حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَبِيبِ بْنِ عَرَبِيٍّ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ كَثِيرٍ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ طَلْحَةَ بْنَ خِرَاشٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ لَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لِي " يَا جَابِرُ مَا لِي أَرَاكَ مُنْكَسِرًا " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتُشْهِدَ أَبِي قُتِلَ يَوْمَ أُحُدٍ وَتَرَكَ عِيَالاً وَدَيْنًا . قَالَ " أَفَلاَ أُبَشِّرُكَ بِمَا لَقِيَ اللَّهُ بِهِ أَبَاكَ " . قَالَ قُلْتُ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " مَا كَلَّمَ اللَّهُ أَحَدًا قَطُّ إِلاَّ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ وَأَحْيَا أَبَاكَ فَكَلَّمَهُ كِفَاحًا فَقَالَ يَا عَبْدِي تَمَنَّ عَلَىَّ أُعْطِكَ . قَالَ يَا رَبِّ تُحْيِينِي فَأُقْتَلَ فِيكَ ثَانِيةً . قَالَ الرَّبُّ عَزَّ وَجَلَّ إِنَّهُ قَدْ سَبَقَ مِنِّي أَنَّهُمْ إِلَيْهَا لاَ يُرْجَعُونَ " . قَالَ وَأُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ : (وَلَاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ) الآيَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ وَلاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ مُوسَى بْنِ إِبْرَاهِيمَ وَرَوَاهُ عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمَدِينِيِّ وَغَيْرُ وَاحِدٍ مِنْ كِبَارِ أَهْلِ الْحَدِيثِ هَكَذَا عَنْ مُوسَى بْنِ إِبْرَاهِيمَ . وَقَدْ رَوَى عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ جَابِرٍ شَيْئًا مِنْ هَذَا .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Rasululloh ﷺ menga roʻbaroʻ boʻldilar va menga: «Ey Jobir, nega seni gʻamgin koʻraman?» dedilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, otam shahid boʻldi, Uhud kuni oʻldirildi va orqasida bola-chaqa hamda qarz qoldirdi», dedim. U zot: «Allohning otangni qanday (mukofot bilan) kutib olganidan senga xushxabar bermaymi?» dedilar. Men: «Albatta, ey Allohning Rasuli», dedim. U zot dedilar: «Alloh hech kim bilan hech qachon hijob ortidan boʻlmasa, gaplashmagan, biroq otangni tiriltirib, u bilan bevosita gaplashdi va: ‹Ey bandam, Mendan (nima) tilasang, senga beraman›, dedi. U: ‹Ey Robbim, meni tiriltirgin, Sening yoʻlingda yana bir bor oʻldirilay›, dedi. Robb azza va jalla: ‹Albatta, Mendan ‹ular u (dunyo)ga qaytarilmaydilar› deganim oʻtgan›, dedi». U aytdi: Va bu oyat nozil boʻldi: {Alloh yoʻlida oʻldirilganlarni oʻlik deb hisoblamagin} (Oli Imron 169) — oyat. Abu Iso aytdi: Bu hadis bu yoʻldan hasan gʻaribdir, biz uni faqat Muso ibn Ibrohimning hadisidan bilamiz. Uni Ali ibn Abdulloh ibn al-Madiniy va hadis ahlining kattalaridan boshqa bir necha kishi ham Muso ibn Ibrohimdan shunday rivoyat qilgan. Abdulloh ibn Muhammad ibn Aqil ham Jobirdan shundan biror narsa rivoyat qilgan.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У айтди: Расулуллоҳ ﷺ менга рўбарў бўлдилар ва менга: «Эй Жобир, нега сени ғамгин кўраман?» дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, отам шаҳид бўлди, Уҳуд куни ўлдирилди ва орқасида бола-чақа ҳамда қарз қолдирди», дедим. У зот: «Аллоҳнинг отангни қандай (мукофот билан) кутиб олганидан сенга хушхабар бермайми?» дедилар. Мен: «Албатта, эй Аллоҳнинг Расули», дедим. У зот дедилар: «Аллоҳ ҳеч ким билан ҳеч қачон ҳижоб ортидан бўлмаса, гаплашмаган, бироқ отангни тирилтириб, у билан бевосита гаплашди ва: ‹Эй бандам, Мендан (нима) тиласанг, сенга бераман›, деди. У: ‹Эй Роббим, мени тирилтиргин, Сенинг йўлингда яна бир бор ўлдирилай›, деди. Робб азза ва жалла: ‹Албатта, Мендан ‹улар у (дунё)га қайтарилмайдилар› деганим ўтган›, деди». У айтди: Ва бу оят нозил бўлди: {Аллоҳ йўлида ўлдирилганларни ўлик деб ҳисобламагин} (Оли Имрон 169) — оят. Абу Исо айтди: Бу ҳадис бу йўлдан ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Мусо ибн Иброҳимнинг ҳадисидан биламиз. Уни Али ибн Абдуллоҳ ибн ал-Мадиний ва ҳадис аҳлининг катталаридан бошқа бир неча киши ҳам Мусо ибн Иброҳимдан шундай ривоят қилган. Абдуллоҳ ибн Муҳаммад ибн Ақил ҳам Жобирдан шундан бирор нарса ривоят қилган.