حَدَّثَنَا عَبِيدَةُ حَدَّثَنَا الْأَسْوَدُ بْنُ قَيْسٍ عَنْ نُبَيْحٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَفَقَدْتُ جَمَلِي لَيْلَةً فَمَرَرْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يَشُدُّ لِعَائِشَةَ قَالَ فَقَالَ لِي مَا لَكَ يَا جَابِرُ قَالَ قُلْتُ فَقَدْتُ جَمَلِي أَوْ ذَهَبَ جَمَلِي فِي لَيْلَةٍ ظَلْمَاءَ قَالَ فَقَالَ لِي هَذَا جَمَلُكَ اذْهَبْ فَخُذْهُ قَالَ فَذَهَبْتُ نَحْوًا مِمَّا قَالَ لِي فَلَمْ أَجِدْهُ قَالَ فَرَجَعْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَا وَجَدْتُهُ قَالَ فَقَالَ لِي هَذَا جَمَلُكَ اذْهَبْ فَخُذْهُ قَالَ فَذَهَبْتُ نَحْوًا مِمَّا قَالَ لِي فَلَمْ أَجِدْهُ قَالَ فَرَجَعْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ بِأَبِي وَأُمِّي يَا نَبِيَّ اللَّهِ لَا وَاللَّهِ مَا وَجَدْتُهُ قَالَ فَقَالَ لِي عَلَى رِسْلِكَ حَتَّى إِذَا فَرَغَ أَخَذَ بِيَدِي فَانْطَلَقَ بِي حَتَّى أَتَيْنَا الْجَمَلَ فَدَفَعَهُ إِلَيَّ قَالَ هَذَا جَمَلُكَ قَالَ وَقَدْ سَارَ النَّاسُ قَالَ فَبَيْنَمَا أَنَا أَسِيرُ عَلَى جَمَلِي فِي عُقْبَتِي قَالَ وَكَانَ جَمَلًا فِيهِ قِطَافٌ قَالَ قُلْتُ يَا لَهْفَ أُمِّي أَنْ يَكُونَ لِي إِلَّا جَمَلٌ قَطُوفٌ قَالَ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدِي يَسِيرُ قَالَ فَسَمِعَ مَا قُلْتُ قَالَ فَلَحِقَ بِي فَقَالَ مَا قُلْتَ يَا جَابِرُ قَبْلُ قَالَ فَنَسِيتُ مَا قُلْتُ قَالَ قُلْتُ مَا قُلْتُ شَيْئًا يَا نَبِيَّ اللَّهِ قَالَ فَذَكَرْتُ مَا قُلْتُ قَالَ قُلْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ يَا لَهْفَاهُ أَنْ يَكُونَ لِي إِلَّا جَمَلٌ قَطُوفٌ قَالَ فَضَرَبَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَجُزَ الْجَمَلِ بِسَوْطٍ أَوْ بِسَوْطِي قَالَ فَانْطَلَقَ أَوْضَعَ أَوْ أَسْرَعَ جَمَلٍ رَكِبْتُهُ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Bir kecha tuyamni yoʻqotib qoʻydim va Rasululloh ﷺning yonlaridan oʻtdim, u zot Oisha uchun (yukni) bogʻlab turgan edilar. U zot menga: «Senga nima boʻldi, ey Jobir?» dedilar. Men: «Zulmat kechada tuyamni yoʻqotib qoʻydim», dedim. U zot menga: «Mana bu sening tuyang, borib uni ol», dedilar. Men u zot aytgan tomonga bordim, ammo uni topmadim. Qaytib kelib: «Ey Allohning Nabiysi, uni topmadim», dedim. U zot menga yana: «Mana bu sening tuyang, borib uni ol», dedilar. Men u zot aytgan tomonga bordim, yana topmadim. Qaytib kelib: «Ota-onam sizga fido boʻlsin, ey Allohning Nabiysi, Allohga qasamki, uni topmadim», dedim. U zot menga: «Shoshmay tur», dedilar. Ishlarini tugatgach, qoʻlimdan ushlab meni olib ketdilar, tuyaning oldiga keldik va uni menga topshirib: «Mana bu sening tuyang», dedilar. Odamlar (yoʻlga) chiqib ketishgan edi. Men navbatimda tuyamga minib ketayotgan edim, u sekin yuradigan tuya edi. Men: «Voh, onamning armoni! Menda sekin yuradigan tuyadan boshqa (ulov) boʻlmasa-ya!» dedim. Rasululloh ﷺ mening ortimdan kelayotgan edilar va aytganimni eshitib qoldilar. Menga yetib olib: «Ey Jobir, hozir nima deding?» dedilar. Men aytganimni unutdim va: «Hech narsa demadim, ey Allohning Nabiysi», dedim. Soʻng aytganim esimga tushdi va: «Ey Allohning Nabiysi, ‹Voh armon! Menda sekin yuradigan tuyadan boshqa (ulov) boʻlmasa-ya!› dedim», dedim. Shunda Nabiy ﷺ tuyaning sagʻrisiga qamchi bilan yoki mening qamchim bilan urdilar. Bas, u men mingan tuyalarning eng tez yuradigani boʻlib ketdi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Бир кеча туямни йўқотиб қўйдим ва Расулуллоҳ ﷺнинг ёнларидан ўтдим, у зот Оиша учун (юкни) боғлаб турган эдилар. У зот менга: «Сенга нима бўлди, эй Жобир?» дедилар. Мен: «Зулмат кечада туямни йўқотиб қўйдим», дедим. У зот менга: «Мана бу сенинг туянг, бориб уни ол», дедилар. Мен у зот айтган томонга бордим, аммо уни топмадим. Қайтиб келиб: «Эй Аллоҳнинг Набийси, уни топмадим», дедим. У зот менга яна: «Мана бу сенинг туянг, бориб уни ол», дедилар. Мен у зот айтган томонга бордим, яна топмадим. Қайтиб келиб: «Ота-онам сизга фидо бўлсин, эй Аллоҳнинг Набийси, Аллоҳга қасамки, уни топмадим», дедим. У зот менга: «Шошмай тур», дедилар. Ишларини тугатгач, қўлимдан ушлаб мени олиб кетдилар, туянинг олдига келдик ва уни менга топшириб: «Мана бу сенинг туянг», дедилар. Одамлар (йўлга) чиқиб кетишган эди. Мен навбатимда туямга миниб кетаётган эдим, у секин юрадиган туя эди. Мен: «Воҳ, онамнинг армони! Менда секин юрадиган туядан бошқа (улов) бўлмаса-я!» дедим. Расулуллоҳ ﷺ менинг ортимдан келаётган эдилар ва айтганимни эшитиб қолдилар. Менга етиб олиб: «Эй Жобир, ҳозир нима дединг?» дедилар. Мен айтганимни унутдим ва: «Ҳеч нарса демадим, эй Аллоҳнинг Набийси», дедим. Сўнг айтганим эсимга тушди ва: «Эй Аллоҳнинг Набийси, ‹Воҳ армон! Менда секин юрадиган туядан бошқа (улов) бўлмаса-я!› дедим», дедим. Шунда Набий ﷺ туянинг сағрисига қамчи билан ёки менинг қамчим билан урдилар. Бас, у мен минган туяларнинг энг тез юрадигани бўлиб кетди.