نا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ ، ثنا عَبْدُ الْعَزِيزِ يَعْنِي الدَّرَاوَرْدِيَّ ، عَنْ سُهَيْلٍ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ، أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، قَالَ : " إِنَّمَا الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ ، فَإِذَا صَلَّى فَكَبَّرَ ، فَكَبِّرُوا ، وَإِذَا رَكَعَ ، فَارْكَعُوا ، وَلا تَخْتَلِفُوا عَلَيْهِ ، فَإِذَا قَالَ : سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ ، فَقُولُوا : رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ ، وَإِذَا سَجَدَ فَاسْجُدُوا ، وَلا تَبْتَدِرُوا قَبْلَهُ "
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Imom unga ergashilishi uchundir. U namoz oʻqib takbir aytsa, takbir aytinglar; rukuʼ qilsa, rukuʼ qilinglar va unga xilof qilmanglar; ‹samiʼallohu liman hamidah› desa, ‹robbano va lakal-hamd› denglar; sajda qilsa, sajda qilinglar va undan oldin shoshilmanglar», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Имом унга эргашилиши учундир. У намоз ўқиб такбир айтса, такбир айтинглар; рукуъ қилса, рукуъ қилинглар ва унга хилоф қилманглар; ‹самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ› деса, ‹роббано ва лакал-ҳамд› денглар; сажда қилса, сажда қилинглар ва ундан олдин шошилманглар», дедилар.