حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا الْفُضَيْلُ بْنُ مَرْزُوقٍ عَنْ عَطِيَّةَ الْعَوْفِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ قَالَرَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ لِأَصْحَابِهِ أَمَا وَاللَّهِ لَقَدْ كُنْتُ أُحَدِّثُكُمْ أَنَّهُ لَوْ قَدْ اسْتَقَامَتْ الْأُمُورُ قَدْ آثَرَ عَلَيْكُمْ قَالَ فَرَدُّوا عَلَيْهِ رَدًّا عَنِيفًا قَالَ فَبَلَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَجَاءَهُمْ فَقَالَ لَهُمْ أَشْيَاءَ لَا أَحْفَظُهَا قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَكُنْتُمْ لَا تَرْكَبُونَ الْخَيْلَ قَالَ فَكُلَّمَا قَالَ لَهُمْ شَيْئًا قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَلَمَّا رَآهُمْ لَا يَرُدُّونَ عَلَيْهِ شَيْئًا قَالَ أَفَلَا تَقُولُونَ قَاتَلَكَ قَوْمُكَ فَنَصَرْنَاكَ وَأَخْرَجَكَ قَوْمُكَ فَآوَيْنَاكَ قَالُوا نَحْنُ لَا نَقُولُ ذَلِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْتَ تَقُولُهُ قَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ أَلَا تَرْضَوْنَ أَنْ يَذْهَبَ النَّاسُ بِالدُّنْيَا وَتَذْهَبُونَ أَنْتُمْ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ أَلَا تَرْضَوْنَ أَنَّ النَّاسَ لَوْ سَلَكُوا وَادِيًا وَسَلَكْتُمْ وَادِيًا لَسَلَكْتُ وَادِيَ الْأَنْصَارِ قَالُوا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ لَوْلَا الْهِجْرَةُ لَكُنْتُ امْرَأً مِنْ الْأَنْصَارِ كَرِشِي وَأَهْلُ بَيْتِي وَعَيْبَتِي الَّتِي آوِي إِلَيْهَا فَاعْفُوا عَنْ مُسِيئِهِمْ وَاقْبَلُوا مِنْ مُحْسِنِهِمْقَالَ أَبُو سَعِيدٍ قُلْتُ لِمُعَاوِيَةَ أَمَا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدَّثَنَا أَنَّنَا سَنَرَى بَعْدَهُ أَثَرَةً قَالَ مُعَاوِيَةُ فَمَا أَمَرَكُمْ قُلْتُ أَمَرَنَا أَنْ نَصْبِرَ قَالَ
Abu Saʼid (roziyallohu anhu) aytdi: Ansordan bir kishi oʻz sheriklariga: «Allohga qasamki, men sizlarga aytgan edim-ku: ishlar toʻgʻrilanib qolsa, u sizlardan boshqalarni afzal koʻradi (deb)», dedi. Ular unga qattiq javob qaytardilar. Bu (gap) Rasululloh ﷺga yetdi. U zot ularning oldiga kelib, ularga men yodlab qololmagan baʼzi narsalarni aytdilar. Ular: «Ha, shundoq, yo Rasululloh», dedilar. U zot: «Sizlar otga minmas edingizmi?» dedilar. U zot ularga biror narsa aytganlarida, ular: «Ha, shundoq, yo Rasululloh», deyaverdilar. U zot ularning oʻzlariga hech narsa qaytarmayotganlarini koʻrgach: «Nega: ‹Qavming senga qarshi urushdi, biz senga yordam berdik; qavming seni chiqarib yubordi, biz senga boshpana berdik›, demaysizlar?» dedilar. Ular: «Biz buni aytmaymiz, yo Rasululloh; buni Siz aytasiz», dedilar. U zot: «Ey ansor jamoasi! Odamlar dunyoni olib ketishlariga, sizlar esa Rasululloh ﷺni olib ketishingizga rozi boʻlmaysizlarmi?» dedilar. Ular: «Ha, roziymiz, yo Rasululloh», dedilar. U zot: «Ey ansor jamoasi! Odamlar bir vodiydan yursalar-u, sizlar boshqa bir vodiydan yursangizlar, men albatta ansorning vodiysidan yurishimga rozi boʻlmaysizlarmi?» dedilar. Ular: «Ha, roziymiz, yo Rasululloh», dedilar. U zot: «Agar hijrat boʻlmaganida, men ansordan bir kishi boʻlar edim. Ular mening ich-ichim, ahli baytim va oʻzim panoh topadigan sirdoshimdirlar. Bas, ularning yomonlik qilganini avf etinglar va yaxshilik qilganidan qabul qilinglar», dedilar. Abu Saʼid aytdi: Men Muoviyaga: «Rasululloh ﷺ bizga oʻzlaridan keyin (boshqalar) afzal koʻrilishini koʻrishimizni aytgan edilar», dedim. Muoviya: «Sizlarni nimaga buyurdilar?» dedi. Men: «Bizni sabr qilishga buyurdilar», dedim.Абу Саъид (розияллоҳу анҳу) айтди: Ансордан бир киши ўз шерикларига: «Аллоҳга қасамки, мен сизларга айтган эдим-ку: ишлар тўғриланиб қолса, у сизлардан бошқаларни афзал кўради (деб)», деди. Улар унга қаттиқ жавоб қайтардилар. Бу (гап) Расулуллоҳ ﷺга етди. У зот уларнинг олдига келиб, уларга мен ёдлаб қололмаган баъзи нарсаларни айтдилар. Улар: «Ҳа, шундоқ, ё Расулуллоҳ», дедилар. У зот: «Сизлар отга минмас эдингизми?» дедилар. У зот уларга бирор нарса айтганларида, улар: «Ҳа, шундоқ, ё Расулуллоҳ», деявердилар. У зот уларнинг ўзларига ҳеч нарса қайтармаётганларини кўргач: «Нега: ‹Қавминг сенга қарши урушди, биз сенга ёрдам бердик; қавминг сени чиқариб юборди, биз сенга бошпана бердик›, демайсизлар?» дедилар. Улар: «Биз буни айтмаймиз, ё Расулуллоҳ; буни Сиз айтасиз», дедилар. У зот: «Эй ансор жамоаси! Одамлар дунёни олиб кетишларига, сизлар эса Расулуллоҳ ﷺни олиб кетишингизга рози бўлмайсизларми?» дедилар. Улар: «Ҳа, розиймиз, ё Расулуллоҳ», дедилар. У зот: «Эй ансор жамоаси! Одамлар бир водийдан юрсалар-у, сизлар бошқа бир водийдан юрсангизлар, мен албатта ансорнинг водийсидан юришимга рози бўлмайсизларми?» дедилар. Улар: «Ҳа, розиймиз, ё Расулуллоҳ», дедилар. У зот: «Агар ҳижрат бўлмаганида, мен ансордан бир киши бўлар эдим. Улар менинг ич-ичим, аҳли байтим ва ўзим паноҳ топадиган сирдошимдирлар. Бас, уларнинг ёмонлик қилганини авф этинглар ва яхшилик қилганидан қабул қилинглар», дедилар. Абу Саъид айтди: Мен Муовияга: «Расулуллоҳ ﷺ бизга ўзларидан кейин (бошқалар) афзал кўрилишини кўришимизни айтган эдилар», дедим. Муовия: «Сизларни нимага буюрдилар?» деди. Мен: «Бизни сабр қилишга буюрдилар», дедим.