أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ قُدَامَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ أَبِي السَّنَابِلِ، قَالَ وَضَعَتْ سُبَيْعَةُ حَمْلَهَا بَعْدَ وَفَاةِ زَوْجِهَا بِثَلاَثَةٍ وَعِشْرِينَ أَوْ خَمْسَةٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً فَلَمَّا تَعَلَّتْ تَشَوَّفَتْ لِلأَزْوَاجِ فَعِيبَ ذَلِكَ عَلَيْهَا فَذُكِرَ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَا يَمْنَعُهَا قَدِ انْقَضَى أَجَلُهَا " .
Abu Sanobil (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Subaya eri vafot etganidan yigirma uch yoki yigirma besh kun soʻng koʻzi yorydi. Poklangach, u turmushga chiqishni ixtiyor qildi, buning uchun uni aybladilar. Bu haqda Rasululloh ﷺ ga aytilganda, u zot: «Uni nima ham toʻsib qoʻyar edi, uning muddati tugadi-ku», dedilar.Абу Санобил (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Субая эри вафот этганидан йигирма уч ёки йигирма беш кун сўнг кўзи ёрйди. Поклангач, у турмушга чиқишни ихтиёр қилди, бунинг учун уни айбладилар. Бу ҳақда Расулуллоҳ ﷺ га айтилганда, у зот: «Уни нима ҳам тўсиб қўяр эди, унинг муддати тугади-ку», дедилар.