Amr ibn Abasa

عَن عَمْرو بن عبسة قَالَ: أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُول الله من تبعك عَلَى هَذَا الْأَمْرِ قَالَ حُرٌّ وَعَبْدٌ قُلْتُ مَا الْإِسْلَامُ قَالَ طِيبُ الْكَلَامِ وَإِطْعَامُ الطَّعَامِ قُلْتُ مَا الْإِيمَانُ قَالَ الصَّبْرُ وَالسَّمَاحَةُ قَالَ قُلْتُ أَيُّ الْإِسْلَامِ أَفْضَلُ قَالَ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ قَالَ قُلْتُ أَيُّ الْإِيمَانِ أَفْضَلُ قَالَ خُلُقٌ حَسَنٌ قَالَ قُلْتُ أَيُّ الصَّلَاةِ أَفْضَلُ قَالَ طُولُ الْقُنُوتِ قَالَ قُلْتُ أَيُّ الْهِجْرَةِ أَفْضَلُ قَالَ أَنْ تَهْجُرَ مَا كره رَبك عز وَجل قَالَ قلت فَأَيُّ الْجِهَادِ أَفْضَلُ قَالَ مَنْ عُقِرَ جَوَادُهُ وَأُهْرِيقَ دَمُهُ قَالَ قُلْتُ أَيُّ السَّاعَاتِ أَفْضَلُ قَالَ جَوف اللَّيْل الآخر. . . رَوَاهُ أَحْمد

Amr ibn Abasa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men Rasululloh ﷺ huzurlariga kelib: ‹Yo Rasululloh, siz bilan birga kim islomni qabul qildi?› dedim. U zot: ‹Hur va qul›, dedilar. Men: ‹Alloh azza va jallaga boshqasidan koʻra yaqinroq boʻlgan biror soat bormi?› dedim. U zot: ‹Ha, kechaning oxirgi qismi. Bas, subhni oʻqiguningcha xohlaganingcha namoz oʻqi, soʻng quyosh chiqib, u qalqonga oʻxshab tarqalguncha toʻxta. Soʻng ustunning soyasi ustiga tik boʻlguncha xohlaganingcha namoz oʻqi, soʻng quyosh ogʻguncha toʻxta, chunki jahannam kunning oʻrtasida qizdiriladi. Soʻng asrni oʻqiguningcha xohlaganingcha namoz oʻqi, soʻng quyosh botguncha toʻxta, chunki u shaytonning ikki shoxi orasida botadi va shaytonning ikki shoxi orasida chiqadi›, dedilar.»Амр ибн Абаса (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Мен Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келиб: ‹Ё Расулуллоҳ, сиз билан бирга ким исломни қабул қилди?› дедим. У зот: ‹Ҳур ва қул›, дедилар. Мен: ‹Аллоҳ азза ва жаллага бошқасидан кўра яқинроқ бўлган бирор соат борми?› дедим. У зот: ‹Ҳа, кечанинг охирги қисми. Бас, субҳни ўқигунингча хоҳлаганингча намоз ўқи, сўнг қуёш чиқиб, у қалқонга ўхшаб тарқалгунча тўхта. Сўнг устуннинг сояси устига тик бўлгунча хоҳлаганингча намоз ўқи, сўнг қуёш оғгунча тўхта, чунки жаҳаннам куннинг ўртасида қиздирилади. Сўнг асрни ўқигунингча хоҳлаганингча намоз ўқи, сўнг қуёш ботгунча тўхта, чунки у шайтоннинг икки шохи орасида ботади ва шайтоннинг икки шохи орасида чиқади›, дедилар.»

