtib qoldi-da, uni goʻsht deb oʻylab, ilib ketdi. Ular uni izlashdi, lekin topolmadilar va shu narsada uni (choʻrini) aybladilar; uni tintishdi, hatto uning avratini ham tintishdi. U aytdi: Ular shu holatda turganlarida, kalxat oʻtib, tasmani tashlab yubordi va u ularning oʻrtasiga tushdi. Shunda u (choʻri) ularga: «Mana shu — sizlar meni ayblagan narsa; men esa undan pokman. Mana u — koʻrib turganingizdek», dedi. Soʻng u Rasululloh ﷺning huzurlariga kelib, islomni qabul qildi. Masjidda uning chodiri — yoki past kulbasi — bor edi. U (Oisha) aytdi: U mening oldimga kelib, yonimda oʻtirar va yonimda har oʻtirganida albatta: «Vishoh kuni — Robbimizning ajoyibotlaridandir; albatta u meni kufr yurtidan qutqardi», der edi. Men unga: «Senga nima boʻldiki, yonimda har oʻtirganingda shuni aytasan?» dedim. U aytdi: Shunda u menga (bu) hadisni soʻzlab berdi. Men masjidlarda eʼtikof uchun chodir tikish (masalasi)ni «Kitobul-Eʼtikof»da chiqarganman.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, араблардан бир қабилага қарашли қора танли бир чўри бор эди; улар уни озод қилишди ва у уларнинг ҳузурида (яшар) эди. Бир куни уларнинг бир қизчаси устида қизил қайишлардан (ясалган) тасма билан чиқди ва у (тасма) ундан тушиб қолди. Шу пайт калхат ўтиб қолди-да, уни гўшт деб ўйлаб, илиб кетди. Улар уни излашди, лекин тополмадилар ва шу нарсада уни (чўрини) айбладилар; уни тинтишди, ҳатто унинг авратини ҳам тинтишди. У айтди: Улар шу ҳолатда турганларида, калхат ўтиб, тасмани ташлаб юборди ва у уларнинг ўртасига тушди. Шунда у (чўри) уларга: «Мана шу — сизлар мени айблаган нарса; мен эса ундан покман. Мана у — кўриб турганингиздек», деди. Сўнг у Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келиб, исломни қабул қилди. Масжидда унинг чодири — ёки паст кулбаси — бор эди. У (Оиша) айтди: У менинг олдимга келиб, ёнимда ўтирар ва ёнимда ҳар ўтирганида албатта: «Вишоҳ куни — Роббимизнинг ажойиботларидандир; албатта у мени куфр юртидан қутқарди», дер эди. Мен унга: «Сенга нима бўлдики, ёнимда ҳар ўтирганингда шуни айтасан?» дедим. У айтди: Шунда у менга (бу) ҳадисни сўзлаб берди. Мен масжидларда эътикоф учун чодир тикиш (масаласи)ни «Китобул-Эътикоф»да чиқарганман.