حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ قَالَ أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا نَلْقَى الْعَدُوَّ غَدًا وَلَيْسَ مَعَنَا مُدًى أَفَنَذْبَحُ بِالْمَرْوَةِ وَشِقَّةِ الْعَصَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرِنْ أَوْ أَعْجِلْ مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ فَكُلُوا مَا لَمْ يَكُنْ سِنًّا أَوْ ظُفْرًا وَسَأُحَدِّثُكُمْ عَنْ ذَلِكَ أَمَّا السِّنُّ فَعَظْمٌ وَأَمَّا الظُّفْرُ فَمُدَى الْحَبَشَةِ " . وَتَقَدَّمَ بِهِ سَرَعَانٌ مِنَ النَّاسِ فَتَعَجَّلُوا فَأَصَابُوا مِنَ الْغَنَائِمِ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي آخِرِ النَّاسِ فَنَصَبُوا قُدُورًا فَمَرَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْقُدُورِ فَأَمَرَ بِهَا فَأُكْفِئَتْ وَقَسَمَ بَيْنَهُمْ فَعَدَلَ بَعِيرًا بِعَشْرِ شِيَاهٍ وَنَدَّ بَعِيرٌ مِنْ إِبِلِ الْقَوْمِ وَلَمْ يَكُنْ مَعَهُمْ خَيْلٌ فَرَمَاهُ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ اللَّهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ لِهَذِهِ الْبَهَائِمِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ فَمَا فَعَلَ مِنْهَا هَذَا فَافْعَلُوا بِهِ مِثْلَ هَذَا " .
Rofiʼ ibn Xadij (roziyallohu anhu) aytadilar: Men Rasululloh ﷺ huzurlariga kelib: «Yo Rasululloh, biz ertaga dushmanga roʻbaroʻ boʻlamiz, oldimizda esa pichoqlar yoʻq. Marva (oʻtkir tosh) va yorilgan tayoq bilan soʻysak boʻladimi?» dedim. Shunda Rasululloh ﷺ: «Tezlat (yoki: shoshil)! Qonni oqizgan va ustiga Allohning nomi zikr etilgan narsa bilan (soʻyilgan)dan yeyaveringlar, faqat tish yoki tirnoq (bilan soʻyilgani) boʻlmasin. Buning sababini sizlarga aytib beraman: tish — bu suyak, tirnoq esa — habashlarning pichogʻidir», dedilar. (Bir gʻazotda) odamlardan baʼzilari shoshib oldinga oʻtib ketishdi va oʻljaga (mol)ga erishishdi. Rasululloh ﷺ esa odamlarning oxirida edilar. Ular qozonlarni (oʻt ustiga) qoʻyib qoʻyishgan edi. Rasululloh ﷺ qozonlarning yonidan oʻtib, ularni toʻkib tashlashga buyurdilar, soʻng (oʻljani) ular orasida taqsimladilar va bitta tuyani oʻnta qoʻyga baravar qildilar. Qavmning tuyalaridan biri qochib ketdi, ularning oldida (uni tutadigan) ot yoʻq edi. Bir kishi unga oʻq otdi, Alloh uni toʻxtatdi. Shunda Paygʻambar ﷺ: «Albatta, bu hayvonlarning yovvoyi (hayvon)larnikiga oʻxshash qochoq qoladiganlari bor. Ulardan qaysi biri shunday qilsa (qochib ketsa), siz ham unga shunday qilinglar (oʻq otib toʻxtatinglar)», dedilar.Рофиъ ибн Хадиж (розияллоҳу анҳу) айтадилар: Мен Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келиб: «Ё Расулуллоҳ, биз эртага душманга рўбарў бўламиз, олдимизда эса пичоқлар йўқ. Марва (ўткир тош) ва ёрилган таёқ билан сўйсак бўладими?» дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Тезлат (ёки: шошил)! Қонни оқизган ва устига Аллоҳнинг номи зикр этилган нарса билан (сўйилган)дан еяверинглар, фақат тиш ёки тирноқ (билан сўйилгани) бўлмасин. Бунинг сабабини сизларга айтиб бераман: тиш — бу суяк, тирноқ эса — ҳабашларнинг пичоғидир», дедилар. (Бир ғазотда) одамлардан баъзилари шошиб олдинга ўтиб кетишди ва ўлжага (мол)га эришишди. Расулуллоҳ ﷺ эса одамларнинг охирида эдилар. Улар қозонларни (ўт устига) қўйиб қўйишган эди. Расулуллоҳ ﷺ қозонларнинг ёнидан ўтиб, уларни тўкиб ташлашга буюрдилар, сўнг (ўлжани) улар орасида тақсимладилар ва битта туяни ўнта қўйга баравар қилдилар. Қавмнинг туяларидан бири қочиб кетди, уларнинг олдида (уни тутадиган) от йўқ эди. Бир киши унга ўқ отди, Аллоҳ уни тўхтатди. Шунда Пайғамбар ﷺ: «Албатта, бу ҳайвонларнинг ёввойи (ҳайвон)ларникига ўхшаш қочоқ қоладиганлари бор. Улардан қайси бири шундай қилса (қочиб кетса), сиз ҳам унга шундай қилинглар (ўқ отиб тўхтатинглар)», дедилар.