Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ minbarga oʻtirdilar, biz ham atroflarida oʻtirdik. (U zot): «Albatta, men sizlar haqida mendan keyin qoʻrqadigan narsam — sizlarga dunyoning zebu ziynati va bezaklaridan ochib beriladigan narsadir», dedilar. Shunda bir kishi: «Yaxshilik yomonlik keltiradimi, yo Rasululloh?» dedi. Rasululloh ﷺ unga (javob bermay) jim qoldilar. (U kishiga): «Senga nima boʻldi, Rasululloh ﷺ bilan gaplashasan-u, u zot senga gapirmaydilar?» deyildi. (Rovi) dedi: Bizga u zotga vahiy nozil qilinayotgandek koʻrindi. Soʻng (u zot) oʻzlariga kelib, terni artar ekanlar: «Albatta, bu soʻrovchi» — goʻyo uni maqtagandek — «albatta, yaxshilik yomonlik keltirmaydi. Va albatta, bahor undirgan narsalardan (baʼzisi haddan oshib yegan hayvonni) oʻldiradi yoki oʻlimga yaqinlashtiradi, faqat koʻkat (oʻt) yeydigan (hayvon) bundan mustasno. U yeydi, ikki biqini toʻlgach, quyosh koʻziga roʻbaru turib (yoʻgʻon) tezagini va siydigini chiqaradi, soʻng yana oʻtlaydi. Albatta, bu mol koʻm-koʻk va shirindir. U musulmon uchun naqadar yaxshi hamrohdir — undan miskinga, yetimga va yoʻlovchiga bergan kishi uchun», dedilar — yoki Rasululloh ﷺ qanday aytgan boʻlsalar shunday (dedilar). «Va albatta, kim uni nohaq yoʻl bilan olsa, u yeb-yeb toʻymaydigan kishiga oʻxshaydi va u (mol) qiyomat kuni unga qarshi guvoh boʻladi», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ минбарга ўтирдилар, биз ҳам атрофларида ўтирдик. (У зот): «Албатта, мен сизлар ҳақида мендан кейин қўрқадиган нарсам — сизларга дунёнинг зебу зийнати ва безакларидан очиб бериладиган нарсадир», дедилар. Шунда бир киши: «Яхшилик ёмонлик келтирадими, ё Расулуллоҳ?» деди. Расулуллоҳ ﷺ унга (жавоб бермай) жим қолдилар. (У кишига): «Сенга нима бўлди, Расулуллоҳ ﷺ билан гаплашасан-у, у зот сенга гапирмайдилар?» дейилди. (Рови) деди: Бизга у зотга ваҳий нозил қилинаётгандек кўринди. Сўнг (у зот) ўзларига келиб, терни артар эканлар: «Албатта, бу сўровчи» — гўё уни мақтагандек — «албатта, яхшилик ёмонлик келтирмайди. Ва албатта, баҳор ундирган нарсалардан (баъзиси ҳаддан ошиб еган ҳайвонни) ўлдиради ёки ўлимга яқинлаштиради, фақат кўкат (ўт) ейдиган (ҳайвон) бундан мустасно. У ейди, икки биқини тўлгач, қуёш кўзига рўбару туриб (йўғон) тезагини ва сийдигини чиқаради, сўнг яна ўтлайди. Албатта, бу мол кўм-кўк ва шириндир. У мусулмон учун нақадар яхши ҳамроҳдир — ундан мискинга, етимга ва йўловчига берган киши учун», дедилар — ёки Расулуллоҳ ﷺ қандай айтган бўлсалар шундай (дедилар). «Ва албатта, ким уни ноҳақ йўл билан олса, у еб-еб тўймайдиган кишига ўхшайди ва у (мол) қиёмат куни унга қарши гувоҳ бўлади», дедилар.