Nofi' Ibn Umar

وَعَنْ نَافِعٍ: أَنَّ ابْنَ عُمَرَ كَانَ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلَاةِ كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ وَإِذَا رَكَعَ رَفَعَ يَدَيْهِ وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَفَعَ يَدَيْهِ وَإِذَا قَامَ مِنَ الرَّكْعَتَيْنِ رَفَعَ يَدَيْهِ وَرَفَعَ ذَلِكَ ابْنُ عُمَرَ إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Ibn Umar namozni takbir bilan boshlaganida qoʻllarini koʻtarar; rukuʼ qilayotganida (rukuʼdan oldin) qoʻllarini koʻtarar; ‹Samiʼalloohu liman hamidah› deganda ham qoʻllarini koʻtarar; ikkinchi rakatdan (uchinchiga) turganda ham shunday qilar edi. Ibn Umar: «Paygʻambar ﷺ shunday qilar edilar», — dedi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Ибн Умар намозни такбир билан бошлаганида қўлларини кўтарар; рукуъ қилаётганида (рукуъдан олдин) қўлларини кўтарар; ‹Самиъаллооҳу лиман ҳамидаҳ› деганда ҳам қўлларини кўтарар; иккинчи ракатдан (учинчига) турганда ҳам шундай қилар эди. Ибн Умар: «Пайғамбар ﷺ шундай қилар эдилар», — деди.

وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ: أَنَّهُ أَذَّنَ بِالصَّلَاةِ فِي لَيْلَةٍ ذَاتِ بَرْدٍ وَرِيحٍ ثُمَّ قَالَ أَلَا صَلُّوا فِي الرِّحَالِ ثُمَّ قَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَأْمُرُ الْمُؤَذِّنَ إِذَا كَانَتْ لَيْلَةٌ ذَاتُ بَرْدٍ وَمَطَرٍ يَقُولُ: «أَلَا صَلُّوا فِي الرِّحَالِ»

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Bir juda sovuq va boʻronli kechada Ibn Umar namozga azon aytdi, soʻng: «Uylaringizda namoz oʻqinglar», — dedi. U (Ibn Umar) qoʻshimcha qildi: «Juda sovuq va yomgʻirli kechalarda Rasululloh ﷺ muazzinga: ‹Uylaringizda namoz oʻqinglar›, — deyishni buyurar edilar».Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Бир жуда совуқ ва бўронли кечада Ибн Умар намозга азон айтди, сўнг: «Уйларингизда намоз ўқинглар», — деди. У (Ибн Умар) қўшимча қилди: «Жуда совуқ ва ёмғирли кечаларда Расулуллоҳ ﷺ муаззинга: ‹Уйларингизда намоз ўқинглар›, — дейишни буюрар эдилар».

وَعَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِذَا وُضِعَ عَشَاءُ أَحَدِكُمْ وَأُقِيمَتِ الصَّلَاة فابدؤوا بِالْعَشَاءِ وَلَا يَعْجَلْ حَتَّى يَفْرُغَ مِنْهُ» وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يُوضَعُ لَهُ الطَّعَامُ وَتُقَامُ الصَّلَاةُ فَلَا يَأْتِيهَا حَتَّى يَفْرُغُ مِنْهُ وَإِنَّهُ لِيَسْمَعَ قِرَاءَةَ الْإِمَامِ

Nofiʼ (Ibn Umardan) rivoyat qiladi: Ibn Umar dedi: «Rasululloh ﷺ: ‹Biringizga kechlik (taom) tortilsa va iqomat aytilsa, (avval) kechlikdan boshla va uni tugatmaguncha shoshilma›, — dedilar». Ibn Umarga taom tortilib iqomat aytilsa, u — imomning (namozda) qiroatini eshitsa ham — uni (taomni) tugatmaguncha namozga kelmas edi.Нофиъ (Ибн Умардан) ривоят қилади: Ибн Умар деди: «Расулуллоҳ ﷺ: ‹Бирингизга кечлик (таом) тортилса ва иқомат айтилса, (аввал) кечликдан бошла ва уни тугатмагунча шошилма›, — дедилар». Ибн Умарга таом тортилиб иқомат айтилса, у — имомнинг (намозда) қироатини эшица ҳам — уни (таомни) тугатмагунча намозга келмас эди.