وَعَن عَمْرو بن عبسة أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَنْ بَنَى مَسْجِدًا لِيُذْكَرَ اللَّهُ فِيهِ بُنِيَ لَهُ بَيْتٌ فِي الْجَنَّةِ وَمَنْ أَعْتَقَ نَفْسًا مُسْلِمَةً كَانَتْ فِدْيَتَهُ مِنْ جَهَنَّمَ. وَمَنْ شَابَ شَيْبَةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَانَتْ لَهُ نُورًا يَوْم الْقِيَامَة» . رَوَاهُ فِي شرح السّنة

Amr ibn Abasa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday deganlarini eshitdim: «Kim Alloh yoʻlida bir oʻq otib, dushmanga yetkazsa, xato qilsa ham, tegizsa ham, bu unga bir qulni ozod qilishga teng boʻladi. Kim musulmon bir qulni ozod qilsa, uning har bir aʼzosi undan bir aʼzoni jahannam olovidan qutqaruvchi fidya boʻladi. Kim Alloh yoʻlida bir tuk oqartirsa, bu unga qiyomat kunida nur boʻladi», dedilar.Амр ибн Абаса (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай деганларини эшитдим: «Ким Аллоҳ йўлида бир ўқ отиб, душманга етказса, хато қилса ҳам, тегизса ҳам, бу унга бир қулни озод қилишга тенг бўлади. Ким мусулмон бир қулни озод қилса, унинг ҳар бир аъзоси ундан бир аъзони жаҳаннам оловидан қутқарувчи фидя бўлади. Ким Аллоҳ йўлида бир тук оқартирса, бу унга қиёмат кунида нур бўлади», дедилар.

وَعَن عمْرو بن عَبَسةَ قَالَ: صَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى بَعِيرٍ مِنَ الْمَغْنَمِ فَلَمَّا سَلَّمَ أَخَذَ وَبَرَةً مِنْ جَنْبِ الْبَعِيرِ ثُمَّ قَالَ: «وَلَا يَحِلُّ لِي مِنْ غَنَائِمِكُمْ مِثْلُ هَذَا إِلَّا الْخُمُسُ وَالْخُمُسُ مَرْدُودٌ فِيكُمْ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Valid ibn Utba bizga aytib berdi, Valid bizga aytib berdi, Abdulloh ibn al-Alo bizga aytib berdiki, u Abu Sallom al-Asvadni eshitgan. U dedi: Amr ibn Abasa (roziyallohu anhu)ni shunday deganini eshitdim: Rasululloh ﷺ bizga gʻanimatdan boʻlgan bir tuyaga yuzlanib namoz oʻqib berdilar. Salom berganlaridan soʻng tuyaning yonidan bir tukni olib, soʻngra: «Sizlarning gʻanimatlaringizdan manabu (tukcha) ham menga halol emas, faqat xumsgina (halol), xums esa sizlarga qaytariladi», dedilar.Валид ибн Утба бизга айтиб берди, Валид бизга айтиб берди, Абдуллоҳ ибн ал-Ало бизга айтиб бердики, у Абу Саллом ал-Асвадни эшитган. У деди: Амр ибн Абаса (розияллоҳу анҳу)ни шундай деганини эшитдим: Расулуллоҳ ﷺ бизга ғаниматдан бўлган бир туяга юзланиб намоз ўқиб бердилар. Салом берганларидан сўнг туянинг ёнидан бир тукни олиб, сўнгра: «Сизларнинг ғаниматларингиздан манабу (тукча) ҳам менга ҳалол эмас, фақат хумсгина (ҳалол), хумс эса сизларга қайтарилади», дедилар.

