حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ وَعَفَّانُ الْمَعْنَى قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ زَيْدٍ عَنِ الْحَسَنِأَنَّ ابْنَ عَامِرٍ اسْتَعْمَلَ كِلَابَ بْنَ أُمَيَّةَ عَلَى الَأَيْلَةِ وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي الْعَاصِ فِي أَرْضِهِ فَأَتَاهُ عُثْمَانُ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ عَبْدُ الصَّمَدِ فِي حَدِيثِهِ يَقُولُ إِنَّ فِي اللَّيْلِ سَاعَةً تُفْتَحُ فِيهَا أَبْوَابُ السَّمَاءِ يُنَادِي مُنَادٍ هَلْ مِنْ سَائِلٍ فَأُعْطِيَهُ هَلْ مِنْ دَاعٍ فَأَسْتَجِيبَ لَهُ هَلْ مِنْ مُسْتَغْفِرٍ فَأَغْفِرَ لَهُ قَالَا جَمِيعًا وَإِنَّ دَاوُدَ خَرَجَ ذَاتَ لَيْلَةٍ فَقَالَ لَا يَسْأَلُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَحَدٌ شَيْئًا إِلَّا أَعْطَاهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ سَاحِرًا أَوْ عَشَّارًا فَدَعَا كِلَابٌ بِقُرْقُورٍ فَرَكِبَ فِيهِ وَانْحَدَرَ إِلَى ابْنِ عَامِرٍ فَقَالَ دُونَكَ عَمَلَكَ قَالَ لِمَ قَالَ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بِكَذَا وَكَذَا
Hasan (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Ibn Omir Kilob ibn Umayyani Aylaga amaldor qilib tayinladi, Usmon ibn Abul-Os esa oʻz yerida edi. Usmon uning oldiga kelib dedi: Men Rasululloh ﷺ shunday deganlarini eshitdim — Abdussamad oʻz hadisida: «shunday der edilar», dedi —: «Albatta, kechada bir soat borki, unda osmon eshiklari ochiladi va bir nido qiluvchi: ‹Soʻrovchi bormi — Men unga bersam? Duo qiluvchi bormi — Men unga ijobat qilsam? Magʻfirat soʻrovchi bormi — Men uni magʻfirat qilsam?› deb nido qiladi.» Ikkovlari ham (shunday) dedilar: «Albatta, Dovud bir kecha chiqib: ‹Alloh azza va jalladan kim biror narsa soʻrasa, albatta unga beradi — sehrgar yoki soliq yigʻuvchi boʻlmasa›, dedi.» Shunda Kilob bir qayiq keltirishni buyurib, unga mindi va Ibn Omirning huzuriga tushib bordi-da: «Amalingni oʻzingga ol», dedi. U: «Nega?» dedi. U: «Bizga Usmon shunday-shunday deb rivoyat qildi», dedi.Ҳасан (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Ибн Омир Килоб ибн Умайяни Айлага амалдор қилиб тайинлади, Усмон ибн Абул-Ос эса ўз ерида эди. Усмон унинг олдига келиб деди: Мен Расулуллоҳ ﷺ шундай деганларини эшитдим — Абдуссамад ўз ҳадисида: «шундай дер эдилар», деди —: «Албатта, кечада бир соат борки, унда осмон эшиклари очилади ва бир нидо қилувчи: ‹Сўровчи борми — Мен унга берсам? Дуо қилувчи борми — Мен унга ижобат қилсам? Мағфират сўровчи борми — Мен уни мағфират қилсам?› деб нидо қилади.» Икковлари ҳам (шундай) дедилар: «Албатта, Довуд бир кеча чиқиб: ‹Аллоҳ азза ва жалладан ким бирор нарса сўраса, албатта унга беради — сеҳргар ёки солиқ йиғувчи бўлмаса›, деди.» Шунда Килоб бир қайиқ келтиришни буюриб, унга минди ва Ибн Омирнинг ҳузурига тушиб борди-да: «Амалингни ўзингга ол», деди. У: «Нега?» деди. У: «Бизга Усмон шундай-шундай деб ривоят қилди», деди.