حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَخْبَرَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ بَذِيمَةَ، عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَمَّا وَقَعَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ فِي الْمَعَاصِي نَهَتْهُمْ عُلَمَاؤُهُمْ فَلَمْ يَنْتَهُوا فَجَالَسُوهُمْ فِي مَجَالِسِهِمْ وَوَاكَلُوهُمْ وَشَارَبُوهُمْ فَضَرَبَ اللَّهُ قُلُوبَ بَعْضِهِمْ بِبَعْضٍ وَلَعَنَهُمْ عَلَى لِسَانِ دَاوُدَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ " . قَالَ فَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ مُتَّكِئًا فَقَالَ " لاَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ حَتَّى تَأْطِرُوهُمْ عَلَى الْحَقِّ أَطْرًا " . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ يَزِيدُ وَكَانَ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ لاَ يَقُولُ فِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمِ بْنِ أَبِي الْوَضَّاحِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ بَذِيمَةَ عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَحْوَهُ وَبَعْضُهُمْ يَقُولُ عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُرْسَلٌ .
Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bani Isroil maʼsiyatlarga botganlarida, olimlari ularni qaytardilar, lekin ular qaytmadilar. Shunda (olimlar) ularning majlislarida ular bilan birga oʻtirib, ular bilan birga yeb-ichaverdilar. Bas, Alloh ularning baʼzilarining qalblarini baʼzilariga urib qoʻydi va ularni Dovud hamda Iso ibn Maryam tili bilan laʼnatladi. Bu ularning isyon qilganlari va haddan oshganlari sababidandir», dedilar. (Roviy) aytdi: Rasululloh ﷺ suyangan holatlarida edilar, oʻtirib oldilar-da: «Yoʻq! Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, toki (zolimni) haqqa qattiq egmaguningizcha (najot yoʻq)», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir. Bu hadis Muhammad ibn Muslim ibn Abul-Vazzohdan, u Ali ibn Baziymadan, u Abu Ubaydadan, u Abdullohdan, u Nabiy ﷺdan shunga oʻxshash rivoyat qilingan. Baʼzilari esa uni Abu Ubaydadan, Nabiy ﷺdan mursal (sahobasiz) qilib rivoyat qilishadi.Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бани Исроил маъсиятларга ботганларида, олимлари уларни қайтардилар, лекин улар қайтмадилар. Шунда (олимлар) уларнинг мажлисларида улар билан бирга ўтириб, улар билан бирга еб-ичавердилар. Бас, Аллоҳ уларнинг баъзиларининг қалбларини баъзиларига уриб қўйди ва уларни Довуд ҳамда Исо ибн Марям тили билан лаънатлади. Бу уларнинг исён қилганлари ва ҳаддан ошганлари сабабидандир», дедилар. (Ровий) айтди: Расулуллоҳ ﷺ суянган ҳолатларида эдилар, ўтириб олдилар-да: «Йўқ! Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, токи (золимни) ҳаққа қаттиқ эгмагунингизча (нажот йўқ)», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Бу ҳадис Муҳаммад ибн Муслим ибн Абул-Ваззоҳдан, у Али ибн Базиймадан, у Абу Убайдадан, у Абдуллоҳдан, у Набий ﷺдан шунга ўхшаш ривоят қилинган. Баъзилари эса уни Абу Убайдадан, Набий ﷺдан мурсал (саҳобасиз) қилиб ривоят қилишади.