Abdurahmon ibn Abu Bakr

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، أَخْبَرَهُ عَمْرُو بْنُ أَوْسٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَمَرَهُ أَنْ يُرْدِفَ عَائِشَةَ فَيُعْمِرَهَا مِنَ التَّنْعِيمِ ‏.‏

Abdurahmon ibn Abu Bakr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ unga Oishani (tuyaga) mingashtirib, uni Tanʼimdan umraga ehrom bogʻlatishni buyurdilar.Абдураҳмон ибн Абу Бакр (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ унга Оишани (туяга) мингаштириб, уни Танъимдан умрага эҳром боғлатишни буюрдилар.

وَحَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، وَحَامِدُ بْنُ عُمَرَ الْبَكْرَاوِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ، الأَعْلَى جَمِيعًا عَنِ الْمُعْتَمِرِ بْنِ سُلَيْمَانَ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ مُعَاذٍ - حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، - وَحَدَّثَ أَيْضًا، - عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثَلاَثِينَ وَمِائَةً فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَلْ مَعَ أَحَدٍ مِنْكُمْ طَعَامٌ ‏"‏ ‏.‏ فَإِذَا مَعَ رَجُلٍ صَاعٌ مِنْ طَعَامٍ أَوْ نَحْوُهُ فَعُجِنَ ثُمَّ جَاءَ رَجُلٌ مُشْرِكٌ مُشْعَانٌّ طَوِيلٌ بِغَنَمٍ يَسُوقُهَا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَبَيْعٌ أَمْ عَطِيَّةٌ - أَوْ قَالَ - أَمْ هِبَةٌ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَ لاَ بَلْ بَيْعٌ ‏.‏ فَاشْتَرَى مِنْهُ شَاةً فَصُنِعَتْ وَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِسَوَادِ الْبَطْنِ أَنْ يُشْوَى ‏.‏ قَالَ وَايْمُ اللَّهِ مَا مِنَ الثَّلاَثِينَ وَمِائَةٍ إِلاَّ حَزَّ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حُزَّةً حُزَّةً مِنْ سَوَادِ بَطْنِهَا إِنْ كَانَ شَاهِدًا أَعْطَاهُ وَإِنْ كَانَ غَائِبًا خَبَأَ لَهُ - قَالَ - وَجَعَلَ قَصْعَتَيْنِ فَأَكَلْنَا مِنْهُمَا أَجْمَعُونَ وَشَبِعْنَا وَفَضَلَ فِي الْقَصْعَتَيْنِ فَحَمَلْتُهُ عَلَى الْبَعِيرِ ‏.‏ أَوْ كَمَا قَالَ ‏.‏

Abdurahmon ibn Abu Bakr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: u dedi: Biz Nabiy ﷺ bilan birga bir yuz oʻttiz (kishi) edik. Nabiy ﷺ: «Birortangizning oldida taom bormi?» dedilar. Bir kishining oldida bir soʼ atrofida un (taom) bor ekan, u xamir qilindi. Soʻng yelka sochlari toʻzgʻigan, novcha boʻyli bir mushrik (kishi) qoʻylarini haydab keldi. Nabiy ﷺ: «(Bu) sotuvgami yoki (tekin) berishgami — yoki: hibami?» dedilar. U: «Yoʻq, balki sotuvga», dedi. Shunda u zot undan bir qoʻy sotib oldilar, u (qoʻy) tayyorlandi va Rasululloh ﷺ uning jigarini (qora ich-qoringa qaratilib) qovurishga buyurdilar. (Rovi) dedi: Allohga qasamki, bir yuz oʻttiz (kishi)dan hech biri qolmadiki, Rasululloh ﷺ unga oʻsha jigardan bir boʻlakdan kesib bermagan boʻlsalar; (kishi) hozir boʻlsa, unga (qoʻliga) berar, gʻoyib boʻlsa, uning uchun (ulushini) saqlab qoʻyar edilar. (Rovi) dedi: Soʻng u zot ikkita katta tovoq (taom) qildilar, biz hammamiz undan yeb toʻydik, ikkala tovoqda (taomdan) ortib ham qoldi, men uni tuyaga ortdim. — yoki (rovi) aytgani kabi.