وَعَن عَمْرو بن عبسة قَالَ: قَدِمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ فَقَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ فَقُلْتُ: أَخْبِرْنِي عَنِ الصَّلَاةِ فَقَالَ: «صَلِّ صَلَاةَ الصُّبْحِ ثُمَّ أقصر عَن الصَّلَاة حَتَّى تَطْلُعُ الشَّمْسُ حَتَّى تَرْتَفِعَ فَإِنَّهَا تَطْلُعُ حِينَ تَطْلَعُ بَيْنَ قَرْنَيْ شَيْطَانٍ وَحِينَئِذٍ يَسْجُدُ لَهَا الْكُفَّارُ ثُمَّ صَلِّ فَإِنَّ الصَّلَاةَ مَشْهُودَةٌ مَحْضُورَةٌ حَتَّى يَسْتَقِلَّ الظِّلُّ بِالرُّمْحِ ثُمَّ أَقْصِرْ عَنِ الصَّلَاةِ فَإِنَّ حِينَئِذٍ تُسْجَرُ جَهَنَّمُ فَإِذَا أَقْبَلَ الْفَيْءُ فَصَلِّ فَإِنَّ الصَّلَاةَ مَشْهُودَةٌ مَحْضُورَةٌ حَتَّى تُصَلِّيَ الْعَصْرَ ثُمَّ أَقْصِرْ عَنِ الصَّلَاةِ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ فَإِنَّهَا تَغْرُبُ بَيْنَ قَرْنَيْ شَيْطَانٍ وَحِينَئِذٍ يسْجد لَهَا الْكفَّار» قَالَ فَقلت يَا نَبِيَّ اللَّهِ فَالْوُضُوءُ حَدِّثْنِي عَنْهُ قَالَ: «مَا مِنْكُم رجل يقرب وضوءه فيتمضمض ويستنشق فينتثر إِلَّا خَرَّتْ خَطَايَا وَجْهِهِ وَفِيهِ وَخَيَاشِيمِهِ ثُمَّ إِذَا غَسَلَ وَجْهَهُ كَمَا أَمَرَهُ اللَّهُ إِلَّا خَرَّتْ خَطَايَا وَجْهِهِ مِنْ أَطْرَافِ لِحْيَتِهِ مَعَ الْمَاءِ ثُمَّ يَغْسِلُ يَدَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ إِلَّا خَرَّتْ خَطَايَا يَدَيْهِ مِنْ أَنَامِلِهِ مَعَ الْمَاءِ ثُمَّ يَمْسَحُ رَأْسَهُ إِلَّا خَرَّتْ خَطَايَا رَأْسِهِ مِنْ أَطْرَافِ شَعْرِهِ مَعَ الْمَاءِ ثُمَّ يَغْسِلُ قَدَمَيْهِ إِلَى الْكَعْبَيْنِ إِلَّا خَرَّتْ خَطَايَا رِجْلَيِهِ مِنْ أَنَامِلِهِ مَعَ الْمَاءِ فَإِنْ هُوَ قَامَ فَصَلَّى فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَمَجَّدَهُ بِالَّذِي هُوَ لَهُ أَهْلٌ وَفَرَّغَ قَلْبَهُ لِلَّهِ إِلَّا انْصَرَفَ مِنْ خَطِيئَتِهِ كَهَيْئَتِهِ يَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ» . رَوَاهُ مُسلم

Amr ibn Abasa as-Sulamiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men johiliyatda boʻlgan paytimda, odamlar zalolatda, ular hech narsa (haq yoʻl) ustida emaslar va butlarga sigʻinmoqdalar, deb oʻylar edim. Soʻng men Makkada bir kishi haqida — u (peygʻambarlik) xabarlarini bermoqda, deb eshitdim. Shunda men ulovimga mindim va uning oldiga keldim. Rasululloh ﷺ oʻsha paytda yashirinib yurardilar, qavmlari u zotga nisbatan dadil (jurʼatli) edilar. Men muloyimlik bilan harakat qilib, nihoyat Makkada u zotning huzuriga kirdim va u zotga: «Sen kimsan?» dedim. U zot: «Men Nabiyman», dedilar. Men: «Nabiy nima?» dedim. U zot: «Meni Alloh yuborgan», dedilar. Men: «Seni nima bilan yuborgan?» dedim. U zot: «Meni qarindoshlik aloqalarini ulash, butlarni sindirish va Allohni yagona deb tanish — Unga hech narsa sherik qilinmasligi (uchun) yubordi», dedilar. Men u zotga: «Bu (ish)da kim sen bilan birga?» dedim. U zot: «Bir hur (ozod kishi) va bir qul», dedilar. (Rovjy) dedi: Oʻsha kunda u zotga iymon keltirganlardan Abu Bakr va Bilol u zot bilan