Ali ibn Yahyo ibn Xallod oʻz amakisidan (rivoyat qiladi): Bir kishi masjidga kirdi... — soʻng shunga oʻxshash (voqeani) zikr qildi. Unda shunday dedi: Nabiy ﷺ dedilar: «Hech bir kishining namozi taharat olib, taharatni (aʼzolarini) oʻz oʻrniga qoʻymaguncha tugal boʻlmaydi. Soʻngra takbir aytadi, Alloh jalla va azzaga hamd aytadi va Uni maqtaydi, Qurʼondan oʻziga muyassar boʻlganini oʻqiydi. Soʻngra ‹Allohu akbar› deydi. Soʻngra boʻgʻimlari muqim (osuda) boʻlguncha rukuʼ qiladi. Soʻngra ‹Samiʼallohu liman hamidah› deb, tik holatda rostlanguncha (turadi). Soʻngra ‹Allohu akbar› deydi. Soʻngra boʻgʻimlari muqim boʻlguncha sajda qiladi. Soʻngra ‹Allohu akbar› deb, oʻtirgan holatda rostlanguncha boshini koʻtaradi. Soʻngra ‹Allohu akbar› deydi. Soʻngra boʻgʻimlari muqim boʻlguncha sajda qiladi. Soʻngra boshini koʻtarib takbir aytadi. Bas, mana shuni qilsa, namozi tugal boʻladi».Али ибн Яҳё ибн Халлод ўз амакисидан (ривоят қилади): Бир киши масжидга кирди... — сўнг шунга ўхшаш (воқеани) зикр қилди. Унда шундай деди: Набий ﷺ дедилар: «Ҳеч бир кишининг намози таҳарат олиб, таҳаратни (аъзоларини) ўз ўрнига қўймагунча тугал бўлмайди. Сўнгра такбир айтади, Аллоҳ жалла ва аззага ҳамд айтади ва Уни мақтайди, Қуръондан ўзига муяссар бўлганини ўқийди. Сўнгра ‹Аллоҳу акбар› дейди. Сўнгра бўғимлари муқим (осуда) бўлгунча рукуъ қилади. Сўнгра ‹Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ› деб, тик ҳолатда ростлангунча (туради). Сўнгра ‹Аллоҳу акбар› дейди. Сўнгра бўғимлари муқим бўлгунча сажда қилади. Сўнгра ‹Аллоҳу акбар› деб, ўтирган ҳолатда ростлангунча бошини кўтаради. Сўнгра ‹Аллоҳу акбар› дейди. Сўнгра бўғимлари муқим бўлгунча сажда қилади. Сўнгра бошини кўтариб такбир айтади. Бас, мана шуни қилса, намози тугал бўлади».