Ja'far ibn Muhammad

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَطَبَ خُطْبَتَيْنِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَجَلَسَ بَيْنَهُمَا ‏.‏

Jaʼfar ibn Muhammad (rahimahulloh) otasidan rivoyat qilishicha, Rasululloh ﷺ juma kuni ikki xutba qilib, ular orasida oʻtirdilar.Жаъфар ибн Муҳаммад (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилишича, Расулуллоҳ ﷺ жума куни икки хутба қилиб, улар орасида ўтирдилар.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غُسِّلَ فِي قَمِيصٍ ‏.‏

Jaʼfar ibn Muhammad otasidan rivoyat qilishicha, Rasululloh ﷺ koʻylakda gʻusl ettirildilar.Жаъфар ибн Муҳаммад отасидан ривоят қилишича, Расулуллоҳ ﷺ кўйлакда ғусл эттирилдилар.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ الْمِقْدَادَ بْنَ الأَسْوَدِ، دَخَلَ عَلَى عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ بِالسُّقْيَا وَهُوَ يَنْجَعُ بَكَرَاتٍ لَهُ دَقِيقًا وَخَبَطًا فَقَالَ هَذَا عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ يَنْهَى عَنْ أَنْ يُقْرَنَ بَيْنَ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ ‏.‏ فَخَرَجَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَعَلَى يَدَيْهِ أَثَرُ الدَّقِيقِ وَالْخَبَطِ - فَمَا أَنْسَى أَثَرَ الدَّقِيقِ وَالْخَبَطِ عَلَى ذِرَاعَيْهِ - حَتَّى دَخَلَ عَلَى عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ فَقَالَ أَنْتَ تَنْهَى عَنْ أَنْ يُقْرَنَ بَيْنَ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ فَقَالَ عُثْمَانُ ذَلِكَ رَأْيِي ‏.‏ فَخَرَجَ عَلِيٌّ مُغْضَبًا وَهُوَ يَقُولُ لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ بِحَجَّةٍ وَعُمْرَةٍ مَعًا ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا أَنَّ مَنْ قَرَنَ الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لَمْ يَأْخُذْ مِنْ شَعَرِهِ شَيْئًا وَلَمْ يَحْلِلْ مِنْ شَىْءٍ حَتَّى يَنْحَرَ هَدْيًا إِنْ كَانَ مَعَهُ وَيَحِلُّ بِمِنًى يَوْمَ النَّحْرِ ‏.‏

Jaʼfar ibn Muhammad otasidan rivoyat qilishicha, Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu) Suqyoda Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)ning oldiga kirdi — u (Ali) oʻzining yosh tuyalariga un va (daraxt) barglarini aralashtirib yedirayotgan edi — va: «Mana bu Usmon ibn Affon haj bilan umrani birga (qiron) qilishdan qaytaryapti», dedi. Shunda Ali ibn Abu Tolib — qoʻllarida un va barg izlari bilan, men uning bilaklaridagi un va barg izini hech unutmayman — Usmon ibn Affonning oldiga kirib: «Sen haj bilan umrani birga qilishdan qaytaryapsanmi?» dedi. Usmon: «Bu — mening fikrim», dedi. Ali gʻazablangan holda: «Labbayk Allohumma labbayk, haj va umra bilan birga (keldim)», deb chiqib ketdi. Molik aytdi: «Bizning oldimizdagi (hukm) shuki, kim haj bilan umrani birga (qiron) qilsa, sochidan hech narsa olmaydi va — yonida hadiy boʻlsa — uni soʻymaguncha hech narsadan (ihromdan) chiqmaydi; nahr kuni Minoda ihromdan chiqadi».Жаъфар ибн Муҳаммад отасидан ривоят қилишича, Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу) Суқёда Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)нинг олдига кирди — у (Али) ўзининг ёш туяларига ун ва (дарахт) баргларини аралаштириб едираётган эди — ва: «Мана бу Усмон ибн Аффон ҳаж билан умрани бирга (қирон) қилишдан қайтаряпти», деди. Шунда Али ибн Абу Толиб — қўлларида ун ва барг излари билан, мен унинг билакларидаги ун ва барг изини ҳеч унутмайман — Усмон ибн Аффоннинг олдига кириб: «Сен ҳаж билан умрани бирга қилишдан қайтаряпсанми?» деди. Усмон: «Бу — менинг фикрим», деди. Али ғазабланган ҳолда: «Лаббайк Аллоҳумма лаббайк, ҳаж ва умра билан бирга (келдим)», деб чиқиб кетди. Молик айтди: «Бизнинг олдимиздаги (ҳукм) шуки, ким ҳаж билан умрани бирга (қирон) қилса, сочидан ҳеч нарса олмайди ва — ёнида ҳадий бўлса — уни сўймагунча ҳеч нарсадан (иҳромдан) чиқмайди; наҳр куни Минода иҳромдан чиқади».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ، كَانَ يُلَبِّي فِي الْحَجِّ حَتَّى إِذَا زَاغَتِ الشَّمْسُ مِنْ يَوْمِ عَرَفَةَ قَطَعَ التَّلْبِيَةَ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى قَالَ مَالِكٌ وَذَلِكَ الأَمْرُ الَّذِي لَمْ يَزَلْ عَلَيْهِ أَهْلُ الْعِلْمِ بِبَلَدِنَا ‏.‏

