Nofi' Ibn Umar

وَعَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يُسَلِّمُ بَيْنَ الرَّكْعَةِ وَالرَّكْعَتَيْنِ فِي الْوِتْرِ، حَتَّى يَأْمُرَ بِبَعْضِ حَاجَتِهِ‏.‏

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Abdulloh ibn Umar — biror ish bilan shugʻullanishni xohlaganda (rakatlar orasidagi oʻsha oraliqda) — vitr namozida (birinchi) ikki rakat bilan (uchinchi) toq (rakat) orasida salom berar edi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Абдуллоҳ ибн Умар — бирор иш билан шуғулланишни хоҳлаганда (ракатлар орасидаги ўша оралиқда) — витр намозида (биринчи) икки ракат билан (учинчи) тоқ (ракат) орасида салом берар эди.

وَقَالَ أَبُو مَعْمَرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ كَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ إِذَا صَلَّى بِالْغَدَاةِ بِذِي الْحُلَيْفَةِ أَمَرَ بِرَاحِلَتِهِ فَرُحِلَتْ ثُمَّ رَكِبَ، فَإِذَا اسْتَوَتْ بِهِ اسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ قَائِمًا، ثُمَّ يُلَبِّي حَتَّى يَبْلُغَ الْمَحْرَمَ، ثُمَّ يُمْسِكُ حَتَّى إِذَا جَاءَ ذَا طُوًى بَاتَ بِهِ حَتَّى يُصْبِحَ، فَإِذَا صَلَّى الْغَدَاةَ اغْتَسَلَ، وَزَعَمَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَعَلَ ذَلِكَ‏.‏ تَابَعَهُ إِسْمَاعِيلُ عَنْ أَيُّوبَ فِي الْغَسْلِ‏.‏

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Ibn Umar Zulhulayfada bomdod namozini tugatgan har safar, oʻz ulovini (rohila) tayyorlatar; soʻng unga minar, u (ulov) tik turgach, (ulovga) oʻtirgan holda Qiblaga (Makkadagi Kaʼbaga) yuzlanib, talbiya aytar edi. U Haram (yoki Makka) chegaralariga yetib kelgach, talbiyani toʻxtatar — to Ziy Tuvo (Makka yaqinida)ga yetib borguncha; u yerda tong otguncha tunar edi. Bomdod namozini oʻqigach, u gusl qilar edi. U — Rasululloh ﷺ ham shunday qilganlarini — daʼvo qilar edi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Ибн Умар Зулҳулайфада бомдод намозини тугатган ҳар сафар, ўз уловини (роҳила) тайёрлатар; сўнг унга минар, у (улов) тик тургач, (уловга) ўтирган ҳолда Қиблага (Маккадаги Каъбага) юзланиб, талбия айтар эди. У Ҳарам (ёки Макка) чегараларига етиб келгач, талбияни тўхтатар — то Зий Туво (Макка яқинида)га етиб боргунча; у ерда тонг отгунча тунар эди. Бомдод намозини ўқигач, у гусл қилар эди. У — Расулуллоҳ ﷺ ҳам шундай қилганларини — даъво қилар эди.

وَقَالَ لَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ طَافَ طَوَافًا وَاحِدًا، ثُمَّ يَقِيلُ ثُمَّ يَأْتِي مِنًى ـ يَعْنِي يَوْمَ النَّحْرِ ـ‏.‏ وَرَفَعَهُ عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ‏.‏

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Ibn Umar faqat bir tavof (ifoza tavofi) qildi. U peshin (tushlik) uyqusini olar, soʻng Minoga qaytar edi. Bu — Nahr (qurbonlik) kuni (boʻlar) edi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Ибн Умар фақат бир тавоф (ифоза тавофи) қилди. У пешин (тушлик) уйқусини олар, сўнг Минога қайтар эди. Бу — Наҳр (қурбонлик) куни (бўлар) эди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعَثَ سَرِيَّةً فِيهَا عَبْدُ اللَّهِ قِبَلَ نَجْدٍ، فَغَنِمُوا إِبِلاً كَثِيرًا، فَكَانَتْ سِهَامُهُمُ اثْنَىْ عَشَرَ بَعِيرًا أَوْ أَحَدَ عَشَرَ بَعِيرًا، وَنُفِّلُوا بَعِيرًا بَعِيرًا‏.‏

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Allohning Rasuli ﷺ Najd tomon bir sariyya yubordi va Abdulloh ibn Umar (oʻsha) sariyyada edi. Ular oʻlja sifatida koʻp sonli tuyalarni qoʻlga kiritdi. Ularning har birining ulushi — oʻn ikki yoki oʻn bitta tuya edi va ularga yana bittadan qoʻshimcha tuya berildi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Аллоҳнинг Расули ﷺ Нажд томон бир сарийя юборди ва Абдуллоҳ ибн Умар (ўша) сарийяда эди. Улар ўлжа сифатида кўп сонли туяларни қўлга киритди. Уларнинг ҳар бирининг улуши — ўн икки ёки ўн битта туя эди ва уларга яна биттадан қўшимча туя берилди.