birga edi. Men: «Men senga ergashaman», dedim. U zot: «Sen bu kuning bilan bunga qodir boʻlolmaysan. Mening holimni va odamlarning holini koʻrmayapsanmi? Lekin ahlingga qayt, qachon mening gʻolib boʻlganimni eshitsang, mening oldimga kel», dedilar. (Amr) dedi: Men ahlimning oldiga ketdim, Rasululloh ﷺ Madinaga keldilar, men esa ahlim ichida edim. U zot Madinaga kelganida men xabarlarni surishtirib, odamlardan soʻray boshladim, nihoyat mening oldimga Yasrib ahlidan — Madina ahlidan bir nechta kishi keldi. Men: «Madinaga kelgan u kishi nima qildi?» dedim. Ular: «Odamlar unga shoshilib (kelmoqdalar), qavmlari uni oʻldirmoqchi boʻldilar, lekin bunga qodir boʻlolmadilar», deyishdi. Shunda men Madinaga keldim va u zotning huzuriga kirdim hamda: «Yo Rasululloh, meni tanidingizmi?» dedim. U zot: «Ha, sen Makkada menga yoʻliqqan kishisan», dedilar. (Amr) dedi: Men: «Ha, shunday», dedim. Soʻng: «Yo Nabiyalloh, Alloh sizga oʻrgatgan, men esa bilmaydigan narsalardan menga xabar bering. Menga namoz haqida xabar bering», dedim. U zot: «Subh namozini oʻqi, soʻng quyosh chiqib koʻtarilgunga qadar namozdan tiyil, chunki u chiqar paytida shaytonning ikki shoxi orasidan chiqadi va oʻsha paytda kofirlar unga sajda qiladilar. Soʻng namoz oʻqi, chunki soʻyani nayza (boʻyiga teng) qisqargunga qadar namozga (farishtalar) guvoh boʻladilar, hozir boʻladilar. Soʻng namozdan tiyil, chunki oʻsha paytda jahannam qizdiriladi. Soʻng (quyoshdan keyingi) soya kelganida namoz oʻqi, chunki namozga guvoh boʻladilar, hozir boʻladilar, toki asrni oʻqiguningcha. Soʻng quyosh botgunga qadar namozdan tiyil, chunki u shaytonning ikki shoxi orasidan botadi va oʻsha paytda kofirlar unga sajda qiladilar», dedilar. (Amr) dedi: Men: «Yo Nabiyalloh, taharat haqida menga ayting», dedim. U zot: «Sizlardan biror kishi taharat suvini yaqinlashtirib (taharat qilar ekan), ogʻzini chayib, burniga suv tortib (qaytarib) chiqarsa, albatta, uning yuzi, ogʻzi va burni xatolari toʻkilib tushadi. Soʻng Alloh buyurganidek yuzini yuvsa, albatta, uning yuzi xatolari soqolining uchlaridan suv bilan toʻkilib tushadi. Soʻng qoʻllarini tirsaklarigacha yuvsa, albatta, qoʻllari xatolari barmoq uchlaridan suv bilan toʻkilib tushadi. Soʻng boshiga masʼh tortsa, albatta, boshi xatolari soch uchlaridan suv bilan toʻkilib tushadi. Soʻng oyoqlarini toʻpiqlargacha yuvsa, albatta, oyoqlari xatolari barmoq uchlaridan suv bilan toʻkilib tushadi. Agar u turib namoz oʻqisa, Allohga hamd aytib, Unga sano aytib, Unga loyiq (sifat)lar bilan Uni ulugʻlab va qalbini Alloh uchun boʻshatsa, albatta, gunohlaridan onasi uni tuqqan kunidagidek (pok) holda qaytadi», dedilar. Amr ibn Abasa bu hadisni Rasululloh ﷺ ning sahobasi Abu Umomaga aytib berdi. Shunda Abu Umoma unga: «Ey Amr ibn Abasa, nima deyotganingni oʻylab koʻr — bir