Абдураҳмон ибн Абу Бакр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: у деди: Биз Набий ﷺ билан бирга бир юз ўттиз (киши) эдик. Набий ﷺ: «Бирортангизнинг олдида таом борми?» дедилар. Бир кишининг олдида бир сў атрофида ун (таом) бор экан, у хамир қилинди. Сўнг елка сочлари тўзғиган, новча бўйли бир мушрик (киши) қўйларини ҳайдаб келди. Набий ﷺ: «(Бу) сотувгами ёки (текин) беришгами — ёки: ҳибами?» дедилар. У: «Йўқ, балки сотувга», деди. Шунда у зот ундан бир қўй сотиб олдилар, у (қўй) тайёрланди ва Расулуллоҳ ﷺ унинг жигарини (қора ич-қоринга қаратилиб) қовуришга буюрдилар. (Рови) деди: Аллоҳга қасамки, бир юз ўттиз (киши)дан ҳеч бири қолмадики, Расулуллоҳ ﷺ унга ўша жигардан бир бўлакдан кесиб бермаган бўлсалар; (киши) ҳозир бўлса, унга (қўлига) берар, ғойиб бўлса, унинг учун (улушини) сақлаб қўяр эдилар. (Рови) деди: Сўнг у зот иккита катта товоқ (таом) қилдилар, биз ҳаммамиз ундан еб тўйдик, иккала товоқда (таомдан) ортиб ҳам қолди, мен уни туяга ортдим. — ёки (рови) айтгани каби.

حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، وَحَامِدُ بْنُ عُمَرَ الْبَكْرَاوِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، الْقَيْسِيُّ كُلُّهُمْ عَنِ الْمُعْتَمِرِ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ مُعَاذٍ - حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ قَالَ أَبِي حَدَّثَنَا أَبُو عُثْمَانَ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّ أَصْحَابَ الصُّفَّةِ، كَانُوا نَاسًا فُقَرَاءَ وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ مَرَّةً ‏"‏ مَنْ كَانَ عِنْدَهُ طَعَامُ اثْنَيْنِ فَلْيَذْهَبْ بِثَلاَثَةٍ وَمَنْ كَانَ عِنْدَهُ طَعَامُ أَرْبَعَةٍ فَلْيَذْهَبْ بِخَامِسٍ بِسَادِسٍ ‏"‏ ‏.‏ أَوْ كَمَا قَالَ ‏.‏ وَإِنَّ أَبَا بَكْرٍ جَاءَ بِثَلاَثَةٍ وَانْطَلَقَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِعَشَرَةٍ وَأَبُو بَكْرٍ بِثَلاَثَةٍ - قَالَ - فَهُوَ وَأَنَا وَأَبِي وَأُمِّي - وَلاَ أَدْرِي هَلْ قَالَ وَامْرَأَتِي وَخَادِمٌ بَيْنَ بَيْتِنَا وَبَيْتِ أَبِي بَكْرٍ - قَالَ وَإِنَّ أَبَا بَكْرٍ تَعَشَّى عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ ثُمَّ لَبِثَ حَتَّى صُلِّيَتِ الْعِشَاءُ ثُمَّ رَجَعَ فَلَبِثَ حَتَّى نَعَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ بَعْدَ مَا مَضَى مِنَ اللَّيْلِ مَا شَاءَ اللَّهُ قَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ مَا حَبَسَكَ عَنْ أَضْيَافِكَ - أَوْ قَالَتْ - ضَيْفِكَ قَالَ أَوَمَا عَشَّيْتِهِمْ قَالَتْ أَبَوْا حَتَّى تَجِيءَ قَدْ عَرَضُوا عَلَيْهِمْ فَغَلَبُوهُمْ - قَالَ - فَذَهَبْتُ أَنَا فَاخْتَبَأْتُ وَقَالَ يَا غُنْثَرُ ‏.