Muhammad ibn Ali

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنِ الْحَسَنِ، وَعَبْدِ اللَّهِ، ابْنَىْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ أَبِيهِمَا، أَنَّ عَلِيًّا ـ رضى الله عنه ـ قِيلَ لَهُ إِنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ لاَ يَرَى بِمُتْعَةِ النِّسَاءِ بَأْسًا‏.‏ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْهَا يَوْمَ خَيْبَرَ، وَعَنْ لُحُومِ الْحُمُرِ الإِنْسِيَّةِ‏.‏ وَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ إِنِ احْتَالَ حَتَّى تَمَتَّعَ، فَالنِّكَاحُ فَاسِدٌ‏.‏ وَقَالَ بَعْضُهُمُ النِّكَاحُ جَائِزٌ وَالشَّرْطُ بَاطِلٌ‏.‏

(Muhammad ibn Ali rivoyat qildiki, Aliga: ‹Ibn Abbos ayollar bilan muta (vaqtinchalik nikoh) qilishda hech ayb koʻrmaydi›, deyildi. Shunda Ali (roziyallohu anhu):) «Albatta, Rasululloh ﷺ Xaybar kuni undan (mutadan) va xonaki eshaklarning goʻshtidan qaytarganlar», dedi. (Buxoriy aytdi:) Baʼzi kishilar esa: «Agar (kimdir) hiyla ishlatib, muta qilsa, nikoh fosiddir», deydilar; baʼzilari esa: «Nikoh joiz, sharti esa botil», deydilar (— bu ham oldingi qoidaga ziddir).(Муҳаммад ибн Али ривоят қилдики, Алига: ‹Ибн Аббос аёллар билан мута (вақтинчалик никоҳ) қилишда ҳеч айб кўрмайди›, дейилди. Шунда Али (розияллоҳу анҳу):) «Албатта, Расулуллоҳ ﷺ Хайбар куни ундан (мутадан) ва хонаки эшакларнинг гўштидан қайтарганлар», деди. (Бухорий айтди:) Баъзи кишилар эса: «Агар (кимдир) ҳийла ишлатиб, мута қилса, никоҳ фосиддир», дейдилар; баъзилари эса: «Никоҳ жоиз, шарти эса ботил», дейдилар (— бу ҳам олдинги қоидага зиддир).

أَخْبَرَنَا أَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ أَبِي السَّفَرِ، عَنْ عَبْدِ الصَّمَدِ بْنِ عَبْدِ الْوَارِثِ، قَالَ حَدَّثَنَا بَكْرٌ الْمُزَلِّقُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَطَاءٍ الْهَاشِمِيُّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ أَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَطَيَّبُ قَالَتْ نَعَمْ بِذِكَارَةِ الطِّيبِ الْمِسْكِ وَالْعَنْبَرِ ‏.‏

Muhammad ibn Ali (rahimahulloh) aytadi: Oisha (roziyallohu anho)dan: «Rasululloh ﷺ atir surtarmidilar?» deb soʻradim. U: «Ha, erkaklar ishlatadigan atirlardan – mushk va anbar bilan», dedi.Муҳаммад ибн Али (раҳимаҳуллоҳ) айтади: Оиша (розияллоҳу анҳо)дан: «Расулуллоҳ ﷺ атир суртармидилар?» деб сўрадим. У: «Ҳа, эркаклар ишлатадиган атирлардан – мушк ва анбар билан», деди.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ، وَحَسَنُ بْنُ مُوسَى، قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ضَخْمَ الرَّأْسِ عَظِيمَ الْعَيْنَيْنِ هَدِبَ الْأَشْفَارِ قَالَ حَسَنٌ الشِّفَارِ مُشْرَبَ الْعَيْنَيْنِ بِحُمْرَةٍ كَثَّ اللِّحْيَةِ أَزْهَرَ اللَّوْنِ شَثْنَ الْكَفَّيْنِ وَالْقَدَمَيْنِ إِذَا مَشَى كَأَنَّمَا يَمْشِي فِي صُعُدٍ قَالَ حَسَنٌ تَكَفَّأَ وَإِذَا الْتَفَتَ الْتَفَتَ جَمِيعًا‏.‏

Muhammad ibn Ali (rahimahulloh) otasidan rivoyat qiladi: Rasululloh ﷺ boshlari yirik, koʻzlari katta, kipriklari uzun, koʻzlarida qizillik yugurgan, soqollari qalin, rangi nurli-oq, kaftlari va oyoqlari yoʻgʻon edi. Yurganlarida xuddi tepalikdan pastga tushayotgandek yurar edilar. Oʻgirilganlarida butun vujudlari bilan oʻgirilar edilar.Муҳаммад ибн Али (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилади: Расулуллоҳ ﷺ бошлари йирик, кўзлари катта, киприклари узун, кўзларида қизиллик югурган, соқоллари қалин, ранги нурли-оқ, кафтлари ва оёқлари йўғон эди. Юрганларида худди тепаликдан пастга тушаётгандек юрар эдилар. Ўгирилганларида бутун вужудлари билан ўгирилар эдилар.

أَخْبَرَنَا هَارُونُ ، عَنْ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ ، عَنْ لَيْثٍ ، عَنْ الْحَكَمِ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ ، قَالَ : " لَا تُجَالِسُوا أَصْحَابَ الْخُصُومَاتِ، فَإِنَّهُمْ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ "

Muhammad ibn Ali aytdi: «Janjal-tortishuv ahli bilan birga oʻtirmanglar, chunki ular Allohning oyatlari haqida (botil) bahsga shoʻngʻib ketadilar».Муҳаммад ибн Али айтди: «Жанжал-тортишув аҳли билан бирга ўтирманглар, чунки улар Аллоҳнинг оятлари ҳақида (ботил) баҳсга шўнғиб кетадилар».

حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ الإِصْطَخْرِيُّ ، ثنا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نَوْفَلٍ , ثنا عُبَيْدُ بْنُ يَعِيشَ , ثنا يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ , عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ , عَنْ جَابِرٍ , عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ , قَالَ : " إِنَّ لَمَهْدِيِّنَا آيَتَيْنِ لَمْ تَكُونَا مُنْذُ خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ , يَنْخَسِفُ الْقَمَرُ لأَوَّلِ لَيْلَةٍ مِنْ رَمَضَانَ , وَتَنْكَسِفُ الشَّمْسُ فِي النِّصْفِ مِنْهُ , وَلَمْ تَكُونَا مُنْذُ خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ "

Muhammad ibn Ali aytdi: «Albatta, bizning Mahdiymiz uchun ikki alomat bor: Alloh osmonlar va yerni yaratganidan beri ular boʻlmagan. Ramazonning birinchi kechasida oy tutiladi, uning oʻrtasida esa quyosh tutiladi; Alloh osmonlar va yerni yaratganidan beri bular boʻlgan emas».Муҳаммад ибн Али айтди: «Албатта, бизнинг Маҳдиймиз учун икки аломат бор: Аллоҳ осмонлар ва ерни яратганидан бери улар бўлмаган. Рамазоннинг биринчи кечасида ой тутилади, унинг ўртасида эса қуёш тутилади; Аллоҳ осмонлар ва ерни яратганидан бери булар бўлган эмас».