حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ خَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي يَوْمِ نَحْرٍ فَقَالَ " لاَ يَذْبَحَنَّ أَحَدُكُمْ حَتَّى يُصَلِّيَ " . قَالَ فَقَامَ خَالِي فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا يَوْمٌ اللَّحْمُ فِيهِ مَكْرُوهٌ وَإِنِّي عَجَّلْتُ نُسُكِي لأُطْعِمَ أَهْلِي وَأَهْلَ دَارِي أَوْ جِيرَانِي . قَالَ " فَأَعِدْ ذَبْحًا آخَرَ " . فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ عِنْدِي عَنَاقُ لَبَنٍ وَهِيَ خَيْرٌ مِنْ شَاتَىْ لَحْمٍ أَفَأَذْبَحُهَا قَالَ " نَعَمْ وَهِيَ خَيْرُ نَسِيكَتَيْكَ وَلاَ تُجْزِئُ جَذَعَةٌ لأَحَدٍ بَعْدَكَ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ جَابِرٍ وَجُنْدَبٍ وَأَنَسٍ وَعُوَيْمِرِ بْنِ أَشْقَرَ وَابْنِ عُمَرَ وَأَبِي زَيْدٍ الأَنْصَارِيِّ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ لاَ يُضَحَّى بِالْمِصْرِ حَتَّى يُصَلِّيَ الإِمَامُ وَقَدْ رَخَّصَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ لأَهْلِ الْقُرَى فِي الذَّبْحِ إِذَا طَلَعَ الْفَجْرُ وَهُوَ قَوْلُ ابْنِ الْمُبَارَكِ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَقَدْ أَجْمَعَ أَهْلُ الْعِلْمِ أَنْ لاَ يُجْزِئَ الْجَذَعُ مِنَ الْمَعْزِ وَقَالُوا إِنَّمَا يُجْزِئُ الْجَذَعُ مِنَ الضَّأْنِ .
Baro ibn Ozib (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ bizga Nahr (qurbonlik) kunida xutba qilib: ‹Sizlardan biringiz (bayram) namozini oʻqimaguncha (qurbonlik hayvonini) soʻymasin›, dedilar. (Baro) aytdi: Shunda togʻam turib: ‹Ey Rasululloh, bu shunday kunki, unda goʻsht (avval) yoqimsiz boʻlardi, men esa oilam va uy ahlim — yo qoʻshnilarimga yedirish uchun qurbonligimni shoshilib (oldin) soʻydim›, dedi. (Rasululloh ﷺ): ‹Boshqa bir hayvonni qaytadan soʻy›, dedilar. U: ‹Ey Rasululloh, menda sutdan ajralmagan bir uloq bor, u goʻshtli ikki qoʻydan yaxshiroqdir, oʻshani soʻyaymi?› dedi. (Rasululloh ﷺ): ‹Ha, u ikki qurbonligingning yaxshirogʻidir. Lekin sendan keyin hech kimga (echkidan boʻlgan) bir yashar (joza) kifoya qilmaydi›, dedilar», dedi. (Abu Iso) aytdi: Bu bobda Jobir, Jundab, Anas, Uvaymir ibn Ashqar, Ibn Umar va Abu Zayd al-Ansoriydan ham (hadislar) bor. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Koʻp ahli ilm nazdida amal shu (hadis) ustidadir, yaʼni shahar(lar)da imom namoz oʻqimaguncha qurbonlik soʻyilmaydi. Baʼzi ahli ilm qishloq aholisi uchun tong otganda soʻyishga ruxsat berganlar, bu Ibn al-Muborakning soʻzidir. Abu Iso aytdi: Ahli ilm echkidan boʻlgan bir yashar (joza) kifoya qilmasligiga ijmoʼ qilganlar va: «Bir yashar (joza) faqat qoʻydan boʻlsa kifoya qiladi», deganlar.Баро ибн Озиб (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ бизга Наҳр (қурбонлик) кунида хутба қилиб: ‹Сизлардан бирингиз (байрам) намозини ўқимагунча (қурбонлик ҳайвонини) сўймасин›, дедилар. (Баро) айтди: Шунда тоғам туриб: ‹Эй Расулуллоҳ, бу шундай кунки, унда гўшт (аввал) ёқимсиз бўларди, мен эса оилам ва уй аҳлим — ё қўшниларимга едириш учун қурбонлигимни шошилиб (олдин) сўйдим›, деди. (Расулуллоҳ ﷺ): ‹Бошқа бир ҳайвонни қайтадан сўй›, дедилар. У: ‹Эй Расулуллоҳ, менда сутдан ажралмаган бир улоқ бор, у гўштли икки қўйдан яхшироқдир, ўшани сўяйми?› деди. (Расулуллоҳ ﷺ): ‹Ҳа, у икки қурбонлигингнинг яхшироғидир. Лекин сендан кейин ҳеч кимга (эчкидан бўлган) бир яшар (жоза) кифоя қилмайди›, дедилар», деди. (Абу Исо) айтди: Бу бобда Жобир, Жундаб, Анас, Уваймир ибн Ашқар, Ибн Умар ва Абу Зайд ал-Ансорийдан ҳам (ҳадислар) бор. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Кўп аҳли илм наздида амал шу (ҳадис) устидадир, яъни шаҳар(лар)да имом намоз ўқимагунча қурбонлик сўйилмайди. Баъзи аҳли илм қишлоқ аҳолиси учун тонг отганда сўйишга рухсат берганлар, бу Ибн ал-Муборакнинг сўзидир. Абу Исо айтди: Аҳли илм эчкидан бўлган бир яшар (жоза) кифоя қилмаслигига ижмў қилганлар ва: «Бир яшар (жоза) фақат қўйдан бўлса кифоя қилади», деганлар.