‏ فَجَدَّعَ وَسَبَّ وَقَالَ كُلُوا لاَ هَنِيئًا ‏.‏ وَقَالَ وَاللَّهِ لاَ أَطْعَمُهُ أَبَدًا - قَالَ - فَايْمُ اللَّهِ مَا كُنَّا نَأْخُذُ مِنْ لُقْمَةٍ إِلاَّ رَبَا مِنْ أَسْفَلِهَا أَكْثَرُ مِنْهَا - قَالَ - حَتَّى شَبِعْنَا وَصَارَتْ أَكْثَرَ مِمَّا كَانَتْ قَبْلَ ذَلِكَ فَنَظَرَ إِلَيْهَا أَبُو بَكْرٍ فَإِذَا هِيَ كَمَا هِيَ أَوْ أَكْثَرُ ‏.‏ قَالَ لاِمْرَأَتِهِ يَا أُخْتَ بَنِي فِرَاسٍ مَا هَذَا قَالَتْ لاَ وَقُرَّةِ عَيْنِي لَهِيَ الآنَ أَكْثَرُ مِنْهَا قَبْلَ ذَلِكَ بِثَلاَثِ مِرَارٍ - قَالَ - فَأَكَلَ مِنْهَا أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ إِنَّمَا كَانَ ذَلِكَ مِنَ الشَّيْطَانِ - يَعْنِي يَمِينَهُ - ثُمَّ أَكَلَ مِنْهَا لُقْمَةً ثُمَّ حَمَلَهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَصْبَحَتْ عِنْدَهُ - قَالَ - وَكَانَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمٍ عَقْدٌ فَمَضَى الأَجَلُ فَعَرَّفْنَا اثْنَا عَشَرَ رَجُلاً مَعَ كُلِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ أُنَاسٌ اللَّهُ أَعْلَمُ كَمْ مَعَ كُلِّ رَجُلٍ إِلاَّ أَنَّهُ بَعَثَ مَعَهُمْ فَأَكَلُوا مِنْهَا أَجْمَعُونَ ‏.‏ أَوْ كَمَا قَالَ ‏.‏

Abdurahmon ibn Abu Bakr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: suffa ahli kambagʻal odamlar edilar. Rasululloh ﷺ bir kuni: «Kimning yonida ikki kishilik taomi boʻlsa, uchinchini olib borsin; kimning yonida toʻrt kishilik taomi boʻlsa, beshinchi yo oltinchini olib borsin», dedilar yo shunga oʻxshash aytdilar. Abu Bakr uch kishini, Allohning Nabiysi ﷺ esa oʻn kishini (olib bordilar). Abu Bakr uch kishini (olib keldi). (Abdurahmon) dedi: u (kishilar) — u, men, otam va onam (edik) — bilmadim, xotinim va bizning uy bilan Abu Bakrning uyi oʻrtasidagi xizmatkorni ham aytdimi. (Abdurahmon) dedi: Abu Bakr kechki taomni Nabiy ﷺ huzurida yedi, soʻng xufton namozi oʻqilguncha qoldi, soʻng (uyga) qaytdi va Rasululloh ﷺ mudrab qolgunlaricha qoldi, soʻng kechaning Alloh xohlagancha qismi oʻtgach (uyga) keldi. Xotini unga: «Mehmonlaringdan seni nima ushlab qoldi?» dedi — yo «mehmoningdan» dedi. (Abu Bakr): «Ularga kechki taom bermadingmi?» dedi. (Xotini): «Sen kelguningcha (yemay) bosh tortdilar. Ularga taklif qilindi, ammo ular ustun keldilar (yemadilar)», dedi. (Abdurahmon) dedi: men borib yashirinib oldim. (Abu Bakr): «Ey ahmoq!» dedi va soʻkdi, koyidi, soʻng (mehmonlarga): «Yenglaringlar, sizlarga noxush boʻlsin!» dedi. Va: «Vallohi, men buni hech qachon yemayman!» dedi. (Abdurahmon) dedi: Alloh nomi bilan qasamki, biz qaysi luqmani olsak, uning ostidan undan koʻproq (taom) koʻtarilib chiqaverdi, toki toʻyguncha (yedik) va u avvalgisidan koʻproq boʻlib qoldi. Abu Bakr unga qaradi, mana, u oʻzicha yo undan koʻp turardi. U xotiniga: «Ey Banu Firos opasi, bu nima?» dedi. (Xotini): «Koʻzimning quvonchiga qasamki, u hozir avvalgisidan