وَعَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: أُمِرْنَا أَنْ نُخْرِجَ الْحُيَّضَ يَوْمَ الْعِيدَيْنِ وَذَوَاتَ الْخُدُورِ فَيَشْهَدْنَ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَدَعْوَتَهُمْ وَتَعْتَزِلُ الْحُيَّضُ عَنْ مُصَلَّاهُنَّ قَالَتِ امْرَأَةٌ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِحْدَانَا لَيْسَ لَهَا جِلْبَابٌ؟ قَالَ: «لِتُلْبِسْهَا صَاحِبَتُهَا مِنْ جِلْبَابِهَا»
Ummu Atiyya (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bizga ikki hayitda musulmonlar yigʻiniga va duosi (joy)iga hayzli ayollarni va pardali (qizlarni) olib chiqish buyurildi. Bu hayzli ayollar namozgohdan chetda turishi kerak edi. Bir ayol: ‹Yo Rasululloh, pardasi (jilbobi) boʻlmaganchi?› — dedi. U zot: ‹Hamrohi unga oʻz pardasini kiydirsin›, — dedilar.Умму Атийя (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бизга икки ҳайитда мусулмонлар йиғинига ва дуоси (жой)ига ҳайзли аёлларни ва пардали (қизларни) олиб чиқиш буюрилди. Бу ҳайзли аёллар намозгоҳдан четда туриши керак эди. Бир аёл: ‹Ё Расулуллоҳ, пардаси (жилбоби) бўлмаганчи?› — деди. У зот: ‹Ҳамроҳи унга ўз пардасини кийдирсин›, — дедилар.