Jaʼfar ibn Muhammad otasidan rivoyat qilishicha, Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) hajda talbiya aytib turar, Arafa kuni quyosh ogʻgach, talbiyani toʻxtatar edi. Yahyo aytdi: Molik aytdi: «Bu — bizning yurtimizdagi ilm ahli hamon amal qilib kelayotgan ishdir».Жаъфар ибн Муҳаммад отасидан ривоят қилишича, Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу) ҳажда талбия айтиб турар, Арафа куни қуёш оғгач, талбияни тўхтатар эди. Яҳё айтди: Молик айтди: «Бу — бизнинг юртимиздаги илм аҳли ҳамон амал қилиб келаётган ишдир».

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ إِذَا آلَى الرَّجُلُ مِنِ امْرَأَتِهِ لَمْ يَقَعْ عَلَيْهِ طَلاَقٌ وَإِنْ مَضَتِ الأَرْبَعَةُ الأَشْهُرِ حَتَّى يُوقَفَ فَإِمَّا أَنْ يُطَلِّقَ وَإِمَّا أَنْ يَفِيءَ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَذَلِكَ الأَمْرُ عِنْدَنَا ‏.‏

Jaʼfar ibn Muhammad (rahimahulloh) otasidan, u esa Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilishicha, u (Ali): «Kishi xotinidan iylo qilsa (yaqinlashmaslikka qasam ichsa), toʻrt oy oʻtsa ham, unga (darhol) taloq tushmaydi — toki u (qozi oldida) toʻxtatilib: yo taloq qiladi, yo (qasamdan) qaytadi», der edi. Molik aytdi: «Bizning oldimizdagi (amal) shudir».Жаъфар ибн Муҳаммад (раҳимаҳуллоҳ) отасидан, у эса Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилишича, у (Али): «Киши хотинидан ийло қилса (яқинлашмасликка қасам ичса), тўрт ой ўтса ҳам, унга (дарҳол) талоқ тушмайди — токи у (қози олдида) тўхтатилиб: ё талоқ қилади, ё (қасамдан) қайтади», дер эди. Молик айтди: «Бизнинг олдимиздаги (амал) шудир».

قَالَ يَحْيَى قَالَ مَالِكٌ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى بِالْيَمِينِ مَعَ الشَّاهِدِ ‏.‏

Jaʼfar ibn Muhammad (rahimahulloh) otasi (rahimahulloh)dan rivoyat qiladiki, Rasululloh ﷺ bitta guvoh bilan birga (daʼvogarning) qasami asosida hukm qildilar.Жаъфар ибн Муҳаммад (раҳимаҳуллоҳ) отаси (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қиладики, Расулуллоҳ ﷺ битта гувоҳ билан бирга (даъвогарнинг) қасами асосида ҳукм қилдилар.