حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي خَلَفٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ أَبُو
خَيْثَمَةَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَطَاءٍ، أَنَّ عِكْرِمَةَ بْنَ خَالِدٍ، حَدَّثَهُ أَنَّ أَبَا الطُّفَيْلِ حَدَّثَهُ قَالَ دَخَلْتُ
عَلَى أَبِي سَرِيحَةَ حُذَيْفَةَ بْنِ أَسِيدٍ الْغِفَارِيِّ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
بِأُذُنَىَّ هَاتَيْنِ يَقُولُ " إِنَّ النُّطْفَةَ تَقَعُ فِي الرَّحِمِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ثُمَّ يَتَصَوَّرُ عَلَيْهَا الْمَلَكُ " .
قَالَ زُهَيْرٌ حَسِبْتُهُ قَالَ الَّذِي يَخْلُقُهَا " فَيَقُولُ يَا رَبِّ أَذَكَرٌ أَوْ أُنْثَى فَيَجْعَلُهُ اللَّهُ ذَكَرًا أَوْ
أُنْثَى ثُمَّ يَقُولُ يَا رَبِّ أَسَوِيٌّ أَوْ غَيْرُ سَوِيٍّ فَيَجْعَلُهُ اللَّهُ سَوِيًّا أَوْ غَيْرَ سَوِيٍّ ثُمَّ يَقُولُ
يَا رَبِّ مَا رِزْقُهُ مَا أَجَلُهُ مَا خُلُقُهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ اللَّهُ شَقِيًّا أَوْ سَعِيدًا " .
Huzayfa ibn Asid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ ni mana shu ikki qulogʻim bilan shunday deyayotganlarini eshitdim: «Nutfa bachadonga qirq kecha tushib (turadi), soʻng unga farishta suvrat (shakl) beradi». Zuhayr dedi: Oʻylashimcha, (Abdulloh ibn Ato) «uni yaratadigan (farishta)» dedi: «Soʻng (farishta): ‹Yo Rabbim, (bu) erkakmi yoki ayolmi?› deydi, shunda Olloh uni erkak yoki ayol qiladi. Soʻng: ‹Yo Rabbim, (azolari) toʻlami yoki nuqsonlimi?› deydi, shunda Olloh uni toʻla yoki nuqsonli qiladi. Soʻng: ‹Yo Rabbim, uning rizqi nima, ajali nima, xulqi nima?› deydi. Soʻng Olloh uni baxtsiz yoki baxtli qiladi».Ҳузайфа ибн Асид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ ни мана шу икки қулоғим билан шундай деяётганларини эшитдим: «Нутфа бачадонга қирқ кеча тушиб (туради), сўнг унга фаришта суврат (шакл) беради». Зуҳайр деди: Ўйлашимча, (Абдуллоҳ ибн Ато) «уни яратадиган (фаришта)» деди: «Сўнг (фаришта): ‹Ё Раббим, (бу) эркакми ёки аёлми?› дейди, шунда Оллоҳ уни эркак ёки аёл қилади. Сўнг: ‹Ё Раббим, (азолари) тўлами ёки нуқсонлими?› дейди, шунда Оллоҳ уни тўла ёки нуқсонли қилади. Сўнг: ‹Ё Раббим, унинг ризқи нима, ажали нима, хулқи нима?› дейди. Сўнг Оллоҳ уни бахтсиз ёки бахтли қилади».
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ فُرَاتٍ الْقَزَّازِ، عَنْ
أَبِي الطُّفَيْلِ، عَنْ أَبِي سَرِيحَةَ، حُذَيْفَةَ بْنِ أَسِيدٍ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي غُرْفَةٍ
وَنَحْنُ أَسْفَلَ مِنْهُ فَاطَّلَعَ إِلَيْنَا فَقَالَ " مَا تَذْكُرُونَ " . قُلْنَا السَّاعَةَ . قَالَ " إِنَّ السَّاعَةَ
لاَ تَكُونُ حَتَّى تَكُونَ عَشْرُ آيَاتٍ خَسْفٌ بِالْمَشْرِقِ وَخَسْفٌ بِالْمَغْرِبِ وَخَسْفٌ فِي جَزِيرَةِ
الْعَرَبِ وَالدُّخَانُ وَالدَّجَّالُ وَدَابَّةُ الأَرْضِ وَيَأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ وَطُلُوعُ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا
وَنَارٌ تَخْرُجُ مِنْ قُعْرَةِ عَدَنٍ تَرْحَلُ النَّاسَ " . قَالَ شُعْبَةُ وَحَدَّثَنِي عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ رُفَيْعٍ
عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ عَنْ أَبِي سَرِيحَةَ . مِثْلَ ذَلِكَ لاَ يَذْكُرُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ أَحَدُهُمَا
فِي الْعَاشِرَةِ نُزُولُ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ صلى الله عليه وسلم . وَقَالَ الآخَرُ وَرِيحٌ تُلْقِي النَّاسَ
فِي الْبَحْرِ .
Huzayfa ibn Asid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bir balandlikda (xonada) edilar, biz esa undan pastda edik. U zot bizga (qarab) chiqib: «Nimani zikr qilyapsizlar?» dedilar. Biz: «Qiyomatni», dedik. U zot: «Albatta, oʻnta alomat boʻlmaguncha qiyomat boʻlmaydi: sharqda yer choʻkishi, gʻarbda yer choʻkishi, Arab yarim orolida yer choʻkishi, tutun, Dajjol, yer dobbasi (hayvoni), Yaʼjuj va Maʼjuj, quyoshning gʻarbdan chiqishi va Adan tubidan chiqib, odamlarni (haydab) koʻchiradigan oʻt», dedilar. Ulardan biri oʻninchisida «Iyso ibn Maryamning ﷺ tushishi» dedi, ikkinchisi esa «odamlarni dengizga uloqtiradigan shamol» dedi.Ҳузайфа ибн Асид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бир баландликда (хонада) эдилар, биз эса ундан пастда эдик. У зот бизга (қараб) чиқиб: «Нимани зикр қиляпсизлар?» дедилар. Биз: «Қиёматни», дедик. У зот: «Албатта, ўнта аломат бўлмагунча қиёмат бўлмайди: шарқда ер чўкиши, ғарбда ер чўкиши, Араб ярим оролида ер чўкиши, тутун, Дажжол, ер доббаси (ҳайвони), Яъжуж ва Маъжуж, қуёшнинг ғарбдан чиқиши ва Адан тубидан чиқиб, одамларни (ҳайдаб) кўчирадиган ўт», дедилар. Улардан бири ўнинчисида «Ийсо ибн Марямнинг ﷺ тушиши» деди, иккинчиси эса «одамларни денгизга улоқтирадиган шамол» деди.