حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ وَابْنُ جَعْفَرٍ الْمَعْنَى قَالَا حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي الْفَيْضِ قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فِي حَدِيثِهِ سَمِعْتُ سُلَيْمَ بْنَ عَامِرٍ يَقُولُكَانَ بَيْنَ مُعَاوِيَةَ وَبَيْنَ الرُّومِ عَهْدٌ وَكَانَ يَسِيرُ نَحْوَ بِلَادِهِمْ حَتَّى يَنْقَضِيَ الْعَهْدُ فَيَغْزُوَهُمْ فَجَعَلَ رَجُلٌ عَلَى دَابَّةٍ يَقُولُ وَفَاءٌ لَا غَدْرٌ وَفَاءٌ لَا غَدْرٌ فَإِذَا هُوَ عَمْرُو بْنُ عَبَسَةَ فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ كَانَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ قَوْمٍ عَهْدٌ فَلَا يَحِلَّ عُقْدَةً وَلَا يَشُدَّهَا حَتَّى يَمْضِيَ أَمَدُهَا أَوْ يَنْبِذَ إِلَيْهِمْ عَلَى سَوَاءٍ فَرَجَعَ مُعَاوِيَةُ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ
Sulaym ibn Omir aytdi: Muoviya bilan rumliklar oʻrtasida ahd bor edi. U ahd tugagach ularga gʻazot qilish uchun ularning yurtlari tomon yurar edi. Shunda bir ulov ustidagi kishi: «Ahdga vafo, xiyonat emas! Ahdga vafo, xiyonat emas!» deb turdi. Qarasa, u Amr ibn Abasa ekan. Men undan bu haqda soʻradim. U: «Men Rasululloh ﷺning: ‹Kimning biror qavm bilan ahdi boʻlsa, uning muddati oʻtmaguncha yoki teng ravishda (ogohlantirib) ularga (ahdni) qaytarib bermaguncha, dugunni yechmasin ham, mahkamlamasin ham›, deganlarini eshitdim», dedi. Shunda Muoviya (roziyallohu anhu) qaytdi.Сулайм ибн Омир айтди: Муовия билан румликлар ўртасида аҳд бор эди. У аҳд тугагач уларга ғазот қилиш учун уларнинг юртлари томон юрар эди. Шунда бир улов устидаги киши: «Аҳдга вафо, хиёнат эмас! Аҳдга вафо, хиёнат эмас!» деб турди. Қараса, у Амр ибн Абаса экан. Мен ундан бу ҳақда сўрадим. У: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Кимнинг бирор қавм билан аҳди бўлса, унинг муддати ўтмагунча ёки тенг равишда (огоҳлантириб) уларга (аҳдни) қайтариб бермагунча, дугунни ечмасин ҳам, маҳкамламасин ҳам›, деганларини эшитдим», деди. Шунда Муовия (розияллоҳу анҳу) қайтди.