uch barobar koʻp!» dedi. (Abdurahmon) dedi: Abu Bakr undan yedi va: «Bu (qasamim) shaytondan edi» — yaʼni qasamini (nazarda tutib) — dedi. Soʻng undan bir luqma yedi, soʻngra uni Rasululloh ﷺ ga olib bordi, u (taom) tongda u zotning huzurida boʻldi. (Abdurahmon) dedi: biz bilan bir qavm oʻrtasida ahd-shartnoma bor edi, muddat oʻtdi, biz oʻn ikki kishini sardor qildik, ularning har biri bilan birga odamlar bor edi — har biri bilan qancha kishi borligini Alloh biladi — ammo (Abu Bakr) ular bilan birga (oʻsha taomni) yubordi va hammalari undan yedilar, yo shunga oʻxshash aytdi.Абдураҳмон ибн Абу Бакр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: суффа аҳли камбағал одамлар эдилар. Расулуллоҳ ﷺ бир куни: «Кимнинг ёнида икки кишилик таоми бўлса, учинчини олиб борсин; кимнинг ёнида тўрт кишилик таоми бўлса, бешинчи ё олтинчини олиб борсин», дедилар ё шунга ўхшаш айтдилар. Абу Бакр уч кишини, Аллоҳнинг Набийси ﷺ эса ўн кишини (олиб бордилар). Абу Бакр уч кишини (олиб келди). (Абдураҳмон) деди: у (кишилар) — у, мен, отам ва онам (эдик) — билмадим, хотиним ва бизнинг уй билан Абу Бакрнинг уйи ўртасидаги хизматкорни ҳам айтдими. (Абдураҳмон) деди: Абу Бакр кечки таомни Набий ﷺ ҳузурида еди, сўнг хуфтон намози ўқилгунча қолди, сўнг (уйга) қайтди ва Расулуллоҳ ﷺ мудраб қолгунларича қолди, сўнг кечанинг Аллоҳ хоҳлаганча қисми ўтгач (уйга) келди. Хотини унга: «Меҳмонларингдан сени нима ушлаб қолди?» деди — ё «меҳмонингдан» деди. (Абу Бакр): «Уларга кечки таом бермадингми?» деди. (Хотини): «Сен келгунингча (емай) бош тортдилар. Уларга таклиф қилинди, аммо улар устун келдилар (емадилар)», деди. (Абдураҳмон) деди: мен бориб яшириниб олдим. (Абу Бакр): «Эй аҳмоқ!» деди ва сўкди, койиди, сўнг (меҳмонларга): «Енгларинглар, сизларга нохуш бўлсин!» деди. Ва: «Валлоҳи, мен буни ҳеч қачон емайман!» деди. (Абдураҳмон) деди: Аллоҳ номи билан қасамки, биз қайси луқмани олсак, унинг остидан ундан кўпроқ (таом) кўтарилиб чиқаверди, токи тўйгунча (едик) ва у аввалгисидан кўпроқ бўлиб қолди. Абу Бакр унга қаради, мана, у ўзича ё ундан кўп турарди. У хотинига: «Эй Бану Фирос опаси, бу нима?» деди. (Хотини): «Кўзимнинг қувончига қасамки, у ҳозир аввалгисидан уч баробар кўп!» деди. (Абдураҳмон) деди: Абу Бакр ундан еди ва: «Бу (қасамим) шайтондан эди» — яъни қасамини (назарда тутиб) — деди. Сўнг ундан бир луқма еди, сўнгра уни Расулуллоҳ ﷺ га олиб борди, у (таом) тонгда у зотнинг ҳузурида бўлди. (Абдураҳмон) деди: биз билан бир қавм ўртасида аҳд-шартнома бор эди, муддат ўтди, биз ўн икки кишини сардор қилдик, уларнинг ҳар бири билан бирга одамлар бор эди — ҳар бири билан қанча киши борлигини Аллоҳ билади — аммо (Абу Бакр) улар билан бирга (ўша таомни) юборди ва ҳаммалари ундан едилар, ё шунга ўхшаш айтди.

