حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَرْمِي يَوْمَ النَّحْرِ ضُحًى وَأَمَّا بَعْدَ ذَلِكَ فَبَعْدَ زَوَالِ الشَّمْسِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا الْحَدِيثِ عِنْدَ أَكْثَرِ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّهُ لاَ يَرْمِي بَعْدَ يَوْمِ النَّحْرِ إِلاَّ بَعْدَ الزَّوَالِ .
Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Nabiy ﷺ Nahr (qurbonlik) kunida (Jamraga) zuho (chosh) vaqtida tosh otar edilar, undan keyingi (kunlar)da esa quyosh ogʻgandan soʻng (otar edilar)», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hasan sahih hadisdir. Koʻpchilik ilm ahli shu hadisga amal qiladilar — Nahr kunidan keyin quyosh ogʻishidan boshqa vaqtda tosh otilmaydi.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Набий ﷺ Наҳр (қурбонлик) кунида (Жамрага) зуҳо (чош) вақтида тош отар эдилар, ундан кейинги (кунлар)да эса қуёш оғгандан сўнг (отар эдилар)», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Кўпчилик илм аҳли шу ҳадисга амал қиладилар — Наҳр кунидан кейин қуёш оғишидан бошқа вақтда тош отилмайди.