عَن حذيفةَ بن أسيد الْغِفَارِيّ قَالَ: اطَّلَعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْنَا وَنَحْنُ نَتَذَاكَرُ. فَقَالَ: «مَا تَذْكُرُونَ؟» . قَالُوا: نَذْكُرُ السَّاعَةَ. قَالَ: " إِنَّهَا لَنْ تَقُومَ حَتَّى تَرَوْا قَبْلَهَا عَشْرَ آيَاتٍ فَذَكَرَ الدُّخَانَ وَالدَّجَّالَ وَالدَّابَّةَ وَطُلُوعَ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا وَنُزُولَ عِيسَى بْنِ مَرْيَمَ وَيَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ وَثَلَاثَةَ خُسُوفٍ: خَسْفٌ بِالْمَشْرِقِ وَخَسْفٌ بِالْمَغْرِبِ وَخَسْفٌ بِجَزِيرَةِ الْعَرَبِ وَآخِرُ ذَلِكَ نَارٌ تَخْرُجُ مِنَ الْيَمَنِ تَطْرُدُ النَّاسَ إِلَى مَحْشَرِهِمْ ". وَفِي رِوَايَةٍ: «نَارٌ تَخْرُجُ مِنْ قَعْرِ عَدَنَ تَسُوقُ النَّاسَ إِلَى الْمَحْشَرِ» . وَفِي رِوَايَةٍ فِي الْعَاشِرَةِ «وَرِيحٌ تُلْقِي النَّاسَ فِي الْبَحْر» . رَوَاهُ مُسلم
Huzayfa ibn Asid al-Gʻiforiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz suhbatlashib oʻtirganimizda Nabiy ﷺ ustimizdan (qarab) chiqib qoldilar va: «Nima haqida suhbatlashyapsizlar?» dedilar. Ular: «Qiyomatni zikr qilyapmiz», dedilar. U zot: «Albatta, undan oldin oʻnta alomatni koʻrmaguningizcha u qoyim boʻlmaydi», dedilar. Soʻng tutunni, Dajjolni, Dobbani (hayvonni), quyoshning gʻarbdan chiqishini, Iyso ibn Maryamning ﷺ tushishini, Yaʼjuj va Maʼjujni hamda uchta yer choʻkishini — biri sharqda yer choʻkishi, biri gʻarbda yer choʻkishi, biri Arab yarim orolida yer choʻkishi — zikr qildilar. Bularning oxirgisi esa Yamandan chiqib, odamlarni mahsharlariga (toʻplanish joyiga) tomon haydaydigan oʻtdir.Ҳузайфа ибн Асид ал-Ғифорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз суҳбатлашиб ўтирганимизда Набий ﷺ устимиздан (қараб) чиқиб қолдилар ва: «Нима ҳақида суҳбатлашяпсизлар?» дедилар. Улар: «Қиёматни зикр қиляпмиз», дедилар. У зот: «Албатта, ундан олдин ўнта аломатни кўрмагунингизча у қойим бўлмайди», дедилар. Сўнг тутунни, Дажжолни, Доббани (ҳайвонни), қуёшнинг ғарбдан чиқишини, Ийсо ибн Марямнинг ﷺ тушишини, Яъжуж ва Маъжужни ҳамда учта ер чўкишини — бири шарқда ер чўкиши, бири ғарбда ер чўкиши, бири Араб ярим оролида ер чўкиши — зикр қилдилар. Буларнинг охиргиси эса Ямандан чиқиб, одамларни маҳшарларига (тўпланиш жойига) томон ҳайдайдиган ўтдир.