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا سَالِمُ بْنُ نُوحٍ الْعَطَّارُ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَ نَزَلَ عَلَيْنَا أَضْيَافٌ لَنَا - قَالَ - وَكَانَ أَبِي يَتَحَدَّثُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ اللَّيْلِ - قَالَ - فَانْطَلَقَ وَقَالَ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ افْرُغْ مِنْ أَضْيَافِكَ ‏.‏ قَالَ فَلَمَّا أَمْسَيْتُ جِئْنَا بِقِرَاهُمْ - قَالَ - فَأَبَوْا فَقَالُوا حَتَّى يَجِيءَ أَبُو مَنْزِلِنَا فَيَطْعَمَ مَعَنَا - قَالَ - فَقُلْتُ لَهُمْ إِنَّهُ رَجُلٌ حَدِيدٌ وَإِنَّكُمْ إِنْ لَمْ تَفْعَلُوا خِفْتُ أَنْ يُصِيبَنِي مِنْهُ أَذًى - قَالَ - فَأَبَوْا فَلَمَّا جَاءَ لَمْ يَبْدَأْ بِشَىْءٍ أَوَّلَ مِنْهُمْ فَقَالَ أَفَرَغْتُمْ مِنْ أَضْيَافِكُمْ قَالَ قَالُوا لاَ وَاللَّهِ مَا فَرَغْنَا ‏.‏ قَالَ أَلَمْ آمُرْ عَبْدَ الرَّحْمَنِ قَالَ وَتَنَحَّيْتُ عَنْهُ فَقَالَ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ ‏.‏ قَالَ فَتَنَحَّيْتُ - قَالَ - فَقَالَ يَا غُنْثَرُ أَقْسَمْتُ عَلَيْكَ إِنْ كُنْتَ تَسْمَعُ صَوْتِي إِلاَّ جِئْتَ - قَالَ - فَجِئْتُ فَقُلْتُ وَاللَّهِ مَا لِي ذَنْبٌ هَؤُلاَءِ أَضْيَافُكَ فَسَلْهُمْ قَدْ أَتَيْتُهُمْ بِقِرَاهُمْ فَأَبَوْا أَنْ يَطْعَمُوا حَتَّى تَجِيءَ - قَالَ - فَقَالَ مَا لَكُمْ أَلاَ تَقْبَلُوا عَنَّا قِرَاكُمْ - قَالَ - فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَوَاللَّهِ لاَ أَطْعَمُهُ اللَّيْلَةَ - قَالَ - فَقَالُوا فَوَاللَّهِ لاَ نَطْعَمُهُ حَتَّى تَطْعَمَهُ ‏.‏ قَالَ فَمَا رَأَيْتُ كَالشَّرِّ كَاللَّيْلَةِ قَطُّ وَيْلَكُمْ مَا لَكُمْ أَنْ لاَ تَقْبَلُوا عَنَّا قِرَاكُمْ قَالَ ثُمَّ قَالَ أَمَّا الأُولَى فَمِنَ الشَّيْطَانِ هَلُمُّوا قِرَاكُمْ - قَالَ - فَجِيءَ بِالطَّعَامِ فَسَمَّى فَأَكَلَ وَأَكَلُوا - قَالَ - فَلَمَّا أَصْبَحَ غَدَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَرُّوا وَحَنِثْتُ - قَالَ - فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ ‏"‏ بَلْ أَنْتَ أَبَرُّهُمْ وَأَخْيَرُهُمْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ وَلَمْ تَبْلُغْنِي كَفَّارَةٌ ‏.‏

Abdurahmon ibn Abu Bakr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: u dedi: bizning uyimizga mehmonlarimiz tushdi. Otam tunda Rasululloh ﷺ bilan suhbatlashar edi. U ketayotib: «Ey Abdurahmon, mehmonlaringni yedirib (xizmatini bajarib) qoʻy», dedi. Kech kirgach, biz ularga taomni keltirdik, ammo ular bosh tortib: «Uyimiz egasi kelib biz bilan birga yemaguncha (yemaymiz)», dedilar. Men ularga: «U qattiqqoʻl kishi, agar sizlar (yemasangizlar) men uning tomonidan ozor yetishidan qoʻrqaman», dedim. Ammo ular bosh tortdilar. U (otam) kelganda, eng avval ulardan boshqa narsadan boshlamay: «Mehmonlaringizni yedirdingizmi?» dedi. (Ahli oila): «Yoʻq, vallohi, biz (taom) berib boʻlmadik», dedilar. (Otam): «Men Abdurahmonga buyurmaganmidim?» dedi. Men undan chetlanib ketdim. U: «Ey Abdurahmon!» dedi. Men chetlandim. U: «Ey ahmoq! Sendan qasam ilan soʻrayman, agar ovozimni eshitayotgan boʻlsang, albatta