maqomning oʻzida bu kishiga (shuncha) ato qilinishini (aytyapsanmi)?» dedi. Amr: «Ey Abu Umoma, men keksaydim, suyagim qaridi, ajalim yaqinlashdi, Allohga va Rasulullohga yolgʻon toʻqishimga hech qanday ehtiyojim yoʻq. Agar men buni Rasululloh ﷺ dan bir marta, yoki ikki marta, yoki uch marta — toki yetti martagacha sanadi — eshitgan boʻlsam edi, uni hech qachon aytmagan boʻlardim, lekin men buni undan ham koʻproq eshitganman», dedi.Амр ибн Абаса ас-Суламий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен жоҳилиятда бўлган пайтимда, одамлар залолатда, улар ҳеч нарса (ҳақ йўл) устида эмаслар ва бутларга сиғинмоқдалар, деб ўйлар эдим. Сўнг мен Маккада бир киши ҳақида — у (пейғамбарлик) хабарларини бермоқда, деб эшитдим. Шунда мен уловимга миндим ва унинг олдига келдим. Расулуллоҳ ﷺ ўша пайтда яшириниб юрардилар, қавмлари у зотга нисбатан дадил (журъатли) эдилар. Мен мулойимлик билан ҳаракат қилиб, ниҳоят Маккада у зотнинг ҳузурига кирдим ва у зотга: «Сен кимсан?» дедим. У зот: «Мен Набийман», дедилар. Мен: «Набий нима?» дедим. У зот: «Мени Аллоҳ юборган», дедилар. Мен: «Сени нима билан юборган?» дедим. У зот: «Мени қариндошлик алоқаларини улаш, бутларни синдириш ва Аллоҳни ягона деб таниш — Унга ҳеч нарса шерик қилинмаслиги (учун) юборди», дедилар. Мен у зотга: «Бу (иш)да ким сен билан бирга?» дедим. У зот: «Бир ҳур (озод киши) ва бир қул», дедилар. (Ровжй) деди: Ўша кунда у зотга иймон келтирганлардан Абу Бакр ва Билол у зот билан бирга эди. Мен: «Мен сенга эргашаман», дедим. У зот: «Сен бу кунинг билан бунга қодир бўлолмайсан. Менинг ҳолимни ва одамларнинг ҳолини кўрмаяпсанми? Лекин аҳлингга қайт, қачон менинг ғолиб бўлганимни эшитсанг, менинг олдимга кел», дедилар. (Амр) деди: Мен аҳлимнинг олдига кетдим, Расулуллоҳ ﷺ Мадинага келдилар, мен эса аҳлим ичида эдим. У зот Мадинага келганида мен хабарларни суриштириб, одамлардан сўрай бошладим, ниҳоят менинг олдимга Ясриб аҳлидан — Мадина аҳлидан бир нечта киши келди. Мен: «Мадинага келган у киши нима қилди?» дедим. Улар: «Одамлар унга шошилиб (келмоқдалар), қавмлари уни ўлдирмоқчи бўлдилар, лекин бунга қодир бўлолмадилар», дейишди. Шунда мен Мадинага келдим ва у зотнинг ҳузурига кирдим ҳамда: «Ё Расулуллоҳ, мени танидингизми?» дедим. У зот: «Ҳа, сен Маккада менга йўлиққан кишисан», дедилар. (Амр) деди: Мен: «Ҳа, шундай», дедим. Сўнг: «Ё Набияллоҳ, Аллоҳ сизга ўргатган, мен эса билмайдиган нарсалардан менга хабар беринг. Менга намоз ҳақида хабар беринг», дедим. У зот: «Субҳ намозини ўқи, сўнг қуёш чиқиб кўтарилгунга қадар намоздан тийил, чунки у чиқар пайтида шайтоннинг икки шохи орасидан чиқади ва ўша пайтда кофирлар унга сажда қиладилар. Сўнг намоз ўқи, чунки сўяни найза (бўйига тенг) қисқаргунга қадар намозга (фаришталар) гувоҳ бўладилар, ҳозир бўладилар. Сўнг намоздан тийил, чунки