حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَبَعَثَ عَلِيٌّ وَهُوَ بِالْيَمَنِ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِذُهَيْبَةٍ فِي تُرْبَتِهَا فَقَسَمَهَا بَيْنَ الْأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ الْحَنْظَلِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي مُجَاشِعٍ وَبَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ الْفَزَارِيِّ وَبَيْنَ عَلْقَمَةَ بْنِ عُلَاثَةَ الْعَامِرِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي كِلَابٍ وَبَيْنَ زَيْدِ الْخَيْرِ الطَّائِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي نَبْهَانَ قَالَ فَغَضِبَتْ قُرَيْشٌ وَالْأَنْصَارُ فَقَالُوا يُعْطِي صَنَادِيدَ أَهْلِ نَجْدٍ وَيَدَعُنَا قَالَ إِنَّمَا أَتَأَلَّفُهُمْ قَالَ فَأَقْبَلَ رَجُلٌ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ نَاتِئُ الْجَبِينِ كَثُّ اللِّحْيَةِ مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ مَحْلُوقٌ قَالَ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ اتَّقِ اللَّهَ قَالَ فَمَنْ يُطِعْ اللَّهَ إِذَا عَصَيْتُهُ أَيَأْمَنُنِي عَلَى أَهْلِ الْأَرْضِ وَلَا تَأْمَنُونِي قَالَ فَسَأَلَ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ قَتْلَهُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُرَاهُ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ فَمَنَعَهُ فَلَمَّا وَلَّى قَالَ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لَا يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنْ الْإِسْلَامِ كَمَا مُرُوقِ السَّهْمِ مِنْ الرَّمِيَّةِ يَقْتُلُونَ أَهْلَ الْإِسْلَامِ وَيَدَعُونَ أَهْلَ الْأَوْثَانِ لَئِنْ أَنَا أَدْرَكْتُهُمْ لَأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ عَادٍ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu) aytdi: Ali Yamanda turgan holda Nabiy ﷺga tuprogʻidan tozalanmagan bir parcha oltinni yubordi. Bas, u zot uni Banu Mujoshiʼdan boʻlgan Aqraʼ ibn Hobis al-Hanzaliy bilan, Uyayna ibn Badr al-Fazoriy bilan, Banu Kilobdan boʻlgan Alqama ibn Uloasa al-Omiriy bilan va Banu Nabhondan boʻlgan Zaydul-Xayl at-Toiy orasida taqsimladilar. Shunda Quraysh va ansorlar gʻazablanib: «U Najd ahlining boshliqlariga beradi-yu, bizni tashlab qoʻyadi», dedilar. U zot: «Men faqat ularning qalbini yaqinlashtirayapman», dedilar. Shu payt bir kishi — koʻzlari ichiga botgan, peshonasi boʻrtgan, soqoli quyuq, yonoqlari chiqib turgan, boshi qirilgan kishi — kelib: «Ey Muhammad, Allohdan qoʻrq!» dedi. U zot: «Bas, agar men Allohga osiy boʻlsam, kim Unga itoat qiladi?! U meni yer ahli ustida ishonadi-yu, sizlar menga ishonmaysizmi?!» dedilar. Qavmdan bir kishi — men uni Xolid ibn Validdir deb oʻylayman — uni oʻldirishni soʻradi, ammo Nabiy ﷺ uni qaytardilar. U orqasiga burilib ketganida, u zot: «Albatta, mana shuning zurriyotidan bir qavm chiqadiki, ular Qurʼonni oʻqiydilar, lekin u ularning halqumlaridan oʻtmaydi; ular Islomdan — oʻq ovdan teshib oʻtib chiqqani kabi — chiqib ketadilar; ular Islom ahlini oʻldiradilar va but ahlini tark qiladilar. Agar men ularga yetsam, albatta ularni Od qavmi qatlidek qatl qilardim», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу) айтди: Али Яманда турган ҳолда Набий ﷺга тупроғидан тозаланмаган бир парча олтинни юборди. Бас, у зот уни Бану Мужошиъдан бўлган Ақраъ ибн Ҳобис ал-Ҳанзалий билан, Уяйна ибн Бадр ал-Фазорий билан, Бану Килобдан бўлган Алқама ибн Улоаса ал-Омирий билан ва Бану Набҳондан бўлган Зайдул-Хайл ат-Тоий орасида тақсимладилар. Шунда Қурайш ва ансорлар ғазабланиб: «У Нажд аҳлининг бошлиқларига беради-ю, бизни ташлаб қўяди», дедилар. У зот: «Мен фақат уларнинг қалбини яқинлаштираяпман», дедилар. Шу пайт бир киши — кўзлари ичига ботган, пешонаси бўртган, соқоли қуюқ, ёноқлари чиқиб турган, боши қирилган киши — келиб: «Эй Муҳаммад, Аллоҳдан қўрқ!» деди. У зот: «Бас, агар мен Аллоҳга осий бўлсам, ким Унга итоат қилади?! У мени ер аҳли устида ишонади-ю, сизлар менга ишонмайсизми?!» дедилар. Қавмдан бир киши — мен уни Холид ибн Валиддир деб ўйлайман — уни ўлдиришни сўради, аммо Набий ﷺ уни қайтардилар. У орқасига бурилиб кетганида, у зот: «Албатта, мана шунинг зурриётидан бир қавм чиқадики, улар Қуръонни ўқийдилар, лекин у уларнинг ҳалқумларидан ўтмайди; улар Исломдан — ўқ овдан тешиб ўтиб чиққани каби — чиқиб кетадилар; улар Ислом аҳлини ўлдирадилар ва бут аҳлини тарк қиладилар. Агар мен уларга етсам, албатта уларни Од қавми қатлидек қатл қилардим», дедилар.