kelgin!» dedi. Men keldim va: «Vallohi, mening gunohim yoʻq! Mana bular sening mehmonlaring, ulardan soʻra. Men ularga taomni keltirdim, ammo ular sen kelmaguncha yeyishdan bosh tortdilar», dedim. U: «Sizlarga nima boʻldi, nega bizdan taomingizni qabul qilmaysizlar?» dedi. Abu Bakr: «Vallohi, men bu kecha uni yemayman!» dedi. Ular: «Vallohi, sen yemaguningcha biz ham yemaymiz!» dedilar. (Abu Bakr): «Bu kechadek yomon (kecha)ni hech qachon koʻrmaganman! Holingizga voy! Sizlarga nima boʻldi, nega bizdan taomingizni qabul qilmaysizlar?» dedi. Soʻng: «Avvalgisi (qasamim) shaytondan edi; taomingizni keltiringlar!» dedi. Taom keltirildi, u bismilloh aytib yedi, ular ham yedilar. Tong otgach, u Nabiy ﷺ huzuriga erta bordi va: «Yo Rasululloh! Ular (qasamlarida) sodiq chiqdilar, men esa qasamimni buzdim», dedi. Soʻng u (zotga voqeani) xabar berdi. (Rasululloh ﷺ): «Yoʻq, balki sen ulardan koʻra sodiqroq va yaxshiroqsan», dedilar. (Abdurahmon) dedi: menga (otamning) kaffarot (toʻlagani haqida) xabar yetmadi.Абдураҳмон ибн Абу Бакр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: у деди: бизнинг уйимизга меҳмонларимиз тушди. Отам тунда Расулуллоҳ ﷺ билан суҳбатлашар эди. У кетаётиб: «Эй Абдураҳмон, меҳмонларингни едириб (хизматини бажариб) қўй», деди. Кеч киргач, биз уларга таомни келтирдик, аммо улар бош тортиб: «Уйимиз эгаси келиб биз билан бирга емагунча (емаймиз)», дедилар. Мен уларга: «У қаттиққўл киши, агар сизлар (емасангизлар) мен унинг томонидан озор етишидан қўрқаман», дедим. Аммо улар бош тортдилар. У (отам) келганда, энг аввал улардан бошқа нарсадан бошламай: «Меҳмонларингизни едирдингизми?» деди. (Аҳли оила): «Йўқ, валлоҳи, биз (таом) бериб бўлмадик», дедилар. (Отам): «Мен Абдураҳмонга буюрмаганмидим?» деди. Мен ундан четланиб кетдим. У: «Эй Абдураҳмон!» деди. Мен четландим. У: «Эй аҳмоқ! Сендан қасам илан сўрайман, агар овозимни эшитаётган бўлсанг, албатта келгин!» деди. Мен келдим ва: «Валлоҳи, менинг гуноҳим йўқ! Мана булар сенинг меҳмонларинг, улардан сўра. Мен уларга таомни келтирдим, аммо улар сен келмагунча ейишдан бош тортдилар», дедим. У: «Сизларга нима бўлди, нега биздан таомингизни қабул қилмайсизлар?» деди. Абу Бакр: «Валлоҳи, мен бу кеча уни емайман!» деди. Улар: «Валлоҳи, сен емагунингча биз ҳам емаймиз!» дедилар. (Абу Бакр): «Бу кечадек ёмон (кеча)ни ҳеч қачон кўрмаганман! Ҳолингизга вой! Сизларга нима бўлди, нега биздан таомингизни қабул қилмайсизлар?» деди. Сўнг: «Аввалгиси (қасамим) шайтондан эди; таомингизни келтиринглар!» деди. Таом келтирилди, у бисмиллоҳ айтиб еди, улар ҳам едилар. Тонг отгач, у Набий ﷺ ҳузурига эрта борди ва: «Ё Расулуллоҳ! Улар (қасамларида) содиқ чиқдилар, мен эса қасамимни буздим», деди. Сўнг у (зотга воқеани) хабар берди. (Расулуллоҳ ﷺ): «Йўқ, балки сен улардан кўра содиқроқ ва яхшироқсан», дедилар. (Абдураҳмон) деди: менга (отамнинг) каффарот (тўлагани ҳақида) хабар етмади.