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ قَالَ‏:‏ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ إِذَا وَجَدَ أَحَدًا مِنْ أَهْلِهِ يَلْعَبُ بِالنَّرْدِ ضَرَبَهُ، وَكَسَرَهَا‏.‏

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Abdulloh ibn Umar fitna(lar) davrida umra qilish niyatida Makkaga yoʻlga chiqqanda: «Agar men Kaʼbaga yetishdan toʻsilsam, biz Allohning Rasuli ﷺ bilan birga boʻlganimizda qilganidek qilar edim», — dedi. Bas, u umra uchun ehrom bogʻladi — chunki Paygʻambar ﷺ Hudaybiya yilida umra uchun ehrom bogʻlagan edilar. Soʻng Abdulloh ibn Umar bu haqda oʻylab: «Haj va umraning shartlari bir xil», — dedi. Soʻng u sahobalari (hamrohlari) tomonga burilib: «Haj va umraning shartlari bir xil. Men sizlarni guvoh qilamanki, men umra bilan birga hajni ham oʻzimga vojib qildim», — dedi. Soʻng u ikkovi (haj va umra) uchun bir tavof (Safo bilan Marva orasida) qildi va uni oʻziga kifoya deb hisobladi hamda Hadiy soʻydi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Абдуллоҳ ибн Умар фитна(лар) даврида умра қилиш ниятида Маккага йўлга чиққанда: «Агар мен Каъбага етишдан тўсилсам, биз Аллоҳнинг Расули ﷺ билан бирга бўлганимизда қилганидек қилар эдим», — деди. Бас, у умра учун эҳром боғлади — чунки Пайғамбар ﷺ Ҳудайбия йилида умра учун эҳром боғлаган эдилар. Сўнг Абдуллоҳ ибн Умар бу ҳақда ўйлаб: «Ҳаж ва умранинг шартлари бир хил», — деди. Сўнг у саҳобалари (ҳамроҳлари) томонга бурилиб: «Ҳаж ва умранинг шартлари бир хил. Мен сизларни гувоҳ қиламанки, мен умра билан бирга ҳажни ҳам ўзимга вожиб қилдим», — деди. Сўнг у иккови (ҳаж ва умра) учун бир тавоф (Сафо билан Марва орасида) қилди ва уни ўзига кифоя деб ҳисоблади ҳамда Ҳадий сўйди.

وَعَنْ نَافِعٍ: أَنَّ ابْنَ عُمَرَ كَانَ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلَاةِ كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ وَإِذَا رَكَعَ رَفَعَ يَدَيْهِ وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَفَعَ يَدَيْهِ وَإِذَا قَامَ مِنَ الرَّكْعَتَيْنِ رَفَعَ يَدَيْهِ وَرَفَعَ ذَلِكَ ابْنُ عُمَرَ إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Ibn Umar namozni takbir bilan boshlaganida qoʻllarini koʻtarar; rukuʼ qilayotganida (rukuʼdan oldin) qoʻllarini koʻtarar; ‹Samiʼalloohu liman hamidah› deganda ham qoʻllarini koʻtarar; ikkinchi rakatdan (uchinchiga) turganda ham shunday qilar edi. Ibn Umar: «Paygʻambar ﷺ shunday qilar edilar», — dedi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Ибн Умар намозни такбир билан бошлаганида қўлларини кўтарар; рукуъ қилаётганида (рукуъдан олдин) қўлларини кўтарар; ‹Самиъаллооҳу лиман ҳамидаҳ› деганда ҳам қўлларини кўтарар; иккинчи ракатдан (учинчига) турганда ҳам шундай қилар эди. Ибн Умар: «Пайғамбар ﷺ шундай қилар эдилар», — деди.

وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ: أَنَّهُ أَذَّنَ بِالصَّلَاةِ فِي لَيْلَةٍ ذَاتِ بَرْدٍ وَرِيحٍ ثُمَّ قَالَ أَلَا صَلُّوا فِي الرِّحَالِ ثُمَّ قَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَأْمُرُ الْمُؤَذِّنَ إِذَا كَانَتْ لَيْلَةٌ ذَاتُ بَرْدٍ وَمَطَرٍ يَقُولُ: «أَلَا صَلُّوا فِي الرِّحَالِ»

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Bir juda sovuq va boʻronli kechada Ibn Umar namozga azon aytdi, soʻng: «Uylaringizda namoz oʻqinglar», — dedi. U (Ibn Umar) qoʻshimcha qildi: «Juda sovuq va yomgʻirli kechalarda Rasululloh ﷺ muazzinga: ‹Uylaringizda namoz oʻqinglar›, — deyishni buyurar edilar».Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Бир жуда совуқ ва бўронли кечада Ибн Умар намозга азон айтди, сўнг: «Уйларингизда намоз ўқинглар», — деди. У (Ибн Умар) қўшимча қилди: «Жуда совуқ ва ёмғирли кечаларда Расулуллоҳ ﷺ муаззинга: ‹Уйларингизда намоз ўқинглар›, — дейишни буюрар эдилар».

وَعَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِذَا وُضِعَ عَشَاءُ أَحَدِكُمْ وَأُقِيمَتِ الصَّلَاة فابدؤوا بِالْعَشَاءِ وَلَا يَعْجَلْ حَتَّى يَفْرُغَ مِنْهُ» وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يُوضَعُ لَهُ الطَّعَامُ وَتُقَامُ الصَّلَاةُ فَلَا يَأْتِيهَا حَتَّى يَفْرُغُ مِنْهُ وَإِنَّهُ لِيَسْمَعَ قِرَاءَةَ الْإِمَامِ

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Ibn Umar dedi: «Rasululloh ﷺ: ‹Biringizga kechlik (taom) tortilsa va iqomat aytilsa, (avval) kechlikdan boshla va uni tugatmaguncha shoshilma›, — dedilar». Ibn Umarga taom tortilib iqomat aytilsa, u — imomning (namozda) qiroatini eshitsa ham — uni (taomni) tugatmaguncha namozga kelmas edi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Ибн Умар деди: «Расулуллоҳ ﷺ: ‹Бирингизга кечлик (таом) тортилса ва иқомат айтилса, (аввал) кечликдан бошла ва уни тугатмагунча шошилма›, — дедилар». Ибн Умарга таом тортилиб иқомат айтилса, у — имомнинг (намозда) қироатини эшица ҳам — уни (таомни) тугатмагунча намозга келмас эди.