ўша пайтда жаҳаннам қиздирилади. Сўнг (қуёшдан кейинги) соя келганида намоз ўқи, чунки намозга гувоҳ бўладилар, ҳозир бўладилар, токи асрни ўқигунингча. Сўнг қуёш ботгунга қадар намоздан тийил, чунки у шайтоннинг икки шохи орасидан ботади ва ўша пайтда кофирлар унга сажда қиладилар», дедилар. (Амр) деди: Мен: «Ё Набияллоҳ, таҳарат ҳақида менга айтинг», дедим. У зот: «Сизлардан бирор киши таҳарат сувини яқинлаштириб (таҳарат қилар экан), оғзини чайиб, бурнига сув тортиб (қайтариб) чиқарса, албатта, унинг юзи, оғзи ва бурни хатолари тўкилиб тушади. Сўнг Аллоҳ буюрганидек юзини ювса, албатта, унинг юзи хатолари соқолининг учларидан сув билан тўкилиб тушади. Сўнг қўлларини тирсакларигача ювса, албатта, қўллари хатолари бармоқ учларидан сув билан тўкилиб тушади. Сўнг бошига масъҳ тортса, албатта, боши хатолари соч учларидан сув билан тўкилиб тушади. Сўнг оёқларини тўпиқларгача ювса, албатта, оёқлари хатолари бармоқ учларидан сув билан тўкилиб тушади. Агар у туриб намоз ўқиса, Аллоҳга ҳамд айтиб, Унга сано айтиб, Унга лойиқ (сифат)лар билан Уни улуғлаб ва қалбини Аллоҳ учун бўшатса, албатта, гуноҳларидан онаси уни туққан кунидагидек (пок) ҳолда қайтади», дедилар. Амр ибн Абаса бу ҳадисни Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаси Абу Умомага айтиб берди. Шунда Абу Умома унга: «Эй Амр ибн Абаса, нима деётганингни ўйлаб кўр — бир мақомнинг ўзида бу кишига (шунча) ато қилинишини (айтяпсанми)?» деди. Амр: «Эй Абу Умома, мен кексайдим, суягим қариди, ажалим яқинлашди, Аллоҳга ва Расулуллоҳга ёлғон тўқишимга ҳеч қандай эҳтиёжим йўқ. Агар мен буни Расулуллоҳ ﷺ дан бир марта, ёки икки марта, ёки уч марта — токи етти мартагача санади — эшитган бўлсам эди, уни ҳеч қачон айтмаган бўлардим, лекин мен буни ундан ҳам кўпроқ эшитганман», деди.

وَعَن عَمْرو بن عبسة قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَقْرَبُ مَا يَكُونُ الرَّبُّ مِنَ الْعَبْدِ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ الْآخِرِ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تَكُونَ مِمَّنْ يَذْكُرُ اللَّهَ فِي تِلْكَ السَّاعَةِ فَكُنْ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيب إِسْنَادًا

Amr ibn Abasa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Nabiy ﷺning: «Robb bandaga eng yaqin boʻladigan (payt) — tunning oxirgi qaʼridir. Agar oʻsha soatda Allohni zikr qiluvchilardan boʻlishga qodir boʻlsang, (shunday) boʻl», deganlarini eshitdi. Abu Iso aytdi: Bu hadis shu yoʻl bilan hasan sahih gʻaribdir.Амр ибн Абаса (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Набий ﷺнинг: «Робб бандага энг яқин бўладиган (пайт) — туннинг охирги қаъридир. Агар ўша соатда Аллоҳни зикр қилувчилардан бўлишга қодир бўлсанг, (шундай) бўл», деганларини эшитди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис шу йўл билан ҳасан саҳиҳ ғарибдир.