حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ سَبَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم صَفِيَّةَ، فَأَعْتَقَهَا وَتَزَوَّجَهَا. فَقَالَ ثَابِتٌ لأَنَسٍ مَا أَصْدَقَهَا قَالَ أَصْدَقَهَا نَفْسَهَا فَأَعْتَقَهَا.
(Abdulaziz ibn Suhayb aytdi:) Men Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)ni eshitdim, u aytardi: Paygʻambar ﷺ Safiyyani asir olib, uni ozod qildilar va unga uylandilar. Sobit Anasga: «U zot unga nima mahr berdilar?» dedi. U: «Uni oʻzini (ozod qilishni) unga mahr qildilar va uni ozod qildilar», dedi.(Абдулазиз ибн Суҳайб айтди:) Мен Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)ни эшитдим, у айтарди: Пайғамбар ﷺ Сафийяни асир олиб, уни озод қилдилар ва унга уйландилар. Собит Анасга: «У зот унга нима маҳр бердилар?» деди. У: «Уни ўзини (озод қилишни) унга маҳр қилдилар ва уни озод қилдилар», деди.