Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: bir safarda u kishi oʻz yeriga bormoqchi boʻlib yoʻlga chiqqan edi. Shunda bir kishi kelib: «Safiyya binti Abu Ubayd ogʻir ahvolda, uni tirik holida topib qolishga urin», dedi. U kishi tez yoʻlga tushdi, yonida qurayshlik bir kishi hamroh boʻlib bordi. Quyosh botdi, ammo u namoz oʻqimadi, holbuki men uni namozni vaqtida oʻqishga juda ehtiyot kishi deb bilardim. U sekinlaganida: «Namoz, Alloh sizga rahm qilsin», dedim. U menga qaradi-yu, yurishda davom etdi, toki shafaqning oxiri boʻlganida tushib, shomni oʻqidi, soʻng shafaq gʻoyib boʻlgan holda xuftonga iqomat aytdi va bizga imomlik qilib oʻqidi. Soʻng bizga yuzlanib: «Rasululloh ﷺni yurish shoshiltirib qolganida, ana shunday qilar edilar», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: бир сафарда у киши ўз ерига бормоқчи бўлиб йўлга чиққан эди. Шунда бир киши келиб: «Сафийя бинти Абу Убайд оғир аҳволда, уни тирик ҳолида топиб қолишга урин», деди. У киши тез йўлга тушди, ёнида қурайшлик бир киши ҳамроҳ бўлиб борди. Қуёш ботди, аммо у намоз ўқимади, ҳолбуки мен уни намозни вақтида ўқишга жуда эҳтиёт киши деб билардим. У секинлаганида: «Намоз, Аллоҳ сизга раҳм қилсин», дедим. У менга қаради-ю, юришда давом этди, токи шафақнинг охири бўлганида тушиб, шомни ўқиди, сўнг шафақ ғойиб бўлган ҳолда хуфтонга иқомат айтди ва бизга имомлик қилиб ўқиди. Сўнг бизга юзланиб: «Расулуллоҳ ﷺни юриш шошилтириб қолганида, ана шундай қилар эдилар», деди.