قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْأَعْلَى بْنُ عَبْدِ الْأَعْلَى عَنْ مَعْمَرٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ مَحْمُودِ بْنِ الرَّبِيعِ عَنْ عِتْبَانَ بْنِ مَالِكٍ أَنَّهُ قَالَيَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ السُّيُولَ تَحُولُ بَيْنِي وَبَيْنَ مَسْجِدِ قَوْمِي فَأُحِبُّ أَنْ تَأْتِيَنِي فَتُصَلِّيَ فِي مَكَانٍ فِي بَيْتِي أَتَّخِذُهُ مَسْجِدًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَنَفْعَلُ قَالَ فَلَمَّا أَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَدَا عَلَى أَبِي بَكْرٍ فَاسْتَتْبَعَهُ فَلَمَّا دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَيْنَ تُرِيدُ فَأَشَرْتُ لَهُ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنْ الْبَيْتِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصُفِفْنَا خَلْفَهُ فَصَلَّى بِنَا رَكْعَتَيْنِ وَحَبَسْنَاهُ عَلَى خَزِيرٍ صَنَعْنَاهُ فَسَمِعَ أَهْلُ الدَّارِ يَعْنِي أَهْلَ الْقَرْيَةِ فَجَعَلُوا يَثُوبُونَ فَامْتَلَأَ الْبَيْتُ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ أَيْنَ مَالِكُ بْنُ الدُّخْشُمِ فَقَالَ رَجُلٌ ذَاكَ مِنْ الْمُنَافِقِينَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَقُولُهُ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ يَبْتَغِي بِهَا وَجْهَ اللَّهِ قَالَ أَمَّا نَحْنُ فَنَرَى وَجْهَهُ وَحَدِيثَهُ إِلَى الْمُنَافِقِينَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَقُولُهُ يَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ يَبْتَغِي بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ
Itbon ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi: «Yo Rasululloh, seloblar men bilan qavmimning masjidi orasini toʻsib qoʻyadi. Uyimga kelib, bir joyda namoz oʻqib berishingizni istardim, oʻsha joyni masjid qilib olsam», dedim. Rasululloh ﷺ: «Shunday qilamiz», dedilar. (Itbon) aytdi: Rasululloh ﷺ tongga chiqqanlarida Abu Bakrning oldilariga bordilar va uni oʻzlari bilan birga olib keldilar. Rasululloh ﷺ kirganlarida: «Qayerda (oʻqishimni) istaysan?» dedilar. Men u zotga uyning bir tomoniga ishora qildim. Rasululloh ﷺ (turdilar), biz u zotning ortlarida saf tortdik, u zot bizga ikki rakat namoz oʻqib berdilar. Biz u zotni oʻzimiz tayyorlagan xazira (taomi) ustida ushlab qoldik. Diyor ahli — yaʼni qishloq ahli — buni eshitib, yigʻila boshlashdi va uy toʻlib ketdi. Qavmdan bir kishi: «Molik ibn ad-Duxshum qayerda?» dedi. Bir kishi: «U munofiqlardan», dedi. Rasululloh ﷺ: «Bunday dema. U Allohning yuzini istab, ‹Lo ilaha illalloh› deydi-ku», dedilar. U: «Ammo biz uning yuzini ham, gapini ham munofiqlar tomonga (moyil) koʻramiz», dedi. Rasululloh ﷺ: «Bunday dema. U shu bilan Allohning yuzini istab, ‹Lo ilaha illalloh› deydi-ku», dedilar. Qavmdan bir kishi: «Ha, yo Rasululloh», dedi. Shunda Rasululloh...Итбон ибн Молик (розияллоҳу анҳу) айтди: «Ё Расулуллоҳ, селоблар мен билан қавмимнинг масжиди орасини тўсиб қўяди. Уйимга келиб, бир жойда намоз ўқиб беришингизни истардим, ўша жойни масжид қилиб олсам», дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Шундай қиламиз», дедилар. (Итбон) айтди: Расулуллоҳ ﷺ тонгга чиққанларида Абу Бакрнинг олдиларига бордилар ва уни ўзлари билан бирга олиб келдилар. Расулуллоҳ ﷺ кирганларида: «Қаерда (ўқишимни) истайсан?» дедилар. Мен у зотга уйнинг бир томонига ишора қилдим. Расулуллоҳ ﷺ (турдилар), биз у зотнинг ортларида саф тортдик, у зот бизга икки ракат намоз ўқиб бердилар. Биз у зотни ўзимиз тайёрлаган хазира (таоми) устида ушлаб қолдик. Диёр аҳли — яъни қишлоқ аҳли — буни эшитиб, йиғила бошлашди ва уй тўлиб кетди. Қавмдан бир киши: «Молик ибн ад-Духшум қаерда?» деди. Бир киши: «У мунофиқлардан», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Бундай дема. У Аллоҳнинг юзини истаб, ‹Ло илаҳа иллаллоҳ› дейди-ку», дедилар. У: «Аммо биз унинг юзини ҳам, гапини ҳам мунофиқлар томонга (мойил) кўрамиз», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Бундай дема. У шу билан Аллоҳнинг юзини истаб, ‹Ло илаҳа иллаллоҳ› дейди-ку», дедилар. Қавмдан бир киши: «Ҳа, ё Расулуллоҳ», деди. Шунда Расулуллоҳ...